ความตั้งใจแรกของอิบนุฟิรนาสที่เดินทางไปยังกอร์โดบาก็เพื่อเป็นครูสอนดนตรี ซึ่งในช่วงเวลานั้นดนตรีเป็นศาสตร์สาขาหนึ่งของทฤษฎีคณิตศาสตร์

ในปีค.ศ.822 อับดุล อัล-ราฮ์มานที่ 2 ขึ้นเป็นกาหลิบองค์ใหม่ พระองค์ควานหาตัวผู้มีความสามารถ เริ่มด้วย ‘ซิรยาบ’ (Ziryab) นักดนตรีจากแบกแดด ถัดจากนั้นก็คือ ‘อับบาสกอซิม อิบนุฟิรนาส’ นักดาราศาสตร์และกวีหนุ่ม

อิบนุฟิรนาสมีผลงานจำนวนมากและหลากหลาย เขาศึกษาเคมี ฟิสิกส์ และดาราศาสตร์ ทำตารางดาราศาสตร์ เขียนโคลงกลอน และออกแบบนาฬิกาน้ำที่เรียกว่า ‘อัล-มาฆาตา’ (Al-Maqata) นอกจากนี้ยังประดิษฐ์แก้วจากทราย และพัฒนาภาพห่วงโซ่วงแหวนไว้ใช้สำหรับแสดงการเคลื่อนไหวของโลกและดวงดาว เขาพัฒนาวิธีการเจียระไนแก้วหินคริสตัล ซึ่งจนถึงเวลานั้นมีเพียงชาวอียิปต์เท่านั้นที่เจียระไนเหลี่ยมคริสตัลเป็น ต่อมาด้วยฝีมือของอิบนุฟิรนาสนี่เองที่สเปนสามารถเจียระไนได้เองในประเทศ ไม่จำเป็นต้องส่งออกควอทซ์หรือหินเขี้ยวเพื่อไปเจียระไนยังอียิปต์อีกต่อไป

ในปีค.ศ.852 มีชายผู้กล้าหาญชื่อ อาร์เมน ฟิรมาน (Armen Firman) พยายามบินลงมาจากหอคอยที่เมืองกอร์โดบา โดยใช้เสื้อคลุมใหญ่ๆ กางออกเป็นปีกเพื่อต้านลมตอนบินลง เขารอดชีวิตด้วยอาการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย และอิบนุฟิรนาสก็ยืนดูอยู่ที่นั่น เสื้อคลุมที่ใช้ต้านลมนี้ถือเป็นกำเนิดของ ร่มชูชีพ อันแรกของโลก

ในปีค.ศ.875 เมื่ออายุได้ 65 ปี อิบนุฟิรนาสทดลองบินด้วยเครื่องร่อนที่ประดิษฐ์ขึ้นมาเอง เป็นโครงไม้ประดับด้วยขนนกผูกติดกับไหล่ และกางแขนออกทั้งสองข้าง และนี่คือบันทึกชิ้นแรกของโลกเกี่ยวกับเครื่องร่อน

และก็ต้องขอบคุณอัล-มักการี ปราชญ์ชาวโมรอคโคสมัยศตวรรษที่ 17 ที่บันทึกสองชิ้นเกี่ยวกับการบินของฟิรนาสรอดมาได้จนถึงปัจจุบัน บันทึกชิ้นแรกระบุว่า “หลังจากประดิษฐ์เครื่องร่อนเวอร์ชั่นท้ายสุดแล้ว เขาก็ต้องการฉลองความสำเร็จนี้ด้วยการเชื้อเชิญผู้คนชาวกอร์โดบามาเป็นพยานในการบินของเขา ชาวเมืองเฝ้ามองดูจากเนินเขาลูกใกล้ๆ จากนั้นอิบนุฟิรนาสก็บินร่อนจากเนินเขาที่ไกลออกไปหน่อย แต่แล้วเครื่องร่อนก็ร่วงลง ร่างของอิบนุฟิรนาสกระทบพื้นอย่างแรง ทำให้กระดูกบริเวณหลังได้รับบาดเจ็บ”

บันทึกชิ้นที่สองระบุว่า เขากระโดดลงจากผนัง โดยโยนตัวขึ้นไปสูงกว่าจุดเริ่มต้นหน่อย จากนั้นร่วงตกลงสู่พื้น นักวิจารณ์บอกว่าเขาไม่ได้ดูวิธีการบินของนกให้ดีเพราะตอนนกร่อนลงพื้นมันจะใช้หางยันไว้ อิบนุฟิรนาสรู้ว่าเขาไม่ได้ใส่หางให้กับเครื่องร่อนจริงๆ

แล้วจากนั้นอิบนุฟิรนาสก็ไม่พยายามจะบินอีกเลย เขาเสียชีวิตในอีก 12 ปีต่อมาหลังอดทนต่ออาการปวดหลังเป็นระยะเวลานาน

