เมื่อวานได้ไปถ่ายทำรายการ สยามเช้านี้ กับพี่จอมขวัญ โดยพาไปดูชีวิตและความเป็นอยู่ของประชาชนที่ได้รับความเดือดร้อนหลังจากชุมชนถูกไฟไหม้

ก้าวแรกที่ก้าวเข้าสู่อาณาเขตที่ถูกล้อมด้วยเชือก เพื่อป้องกันคนภายนอกเข้าออก ก็รับรู้ได้ถึงเสียงร่ำไห้ของพี่น้องร่วมประเทศที่ได้รับความลำบาก

ที่กล่าวอย่างนี้ ไม่ใช่นักการเมืองมาหาเสียงอะไรหรอกนะคะ แต่อยากให้รู้จริงๆว่า บรรยากาศมันชวนร้องไห้จริงๆ ความสลดหดหู่ที่ไม่เคยพบ.....

เป็นความเวิ้งว้าง ที่ไม่รู้จะบรรยายอย่างไร....

พื้นที่ 4 ไร่(ตามข่าว) ที่เหลือแต่ตอสีดำๆ มีทางเดินยาวแคบๆที่เต็มไปด้วยเศษสังกะสี และเถ้าถ่าน ทำให้เกิดคำถามขึ้นในใจ แล้วอดไม่ได้ที่จะหันไปถามผู้นำชุมชนที่พามาเดินว่า "พี้นที่ที่ไหม้เท่านี้ หรอกคะ เท่าที่มองเห็นเนี่ยหรอคะ"

เพราะตามข่าวบอกว่า เพลิงไหม้บ้านไป 200 - 300 หลังคาเรือน แต่เท่าที่ดูจากพื้นที่เนี่ยมันน่าจะแค่ 10 หลังเห็นจะได้

โดยสรุปก็คือ พื้นที่เท่าที่มองเห็นนี่แหละ เท่าที่นึกว่าเป็นบ้านแค่ 10 หลังนี่แหละ เค้าอยู่กัน 300 หลังคาเรือน

โอ้ แม่เจ้า.....

เพราะหากเป็นพื้นที่ในหมู่บ้านจัดสรรต่างๆแล้ว บริเวณเท่านี้จะมีเจ้าของบ้านเพียงแค่ 10 คน ผู้ที่อยู่อาศัยทั้งหมดรวมแล้วไม่น่าจะเกิน 40 - 50 คนเท่านั้น

แต่ที่นี่ ที่คลองเตยแห่งนี้ เค้าอยู่กันถึง 300 ครอบครัว หรือประมาณ 1,000 กว่าคน

วิถีชีวิตความเป็นอยู่ของ "คน" เหมือนกัน "ประชาชน" เหมือนกัน ทำไมช่างต่างกันราวกับฟ้าและเหว

และในขณะที่เรื่องของที่อยู่อาศัย เป็นปัจจัย 4 ซึ่งเป็นสิทธิขึ้นพื้นฐานของการดำรงชีวิต หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เป็นสิทธิมนุษยชน ทำไมรัฐจึงละเลย

ในกระบวนทัศน์ของคนไทย มักมองว่า คนที่อยู่ในชุมชนแออัด เหล่านี้ เป็นคนจำพวกที่ไม่มีบุญ ทำบาปเยอะ ไม่ขยัน ขี้เกียจ กินเหล้า เล่นการพนัน ชาตินี้ถึงได้จน

แต่จริงๆแล้ว หารู้ไม่ว่า สิ่งต่างๆ ที่เราพากันมองว่า เป็นเรื่องของบุญบาปแต่ชาติปางก่อน หรือเป็นความซวยของชีวิตนั้น เป็นสิ่งที่สามารถเรียกร้องเอามาได้จากรัฐทั้งสิ้น

ด้วยเหตุเพียงเพราะ เราเป็นมนุษย์

นี่เป็นเหตุผลเดียวของการเรียกร้องให้ได้มาซึ่งสิ่งที่รัฐต้องดูแล เป็นเรื่องที่รัฐต้องทำให้มนุษย์ที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินหรือขอบเขตอาณาจักรแห่งรัฐสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างมีศักดิ์ศรี

ไม่ต้องหยิบยกเลยว่า เราเสียภาษีหรือไม่ หรือเราเลือกผู้แทนคนไหน แต่เพียงเพราะว่าเราเป็นคน เป็นมนุษย์ที่ยังหายใจ ดังนั้น รัฐจึงต้องทำให้เราสามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างมีศักดิ์ศรี

แต่..........สิ่งที่ปรากฏในปัจจุบันคือ การโทษตัวเองและลมฟ้าอากาศของประชาชน และความไร้สำนึกในหน้าที่ของผู้มีอำนาจในระดับนโยบาย ทำให้ปัญหาต่างๆเหล่านี้ยังคงอยู่

ตราบใดที่ ประชาชนไม่ลุกขึ้นมาต่อสู้เรียกร้องเอามาอย่างกร้าวแกร่ง เราก็จะไม่มีวันได้มา เพราะเศษเนื้อที่โยนลงมาให้อย่างในปัจจุบัน เป็นเพียงแค่เศษธุลีที่พวกผู้มีอำนาจแทะไปหมดแล้วต่างหาก

อย่าลืมว่า ทรัพยากรมีอยู่เท่าเดิม เพียงแต่ว่า ใครจะได้รับส่วนแบ่งบ้างเท่านั้น ถ้าเราได้น้อย แสดงว่า ต้องมีพวกที่กินอย่างตะกละตะกลามอยู่นั่นเอง