เคยได้ยินสำนวนบทหนึ่งบ้างไหมครับ “สตรีคือศัตรู ศัตรูคือยาชูกำลัง” ไม่รู้ว่าที่มาที่ไปของคำนี้มาจากไหน แต่ว่ากันว่าประโยคมันมาจากสมัย “กระโปรงบาน-ขาสั้น” แต่ก่อนโน้น

จากคำบอกเล่าของ “วัชระ ปานเอี่ยม” หนึ่งในสมาชิกวงเฉลียง ได้เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับ “ตรรกะในสำนวนไทย” โดยกล่าวว่า พ่อแม่ผู้ปกครองมักจะสอนลูกๆ อย่าริอ่านมีรักในวัยเรียน เมื่อฝ่ายหญิงได้ยินได้ฟังก็ยอมรับอย่างเงียบๆ ผิดกับฝ่ายชายที่มีนิสัยทะโมน ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ

จนกระทั่งเอาเรื่องการเรียนเป็นข้ออ้างด้วยคำว่า “สตรีคือศัตรูในการเรียน”

แม้ว่าฝ่ายชายเจอดอกนี้เข้าไปแล้ว หายซ่าไปพักใหญ่ เพราะกลัวว่าจีบสาวแล้ว “สอบตก” แต่ไม่นานฝ่ายชายก็กลับมาซ่าใหม่ พร้อมประโยคต่อท้ายสำนวนอันเก่าด้วยคำว่า “ศัตรูคือยาชูกำลัง”ตามหลักตรรกศาสตร์ก็คือถ้า “สตรีคือศัตรู” และ “ศัตรูคือยาชูกำลัง” เพราะฉะนั้น “สตรีก็ต้องเป็นยาชูกำลัง” ไปด้วย... ถูกไหมล่ะ?

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ใครได้ชมการแถลงเปิดตัวโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจ เอ๊ย!!! แถลงเปิดตัวพรรคร่วมรัฐบาล 6 พรรค ซึ่งมี “พรรคพลังประชาชน” เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล

ปรากฏว่าในช่วงเปิดโอกาสให้สื่อมวลชนสัมภาษณ์ เพียงแค่คำถามแรกที่ว่า “ยืนยันได้หรือไม่ว่านายกยังชื่อสมัคร” ก็ออกอาการไม่พอใจทันที ซึ่งภายหลังออกมาพูดตามตรงด้วยประโยคที่ว่า “มีคนถามยั่วคอยกวนประสาท”

จนกระทั่งนักข่าวจากเอพีอย่าง “สุทิน วรรณบวร” ต้องออกมาเคลียร์คำถามแทนน้องๆ นักข่าวคนแรกว่า ”หากไม่ให้ถามเรื่องบุคคลที่จะมาเป็นนายกฯ แล้วจะให้ถามเรื่องอะไร” ยิ่งทำให้นายสมัครออกอาการโกธร แล้วตอบกลับอย่างมีอารมณ์ว่า “เรื่องนี้ต้องไปพูดในสภา” ซึ่งทำให้บรรยากาศในการตอบคำถามแก่นักข่าวเป็นไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวตลอดงาน

จุดอ่อนของนายสมัครที่ “เป็นศัตรูกับสื่อ” ยิ่งทำให้น่าเป็นห่วงว่า หากดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี สื่อมวลชนอาจจะต้องเจอ “การคุกคามสื่อ” จนประชาชนที่รักความเป็นธรรมไม่พอใจ เฉกเช่นหลังเหตุการณ์ 6 ตุลา 2519 ที่นายสมัคร ขณะนั้นดำรงตำแหน่ง รมว.มหาดไทย ที่มีการออกคำสั่ง “หนังสือต้องห้าม” ซึ่งถือเป็นการปิดกั้นเสรีภาพของปัญญาชน

เอาเป็นว่า ถ้าคิดจะต่อต้านนายสมัคร ไม่ต้องไปกลัวคนอย่างนายสมัคร ไม่ต้องไปส่งเสริมหรือกราบไหว้ และไม่ต้องไปเอาจริงเอาจัง หรือให้ความหวังกับรัฐบาลชุดนี้มากนัก ซึ่งก็รู้ๆ กันอยู่ว่าสันดานนักการเมืองของ 5 พรรคร่วมรัฐบาลสมัคร เข้ามาเพื่อ “ผลประโยชน์” ของตัวเองทั้งนั้น

แม้คำนำหน้าจะต้องถูกเปลี่ยนเป็น “ฯพณฯ นายสมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรี” แต่ทั่งบ้านทั้งเมือง คอการเมืองที่ไม่ได้เป็นพวกชอบดูดชอบเลียรองเท้าคนใหญ่คนโต เค้าก็ยังด่ามันว่า “ไอ้หมัก” “สาดหมัก” หรือ “ไอ้เหี้ยหมัก” ก็ยังมี...

ไม่เว้นแม้แต่เด็กเล็กๆ ก็ยังมีคนเรียกกันว่า “ไอ้” นำหน้าก็ยังมีมาแล้ว เพียงแต่คนเหล่านี้เค้ายังมีมารยาท โดยไม่เรียกคำว่า “ไอ้” ต่อหน้านายสมัคร หรือท่านสมัครของบรรดาทูนหัวทั้งหลายหรอก ถือว่าตำแหน่งนายกฯ ครั้งนี้สง่างามเหลือเกิน ท่านนายกฯ สาดหมัก เอ๊ย!!! สมัคร

คนเราไม่ได้หมายความว่าเราจะพ่ายแพ้ตลอดชีวิต ในขณะเดียวกันชัยชนะใช่ว่าจะอยู่ยงคงกระพัน ถือเป็นศัตรูที่ทำให้ “เจริญ” หรือ “เสื่อมทรุด” ก็ขึ้นอยู่กับนายกคนนี้ ถึงเราเป็นคนธรรมดา ก็เหมือนเป็น “เจ้านาย” ของนายสมัคร ประชาชนเลือกมาเพราะอะไร ทำได้หรือไม่ ถ้านายสมัครทำไม่ได้เดี๋ยวก็มีคน “กระโดดถีบ” ลงจากเก้าอี้นายกฯ เอาเอง

อ่านเรื่องนี้แล้ว คุณผู้อ่านจะอดอาลัยตายอยากกับ “รัฐบาลเมถุนแห่งชาติ” ในตอนนี้ก็ได้ แต่อย่าลืมว่าเราต้องพยายามสร้าง “ภูมิต้านทาน” ในความชอบธรรมที่มีอยู่ในจิตใจของเราเอาไว้ให้พร้อม หากถึงเวลาที่เราต้อง “เรียกร้องความเป็นธรรม” ซึ่งถือเป็นการแสดงออกโดยชอบตามรัฐธรรมนูญเมื่อไหร่ เราคงจะได้มีโอกาสต่อสู้อีกครั้ง

คิดเสียว่า ทักษิณเป็นศัตรู “เสพเมถุน” คือยาชูกำลัง ก็แล้วกัน ขอจบด้วยคำนี้แหละ ง่ายดี ...