งามขุนเขาหมอกคลุมพุ่มใบเขียว
ธารลดเลี้ยวไหลล่องฟ่องน้ำใส
อุ่นไอดินผสมกลิ่นพฤกษาไพร
หอมชื่นใจยิ่งนักรักต้องมนต์

ริมฝั่งห้วยกล้วยไม้กลิ่นขจร
หมู่ภมรเริงร่ายามหน้าฝน
แดดรำไรส่องลอดไม้เบื้องบน
กระทบต้นไม้งามอร่ามตา

บัวตองบานปลายฝนสู่ต้นหนาว
เหลืองทองราวแต้มสีที่ภูผา
หยาดน้ำค้างสะท้อนแสงส่องมา
สวยยิ่งกว่าเพชรงามยามส่องไฟ

ไผ่เสียดกอล้อลมผสมเสียง
แว่วสำเนียงซู่ซ่าธาราไหล
เป็นดนตรีแดนดอยดังก้องไกล
ฟังครั้งใดเพลินอารมณ์ชื่นสมปอง

แลลึกล้ำถ้ำในพงไพรหนา
ตระการตาหินงอกย้อยงามผุดผ่อง
ธรรมชาติจัดสรรช่างน่ามอง
แลเห็นปล่องที่ยอดเขาเงาตะวัน

งามขุนเขาเผ่าชนบนเนินสูง
ไม้ยางยูงเสียดฟ้าพาสุขสันต์
อยู่สันโดษสงบใจในไพรวัลย์
ชีวิตนั้นร่มเย็นเป็นสุขจริง....

ร่มพวงครามงามนักประจักษ์แล้ว
ปลูกเป็นแนวแถวพุ่มเกาะกลุ่มสวย
เถาเลาะเลื้อยเปลือยกิ่งแอบอิงนวย
ลมระชวยเริงสลับกับใบงาม

กิ่งก้านเล็กเรียวรับหมายจับต้อง
ดุจมือน้องผ่องพรรณอกหวั่นหวาม
ขอบใบเรียวสากมือยามถือตาม
ผันย่ำยามงามแท้ครั้นแลชม  

ใบโดดเดี่ยวเขียวขจีรูปรีคู่
กว้างพอดูชูกิ่งพลิ้วพริ้งสม
ดอกม่วงครามล้ำเลอจนเผลอดม
ครั้งลู่ลมช่อห้อยย้อยง่ามใบ

ดูกลีบเลี้ยงเรียงรายโคนชิดเชื่อม
หมายโอบเอื้อมเด็ดดอมจักหอมไหม ?
ปลายดอกแยกแฉกดาวพราวประไพ
งามเหลือใจไขว่คว้าอุราปอง  

เกสรมีสี่อันแพร่พันธ์พฤกษ์
ยามตราตรึกนึกถึงคะนึงผอง
เผยความงามห้ามใครหมายเมียงมอง
คงจักต้องตรอมใจหากไป่เชย

ผลติดอยู่คู่ท่อคลอกลีบดอก
มีขนออกหนาแน่นทดแทนเอ๋ย
ดอกสะพรั่งครั้งหนาวทุกคราวเคย
กาลล่วงเลยฤดูแล้งเปลี่ยนแปลงไป

ดอกจักโรยโปรยร่วงเป็นห่วงนัก
อันความรักจักร้างเหิรห่างไหม
ดอกม่วงครามยามหล่นระคนไกล
หากหัวใจอย่าเลือนบิดเบือนกลาย

โอ้คนงามยามชมภิรมย์แล้ว
ดอกม่วงแพร้วครามพลิ้วละลิ่วหาย
พี่กับน้องปองรักมิพรากกาย
ดังความหมายพวงครามยามดอกบาน

ชมอุษาแสงรวียามอรุณ                 ละอองอุ่นไอหมอกมวลเมฆงาม
สวนบัวตองดั่งทองเหลืองอร่าม       เป็นทิวตามห้วยน้ำรินถิ่นสายธาร
ภูผาหินตั้งทอดยอดเคียงฟ้า          เสียงปักษาเพรียกพงไพรสะท้าน
สวงสวรรค์สุขสรรค์เหมันต์กาล      สนุกสนานเพลินใจไม่ลืมเลือน