THE NATION / Sakol Sandhiratne

แม้วันนี้จะยังไม่มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้ง “นายยงยุทธ ติยะไพรัช” ส.ส.ระบบสัดส่วนเขต 1 พรรคพลังประชาชน แต่ดูเหมือนว่าบุคคลที่ ส.ส.ในสภาลงคะแนนให้ด้วยจำนวน 307 เสียง จะทำให้สังคมจับตามองในตัวเขามากขึ้น

เพราะ “เรื่องด่างพร้อย” ในตัวนายยงยุทธ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

ในรอบหลายปีที่ผ่านมา ประธานสภาผู้แทนราษฎร ล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลที่ได้รับการยอมรับ ด้วยความรู้ความสามารถทางด้านกฎหมายการเมืองการปกครองระดับอาจารย์ ไม่ว่าจะเป็น “อุกฤษ มงคลนาวิน” “มีชัย ฤชุพันธุ์” “มารุต บุนนาค” “วันมูหะมัดนอร์ มะทา” “พิชัย รัตตกุล” “อุทัย พิมพ์ใจชน” หรือแม้กระทั่ง “โภคิน พลกุล” ก็ตาม

“ยุทธ ตู้เย็น” ซึ่งกลายเป็นฉายาเสมือน “ตราบาป” ติดตัวเขาไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่เป็นเพราะฝีมือของ “ยงยุทธ” ล้วนๆ จากการทำสงครามยาเสพติดของ “รัฐบาลทักษิณ”

จากเรื่องของ “ยิงตู้เย็น” มาสู่เรื่องของ “จ่ายเงินซื้อเสียง” แก่กำนันผู้ใหญ่บ้านในการเลือกตั้งที่ผ่านมา คงเป็นอีกบทพิสูจน์หนึ่งถึง “มลทิน” ที่ยังไม่ได้รับการชำระข้อสงสัยดังกล่าว

คำถามที่ตามมาหลังจากที่นายยงยุทธต้องรอ “พระปรมาภิไธย” แต่งตั้ง สังคมให้ความเคลือบแคลงสงสัยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นภายใต้การนำของ “รัฐบาลสมัคร” เป็นการสื่อความหมายอย่างน่าสงสัย

เพราะตำแหน่งนี้เมื่อสมาชิกสภาผู้แทนเลือกแล้ว ต้องนำชื่อขึ้น “ทูลเกล้าฯ ถวาย” เพื่อทรง “ลงพระปรมาภิไธย” โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นประธานรัฐสภาอีกทีหนึ่ง จึงจะเป็นประธานรัฐสภาที่สมบูรณ์ และปฏิบัติหน้าที่ตามรัฐธรรมนูญบัญญัติได้

“เปลว สีเงิน” ยังตั้งข้อสงสัยว่า "ยงยุทธ" ได้รับการวางตัวในตำแหน่ง "ประมุขสถาบันอำนาจนิติบัญญัติ" อันเป็นสถาบันสูงสุด 1 ใน 3 ของชาติ มันเป็นการสื่อความหมายด้วยจงใจ หวัง “หยามเย้ยและท้าทาย” ใคร-อะไร หรือไม่

และเมื่อนายยงยุทธ ณ ขณะนี้ ถือว่าเป็นผู้ต้องมลทิน ฉะนั้น การนำชื่อผู้ที่ยังไม่ผ่านกระบวนการซักฟอกจนสะอาด-บริสุทธิ์ขึ้นทูลเกล้าฯ ถวาย เหมาะสมหรือไม่ สมควรหรือไม่?

การสร้างบรรยากาศ “ประชาธิปไตย” ที่เกิดขึ้นในการเมืองไทย ไม่เพียงแค่การผ่านพิธีกรรมด้วย “การเลือกตั้ง” แล้วปล่อยให้นักเลือกตั้งเหล่านี้มีอำนาจที่จะสามารถ “ทำอะไรก็ได้” โดยไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกถึง “ความสง่างาม” ทางการเมือง ซึ่งถือเป็นหน้าตาของประเทศ ในการสร้างความเชื่อมั่นทั้งทางด้าน “เศรษฐกิจ” และ “ความปรองดอง”

“ประมุขฝ่ายนิติบัญญัติ” ไม่ใช่แค่เพียงเลือกอย่างไรก็ได้ จะเอาใครมาเป็นก็ได้ แต่มาตรฐานตามมารยาททางการเมือง คือบุคคลที่เต็มไปด้วย “ความสง่างาม”

แม้จะไม่ใช่นักการเมืองที่ดีประเสริฐศรี แต่ขอเพียงแค่ไม่มี “เรื่องด่างพร้อย” ในระหว่างดำรงตำแหน่ง ก็ไม่อับอายขายหน้าแล้วครับ