14 มีนาคม 2549

“ชุมนุมนัดแรกพันธมิตร จะไปกันมั้ยครับ
ผมไปแน่ใครไปเดี๋ยวเจอกัน”

กระทู้นี้มีน้องคนหนึ่งตั้งเอาไว้ในเว็บบอร์ดที่เล่นกันประจำ วันต่อมาน้องคนนี้โทรมาหาผม ถามว่าจะไปงานวันที่ 28 นี้ไหม ผมให้คำตอบได้ในตอนนี้ว่า “อาจจะไปถ้าไม่ติดอะไร” เพราะจริงๆ แล้ววันดังกล่าวติดงาน แถมชีวิตยังมีเรื่องที่ไม่แน่นอนอีกมาก

คงมีหลายฝ่ายมองว่า “พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย” ไม่ควรจะออกมาเคลื่อนไหวในระยะนี้ บ้างก็ให้เหตุผลว่าปล่อยให้โปรดสัตว์ เอ๊ย!!! เปิดโอกาสรัฐบาลสมัครได้ทำงาน บ้างก็ว่ามาก่อความวุ่นวายอีกแล้ว บ้างก็ตั้งคำถามว่ามางวดนี้จะสู้เพื่ออะไร เพราะกำจัดทักษิณไม่ได้

คำถามเหล่านี้ผมคงให้คำตอบไม่ได้ แต่ ...

ถ้าเคยไปร่วมม็อบพันธมิตร ตั้งแต่หอประชุมธรรมศาสตร์ สวนลุมพีนี ลานพระรูป สนามหลวง รอบทำเนียบ สีลม แม้กระทั่งสยามพารากอน แน่นอนว่าต้องมีผู้ชุมนุมส่วนหนึ่ง “มีเพื่อน” ที่มีแนวคิดเดียวกันอยู่ แม้จะไม่รู้จักหรือสนิทกันก็ตามซึ่งระดับความคิดขึ้นอยู่กับว่าจะเป็นไปในระดับไหน ระดับของคนเกลียดทักษิณ แยกออกมาได้เพียบ

ประชาชนเหล่านี้หลังจากห่างเหินการอยู่กลางดิน กินกลางทรายมาแรมปี ส่วนใหญ่ให้โอกาสการเมืองได้ขับเคลื่อนตัวมันเอง ตั้งแต่หลังรัฐประหาร จวบจนกระทั่งรัฐบาลสมัครเข้ามาบริหารประเทศ

ในยามที่พวกเขา “อึดอัดคับข้องใจ” กับเรื่องการเมือง เวลาที่ดูข่าวโทรทัศน์ หรืออ่านหนังสือพิมพ์แล้วเอาแต่ “ส่ายหน้า” จะให้รอเลือกผู้แทนดีๆ เข้าสภาก็ไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้เจอเมื่อไหร่ เพราะเลือกไปก็ไม่ได้รับเลือก พร้อมข้ออ้างแบบเดิมๆ ว่า “เสียงส่วนใหญ่เลือกเข้ามา” หรือแม้กระทั่งการเมืองในสภา จะไปรอลุ้นฝ่ายที่คานอำนาจก็ใช่ที่ บางทีเหมือนดูมวยบนจอตู้แล้ว “ชกไม่ตรงเป้า” กับที่เราลุ้นซักที

แต่ทีนี้ มันมีเรื่องที่ทำให้เกิดจุดเปลี่ยนอยู่ ทั้งการโยกย้ายข้าราชการ รวมทั้งกระบวนการยุติธรรมที่กำลังพิจารณาความผิดของทักษิณ มีแนวโน้มที่จะถูกแทรกแซง ไม่นับรวมการปูนบำเหน็จต่างตอบแทนแก่บรรดาลิ่วล้อ และการตั้งตนเป็นศัตรูเพื่อเช็คบิลฝ่ายที่อยู่ตรงกันข้ามกับพรรคพลังประชาชน

ประชาชนฝ่าย “ต่อต้านทักษิณ” ก็มีความอึดอัดกับสิ่งที่พบเห็น แต่หาสิ่งที่จะออกมาแสดงพลังเพื่อระบายในสิ่งที่คับข้องใจไม่ได้ เพราะเวทียังไม่เปิด จนกระทั่งเมื่อแกนนำพันธมิตรฯ ประกาศนัด “รวมพล” ที่ธรรมศาสตร์ แม้จะไม่ใช่การชุมนุมก็ตาม แต่ก็ยินดีที่จะไปเพื่อแสวงหาความสุข และความชื่นใจกับ “คนที่คิดเหมือนๆ กัน” แม้จะไม่ใช่เพื่อนที่รู้จักกันในชีวิตประจำวันก็ตาม

แม้ตอนนี้พันธมิตรเพิ่ง “จุดเตา” ยังไม่ร้อนเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนรัฐบาลเริ่มกลัวเหมือนวัวสันหลังหวะ คล้ายกับ “เนื้อหมู” ที่ถูกหั่นสไลด์แล้ว ขึ้นอยู่กับว่าพันธมิตรจะปรุงกันบนเวทีอย่างไร ใส่พริก น้ำปลา มะนาว น้ำตาลนิด เกลือหน่อย ถ้าไม่อร่อยจริงประชาชนคอเดียวกันคงอยู่กันไม่ติดหรอก

ถ้ารัฐบาลสมัครปรุงสุกเมื่อไหร่ รับรองว่าแซ่บจนทั่นนายกฯ สมัครต้อง “ชิมไปออกไป” แหงๆ

แว่วๆ มาว่าคราวนี้จะมี “งิ้วธรรมศาสตร์กู้ชาติ” รวมการเฉพาะกิจบนเวทีด้วย แม้ยังไม่เป็นที่คอนเฟิร์มแต่หลายคนคาดหวังว่าตัวละครนอกจาก “ทักษิณ” แล้ว ต้องมี “หมักเมถุน” และ “เหลิมดาวเทียม” แน่ๆ คนที่ดูผ่านทางโทรทัศน์บอกได้เลยว่า สนุกสู้ดูบนเวทีไม่ได้ กว้างกว่าและสนุกเร้าใจกว่า บางฉากอาจจะไม่เห็นบนจอโทรทัศน์ก็ได้ เคยไปดูครั้งล่าสุดก่อนรัฐประหาร ย้อนกลับมาดูบนจอทีวี เทียบกันไม่ติด

เอาเป็นว่า ใครอยากไปก็ไปกันได้ ใครไม่อยากไปก็ไม่มีใครว่า พร้อมเมื่อไหร่หรือมีแนวคิดไปทางไหน อยากอยู่บ้านดูข่าวการเมืองตามช่องฟรีทีวี อยากรอวันไปหย่อนบัตรเลือกตั้ง หรืออยากสอนอะไรที่มันเป็นอุดมคติ ก็ทำไปตามทางที่ถนัด ใครจะมองอย่างไร มองว่าเสียเวลาไปชุมนุมทำไม หรือมองว่าไม่เคารพกติกา ไปเข้าพวกกับคนมีเบื้องหน้าเบื้องหลัง เลวกว่าทักษิณยังไง ตามสบายครับ

ว่าแต่ ทำไมต้องห้าม แม้แต่คนจะหาที่ยืนเพื่อ “หายใจ” กันหนอ ...