เพิ่งกลับจากพัทยาเมื่อเช้านี้เองครับ หลังจากที่ออกเดินทางเมื่อคืนที่ผ่านมา

เรื่องของเรื่องไม่ใช่อะไรหรอกครับ รู้สึกเซ็งชีวิต บวกกับไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนมานานแล้ว ตัดใจหาที่สงบๆ ไว้ตัดช่องน้อยแต่พอตัวชั่วคราว หาความสงบนิ่งให้ได้คิด ได้ทำอย่างที่ใจต้องการ

ก่อนที่จะตัดสินใจตีตั๋วรถทัวร์ไปพัทยา ก็ได้แต่เดินวนรอบช่องขายตั๋วชั้นล่างไปมาด้วยความลังเล จนรถเที่ยวที่จะไปพัทยาออกไปแล้ว สุดท้ายตัดใจจ่ายค่าตั๋วรถทัวร์ 117 บาทเพื่อออกเดินทาง ไปยังจุดหมายที่ไม่รู้จะเจออะไรบ้าง (และโดนอะไรบ้าง)

รถบัสปรับอากาศจากหมอชิต เที่ยวหนึ่งทุ่ม ถึงตัวเมืองพัทยาประมาณ 3 ทุ่มเศษๆ อาศัยอยู่บนรถทัวร์ในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น เพิ่งรู้สึกตัวเมื่อรถวิ่งถึงตัวเมืองชลบุรี แล้วนั่งมองความเปลี่ยนแปลงข้างทาง ถนนหนทาง ห้างค้าปลีกเปิดใหม่ สะพานข้ามแยก

ลงจากรถทัวร์ ตัดสินใจไม่นั่งรถอะไรทั้งนั้น รถสองแถวเข้าชายหาดไม่ขึ้น เดินจากท่ารถแถวๆ ต้นถนนพัทยาเหนือ สองเท้าก้าวเดิน จุดมุ่งหมายคือชายหาดยามค่ำคืน สภาพแต่งกายในชุดทำงาน ไม่ได้พกอะไรมาเลยนอกจากตัวเปล่า กับสตางค์เพียงเล็กน้อยที่พยายามเหลือพอยังชีพ และส่งตัวเองกลับบ้านหลังเช้าวันใหม่กำลังเริ่มต้น

รองเท้าคอนเวิร์ด ออลสตาร์ย่ำไปบนผืนทรายละเอียด แน่นอนล่ะว่ามันทำให้เดินลำบาก เวลาเดินแต่ละทีต้องคอยหลบคลื่นทะเลที่แรงกว่าปกติเพราะพายุลง บางครั้งหลบไม่ทัน น้ำทะเลที่มาแบบไม่รู้ตัว ทำเอารองเท้าข้างหนึ่งเปียกแบบเฉียดๆ เราเดินเท้าจากปลายหาดวงอำมาตย์ ถึงปลายหาดแถบๆ วอล์คกิ้งสตรีท ระยะทางไม่ใช่น้อยๆ

ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดเข้ามา พยายามไม่ให้มีสัญญาณชีวิตรบกวน ปิดโทรศัพท์หลังพูดคุยระบายความในใจให้กับเพื่อนที่สนิทเพียง 2-3 คน ซึ่งจริงๆ แล้วปิดโทรศัพท์ตั้งแต่ออกเดินทางจากหมอชิต แต่เพื่อให้แน่ใจว่า จะไม่มีอะไรเป็นอุปสรรคต่อการใช้ชีวิตบนความเป็นส่วนตัว

แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวล สะท้อนน้ำทะเลสีมรกต เบื้องหน้าไฟจากอาคารโรงแรม แม้กระทั่งพัทยาทาวเวอร์เห็นอยู่ไกลตา มองไปอีกด้านนอกจากอาคารสูงบริเวณพัทยาเหนือแล้ว ยังเห็นไฟสีเหลืองๆ จากท่าเรือน้ำลึกแหลมฉบังซึ่งอยู่ไม่ไกล

บรรยากาศรอบชายหาดที่มีชีวิตหลากหลาย แม้รอบด้านจะมีทั้งชายและหญิงขายบริการ นั่งรอลูกค้าหรือนัวเนีย หรือแม้กระทั่งมีคนยืนตกปลาก็ตาม แต่เราก็ไม่ได้ใส่ใจกับภาพที่เห็น พยายามใช้ชีวิตตัวคนเดียว พยายามคิดให้ลึกถึงชีวิต ท่ามกลางความสงบเงียบ และเสียงคลื่นเซาะทรายตลอดเวลา

บางที เวลาที่เราอยู่ท่ามกลางความคาดหวังของผู้อื่น เป็นธรรมดาที่เรารู้สึกอึดอัดใจในชีวิต ทุกวันนี้ชีวิตก็ไม่ได้มีความเป็นส่วนตัวสักเท่าไหร่ แม้กระทั่งบนโลกอินเตอร์เน็ต เพราะฉะนั้นการตัดใจปลีกวิเวกในบางโอกาส ถือเป็นทางออกซึ่งเราเลือกที่จะทำ เพราะเราไม่รู้ว่า ทางออกที่ดีที่สุดคืออะไร

สมมติถ้าวันใดเกิดหายตัวไปแบบ “จิม ทอมสัน” ทางออกที่ค้นหาความสงบคงไม่มีอีกแล้ว