คอการเมือง

(ภาพจาก เว็บไซต์มะลิคลับ)

คอการเมืองกับร้านโกปี๊เป็นของคู่กัน การนั่งดื่มกาแฟอยู่ที่บ้านกับสมาชิกในครอบครัว คุยเรื่องอื่นพอจะคุยกันได้แทบทุกเรื่อง เว้นเฉพาะเรื่องการเมืองหากเห็นตรงกันมันก็ไม่สนุก เห็นต่างกันก็พาลจะมีเรื่องสู้ออกมาถกกันในสภาดีกว่า ก็สภากาแฟไง แนวคิดก็หลากหลาย โดยเฉพาะสมัยก่อนข้อมูลที่ได้จากหนังสือพิมพ์ วิทยุ นับเป็นเรื่องสำคัญ ใครจะมีวิทยุฟังกันสักกี่คน อ่านหนังสือพิมพ์กันกี่ฉบับ ยุคเมื่อ 50 ก่อน บ้าน 10 หลัง จะมีวิทยุสักหนึ่งเครื่องก็ดูจะยาก หนังสือพิมพ์ก็เช่นกัน พิมพ์ไทย สยามรัฐ ส่วนไทยรัฐ เดลินิวส์ ยังไม่เกิด ดังนั้นการมานั่งฟังนั่งคุยการเมืองในสภากาแฟ จึงเป็นเสมือนหนึ่งมารับรู้สิ่งใหม่ๆ ด้วย ผิดกับยุคปัจจุบัน การมานั่งถกกันในสภากาแฟมักจะรู้ข้อมูลมาเหมือนๆ กันหมด การวิพากษ์วิจารณ์ก็เอามาจากหนังสือพิมพ์ ความเข้มข้นจากการพูดคุยดูจะน้อยกว่าสมัยก่อน

ผมจำได้ว่า สมัยเด็กๆ ผมก็มีความรอบรู้เรื่องการเมืองพอตัวอยู่ เพราะบรรดาคอการเมืองมีตั้งแต่นายกเทศมนตรี นายอำเภอ ปลัดอำเภอ ครูบาอาจารย์ จนถึงบรรดากรรมกรสามล้อ และแมงดามีทัศนคติ แนวคิดทางการเมือง หลากหลายแตกต่างกัน ผมจะได้เปรียบตรงที่เป็นคนอยู่กับที่ชุดคนที่มีส่วนทางการเมืองมานั่งพูดคุยกันเราก็ได้ฟัง ชุดครูบาอาจารย์ ชุดกรรมกร ซึ่งคอการเมืองเหล่านี้มานั่งคนละเวลากัน ถกปัญหาในทัศนะบนพื้นฐานทางเศรษฐกิจของตน ซึ่งแต่ละกลุ่มอาชีพเหล่านี้ จะไม่ได้ข้อมูลของอีกกลุ่มหนึ่งในการมอง ในการพูดคุยการเมือง

คอการเมืองมักจะนิยมพูดคุยกับคนในกลุ่มตน เพราะจะรู้ทางกัน ไม่ขัดแย้งรุนแรง แม้จะอยู่กันคนละฝ่ายก็ตาม การพูดคุยจึงแพ้ชนะกันอยู่ในตัวเรียบร้อยแล้ว ออกจะเป็นการเลี่ยงหากไปพูดคุยกับคนนอกกลุ่มตนอาจจะโดนฉีกหน้า หรือฉีกหน้าคนอื่น ก็เกิดความขัดแย้งกันง่ายๆ ดังนั้นคอการเมืองจะสงวนปากคำตนเองลงทันที หากออกมาพูดคุยกันนอกกลุ่ม

ดังนั้น เราจะเห็นร้านโกปี๊เป็นสภาการเมือง นั่งพูดนั่งคุยเรื่องการเมืองกันแทบทุกวัน นั่งกันนานเป็นชั่วโมง ออกรสออกชาด ออกลีลา ใครโวหารดีหน่อยก็จะเป็นดาวสภา ไอ้ที่นั่งฟังเงียบๆ ก็ตักตวงความรู้เอาไว้ได้ข้อมูล เพื่อไปพูดคุยในวงอื่น ข้อมูลเหล่านี้ทำให้ตัวเองเป็นดาวสภาได้เหมือนกัน

(จากหนังสือ “ในร้านโกปี๊” หนังสือแจกฟรีร้านโกปี๊ หลังห้างโรบินสันโอเชี่ยน นครศรีธรรมราช โดยโกแอ๊ด-สุธรรม ชยันต์เกียรติ)