ห๊าวว...ง่วงซิกๆพระอาทิตย์ทิ่มลูกกะตา ขออีกรอบ ห๊าววววว ลึกลงในปอดรู้สึกมึนๆค่อยๆๆกระดื๊บๆๆคลานออกจากเตียงราวกับวิญญาณยังไม่เข้าร่าง ทั้งที่ตายังหลับสนิทงัวเงียขี้ตาบ้านเงียบปราศจากเสียงใดๆแล้วก็วิ่งปรู๊ดออกจากห้องนอนเมื่อสึกว่ามันโอ้ว.....ไม่ไหวแล้ว

ขอไปยิงนกสักตัวเฮ้อ....โล่ง เกาหัวแกรกๆทำไมมันเงียบอย่างงี้ฟ่ะ ค่อยๆย่องไปห้องพี่สาว ก๊อกๆเงียบขออภัยค่ะหมายเลข เอ๊ย!!!!ไม่ใช่โทรฯ จ๊ะเอ๋!! ว่างเปล่าอ้าวไม่อยู่ไปไหนหว่ามองนาฬิกายังเช้าอยู่เลย อ๋อ...คงจะไปตลาด เดินถัดไปอีกห้อง ว่างเปล่าเช่นกัน

เดินไปประตูหน้าบ้านในปากก็เคี้ยวขี้ฟันอย่างมันอารมณ์ เดินลงบรรไดเห็นลูกชายนั่งอยู่ในกรงตาบ๊องแป๋ว มองด้วยสายตาอ้อนสุดๆ ปล่อยหนูออกจากกรงทองเสียทีม่ามี่..กลิ่นอันไม่น่าพิสมัยเตะจมูกจนหน้าหงาย เดินด้วยอาการเบอลๆแบกกรงทองโคตรใหญ่ทั้งทีลูกยังอยู่ในกรง

สายตามองอย่างกำหลาบนิดๆเออๆๆรู้แล้ว ลูกหยองพยายามตะกุยตะกายร้องเรียก...เออๆๆเสียงครางดีใจเมื่อม่ามี่เปิดประตูกรง แล้วก็โดนดุเพราะกระโดดเข้ามาหาแม่มันเปี่ยมล้นด้วยความรักสุดขั้วหัวใจ เฮ้ย..เจ๊บ เท่านั้นแหล่ะวิญญาณเข้าร่างทันที หยุดน่ะไอ้หยอง!!อิ๋งๆมันร้องแล้วก็นั่งนิ่งอย่างที่เราต้องการทันที

จัดการกับถาดฉี่และก็บ่นมันทุกวันเมื่อมันว่างระเบิดไม่เป็นที มันรู้ดีสบตาลูกนิดๆมองอย่างสำนึกผิด โธ่แม่..ถ้าหนูเข้าห้องน้ำได้แบบคนหนูไม่ทำหรอก (เสียงมันบ่นในใจ) เออ..ดิทำได้จะพาไปออกงานวัดซะ ฮ่าๆๆ

เดินขึ้นบ้านมาทำชาร้อนๆสักแก้ว มันก็ร้องตามมานั่งหน้าอ้อนเบื้องล่างสุดบรรยายอยู่ที่บรรได เราก็แกล้งเก๊กทำหน้าครึม อะไร?มันก็ร้องสุดซึ้งอย่างต่อเนื่อง ให้หนูขึ้นบ้านไปด้วยคนน๊า แล้วก็ต้องเอาใจมัน ตอนแรกจัดการมันเสร็จก็กะว่าจะไปสลีพอีกสักนิดแต่ด้วยความเคยชินนอนดึกตื่นเช้า

พอมันถูกปล่อยจากพรรณทนาการจากเชือก โอ๊ยไม่ต้องเหลา วิ่งหูบานเลย กระโดดไปรอบๆบ้านมันก็พยายามเข้ามาหยอกเพราะอยากเล่นด้วย แม่มันก็บ่จอยเลย แต่ก็ต้องเล่นวิ่งไล่กันจ้าละวั่น แต่คนที่หอบคือเรา แล้วก็ต้องเบรคมันก่อนเพราะไม่ไหว ต้องหาอะไรมากระตุ้นให้สมองสั่งงานเสียก่อน

เสียงประตูรั้วเปิด พี่สาวกลับมาแว๊ว พร้อมกับข้าวแต่หน้าไม่ส่ำบายเล๊ย สอบถามได้ความฉะนี้พี่สาวเบื่อบ้านเลยไปนอนโรงพยาบาล เอ๊ย!! ไม่ใช่ แกไปเพราะโรครุมเร้า เฮ้อ..ใครมันอยากโชคร้ายหว่า เจ๊เราไม่สบายอีกแล้ว

เมื่อคืนอารมณ์ค้างสุดๆ(อย่าคิดลึก)เซ็งอยากจะเขวี่ยงโทรฯทิ้งแต่ก็เสียดายเพราะโยนทิ้งไปจะเอาที่ไหนใช้ว่ะ ก็ต้องนอนฟังอย่างเหนื่อยหน่ายชีวิต ถ้าคนสองคนเข้าใจสิ่งที่พูดหรือความต้องการของแต่ล่ะคนก็คงจะไม่ต้องเหนื่อยอธิบาย แต่ถ้าไม่เข้าใจก็ต้องทนอยู่ดี....