คำร่ำลือเรื่องการบินของอิบนุฟิรนาส, แม้จะล้มเหลว, ไปไกลกว่าดินแดนอันดาลุสเสียแล้ว มีบันทึกการพยายามบินตามมาอีกหลายครั้ง

การิมา เบิร์นส์ (Karima Burns MH, ND) เคยเขียนไว้ใน Islam Online เมื่อ 3 มี.ค. 2001 ว่า: 

ลินน์ ไวท์ นักประวัติศาสตร์อเมริกันศึกษาลึกลงไปอีก และพบว่า “เครื่องร่อนที่ร่อนสำเร็จครั้งแรกเกิดในปีค.ศ.875 โดยอิบนุฟิรนาส นักประดิษฐ์ชาวมัวร์ ผู้อาศัยอยู่ในกอร์โดบา สเปน” และกล่าวต่อไปว่า “มันเป็นไปได้อย่างที่สุดที่ เอลเมอร์แห่งมาลเมสเมอรี (Eilmer of Malmesbury) ผู้คิดค้นเครื่องร่อนและเป็นสมาชิกของ the Benedictine order จะได้ยินเรื่องราวการบินของฟิรนาสจากนักรบคริสเตียนที่กลับจากสงครามครูเสด” ในปีค.ศ.1010 เอลเมอร์พยายามบินได้ไกลถึง 2 ช่วงสนามฟุตบอล เครื่องร่อนของเขาช่างคล้ายคลึงกับเครื่องร่อนของฟิรนาสเหลือเกิน และแม้ฟิรนาสไม่ได้ทิ้งความรู้เทคนิคการบินของเขาแก่ใครในอาณาจักรอันดาลูเซีย การคิดค้นของเขาก็อาจแพร่ไปได้ทั่วยุโรป  รวมทั้งในดินแดนที่เอลเมอร์อาศัยอยู่ด้วย

แม้จะประสบความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่มีหรือมนุษย์จะยอมแพ้ มีบันทึกว่าความพยายามบินเกิดขึ้นอีกครั้งในปี 1250 เมื่อ โรเจอร์ เบคอน พยายามประดิษฐ์บอลลูนขึ้นมา แต่ก็ล้มเหลว ในขณะที่ลีโอนาร์โด ดาวินชี ก็เคยพยายามบิน ก่อนจะร่วงตกลงมาจากสะพานเมืองฟลอเรนซ์เมื่อวันที่ 3 มกราคม 1496 และทำให้เขาค้นพบว่าปีกจะต้องมีรูปแบบตัดขวางดังที่ทำให้นกสามารถลอยตัวบนอากาศได้ – ซึ่งนี่เองทำให้ต่อมามีการคิดค้น airfoil (ภาษาไทย airfoil แปลว่า ‘แผ่นสร้างแรงยก’ ปีกเครื่องร่อน ความหมายก็คือ พื้นผิวซึ่งออกแบบเพื่อให้เกิดแรงยกของอากาศที่พื้นผิวนี้ผ่านเข้าไป)

ปี 1638 อาห์เมด ชาลาบี วิศวกรจักรวรรดิออตโตมาน (ตุรกี) กระโดดลงจากจุดสูงสุดของกรุงอิสตันบูลคือหอคอยกาลาตาซึ่งมีความสูงถึง 62 เมตร (ตึก 20 ชั้น) ร่อนไปได้ไกลถึง 3 กม.ข้ามช่องแคบบอสฟอรัสเพื่อไปรับรางวัลเหรียญทองดีนาร์ 1,000 เหรียญจากสุลต่านมุรอดที่ 4 (แต่อัตราความสูงและระยะทางไกลระดับนี้เกินกว่าความสามารถของเครื่องร่อนที่ดีที่สุดของโลกสมัยใหม่)

บันทึกบทท้ายๆ ของการพยายามบินของมนุษย์เกิดขึ้นในปี 1890 ใกล้ๆ กรุงปารีส ฝรั่งเศส เมื่อ เคลมังต์-อาแดร์ (Clement Ader) วิศวกรชาวฝรั่งเศส ประดิษฐ์ Eole หรือเครื่องบินที่มีปีกและมีใบพัดและใช้เครื่องยนต์ในการขับขี่ขึ้น เขาสามารถใช้เครื่องนี้บินได้ไกลถึง 50 เมตร ก่อนจะร่วงตกลงมา – และในปี 1903 ในวันลมพัดแรงของเดือนธันวาคมบนชายหาดแห่งหนึ่งของสหรัฐอเมริกา สองพี่น้อง วิลเบอร์และออร์วิลล์ ไรท์ สามารถบินด้วยเครื่องร่อนได้สำเร็จ เติมเต็มความฝันการบินของมนุษยชาติที่เริ่มต้นขึ้นที่กอร์โดบา สเปน เมื่อกว่า 1,000 ปีก่อน