วันพุธ ที่ 6 สิงหาคม 2551
โอ้ ชาติพันธุ์ผู้กระหายเลือด เลือดล้างแผ่นดินพวกเจ้าครั้งเดียวมิพอ ฤๅ...ฯ
Posted by
วิจิตรจริตษ์
,
ผู้อ่าน : 30
, 13:29:42 น.
| หมวดหมู่ :
เสียงของความเงียบ
พิมพ์หน้านี้
|
 ยากไร้อนาถา ถูกทารุณกรรมนานาถูกเข่นฆ่าจนโครงกระดูก ดั่งต้นไม้ปรกคลุมแผ่นดินใต้แผ่นดินทั้งประเทศล้วนสุสานของวิญญาณนิรนามที่ถูกฆาตกรรมท้องทุ่งข้าว เปลี่ยนเป็นท้องทุ่งสังหารเมืองวินาศล้มระเนนด้วยชาติพันธุ์เดียวกัน เข่นฆ่ากันเองราชาชาติ ดั่งทาสายาจกซวนเซและสัปปรับร่มไม้ใหญ่แห่งโพธิธรรม ไทยประเทศปกร่มให้แผ่นดินนั้นนานมาดั่งสายลมปลอบประโลม และเยียวยา ให้ลุกยืนประเทศที่คล้ายชายชราที่ถูกคำสาปให้กลายเป็นทาร....
|
วันอังคาร ที่ 5 สิงหาคม 2551
"ไม่ดูหัว ดูหาง กันเลยหรือไร"
Posted by
วิจิตรจริตษ์
,
ผู้อ่าน : 47
, 13:32:44 น.
| หมวดหมู่ :
เสียงของความเงียบ
พิมพ์หน้านี้
|
 "จะเอาบ้านเมืองให้พัง กันเลยหรือหือไม่ดูหัวดูหางเป็นไฉนมิสนใจเลยว่าบ้านเมืองเป็นอย่างไร"เราจะเอ่ยคำใด ในคำแห่งนายก(นายกอ)อนาถว่า ลูกหลานและเมียขวัญใยปล่อยมันให้เห่าขรม คำโกหกใยมิเรียก จุ๊ปากล่าม ปล่อยพล่ามเพ้อพกเปนเหี้ยหมูหมามิวิตก เลยหรือไรบอกยุแหย่กันทำไม ใยบังอาจบอก"ลูกจีนกู้ชาติ บังอาจใหญ่"มีแต่เหี้ยปากหมา มิเข้าใจว่าเขากู้ชาติทำไม หากมิใช่มึงนั่งอยู่ในส้วมร่างอนาคตอธิปไตยยุทธ....
|
วันจันทร์ ที่ 4 สิงหาคม 2551
แดดร้อน...เมืองร้าว...ข่าวหน้าหนึ่ง
Posted by
วิจิตรจริตษ์
,
ผู้อ่าน : 32
, 16:49:13 น.
| หมวดหมู่ :
เสียงของความเงียบ
พิมพ์หน้านี้
|
แดดร้อนเมืองร้าว ข่าวหน้าหนึ่งอุณหภูมิ เดือดถึง หนึ่งร้อยองศาใกล้ปะทุหลอดวัดแตก ในดวงตาท่ามกฏเกณฑ์กติกา ราคาต่อรองเมืองร้าว ข่าวว่า แผ่นดินล้มซวนเซ โซซม ตรมหม่นหมองอ้างว่าเคยถิ่นผืนแผ่นดินทองดุจท้องทะเลคลั่ง ฝั่งโครมครืนข่าวหน้าหนึ่ง ตะลึงกันทั้งประเทศธรรมดาหรือแคว้นเขต ขายชาติชื่นธรรมดาหรือเรา เขาเขมือบกลืนสวาปามเราครึกครื้น มิเกรงใดเมืองร้าว ข่าวร้อน ชีพจรหล้าแสนองศา อุณหภูมิ แผ่นดินไข้เสาะหา ยาห....
|
วันอาทิตย์ ที่ 3 สิงหาคม 2551
ระหว่างกายภาพเดินทาง
Posted by
วิจิตรจริตษ์
,
ผู้อ่าน : 25
, 20:09:45 น.
| หมวดหมู่ :
เสียงของความเงียบ
พิมพ์หน้านี้
|
การเดินทางกายภาพ ยาวนานที่สุดชายชรา มาถึงจุด ละสังขารหญิงชรา คู่รักกลั้น น้ำตาจารความดีงาม ยังเบ่งบาน ชั่วนิรันดร์ชั่วความ ตราตรึง เลือนจางการเดินทาง ความรู้สึก ช่างแสนสั้นกาลเวลาหยิบหยาด น้ำค้างกำนัลและระเหยชั่วขณะนั้น ฝันค้างคาและบางการพบ ก็นำกลับ มาให้ใหม่ระบายชมพูแก่หัวใจ อันเหนื่อยล้าวูบไหวระทึกหวาม กามกิริยาต่างตักตวง กันจนกว่า จะเพียงพออาจดอกไม้ดอกนั้น สดบานสวยก็เพียงด้วยแสงเ....
|