เจ้าชายหรรษา # 10

“มีความเครียดวิตกกังวลสูงในระดับสิบเต็มสิบนะเนี่ย ควรรับทานซุปหัวใจเยาว์วัยผ่องใสเบิกบาน ดื่มน้ำปั่นสตรอเบอรี่เย็นใจแบบเย็นเจี๊ยบ...ด้วยคร๊าบ อย่าลืมจัดเรียงความรู้สึกยุ่งเหยิง ให้สมดุลร่าเริงใจกว่านี้ และอย่าได้ละเลยเสียงกระซิบจากส่วนลึกของหัวใจ”

ซาตานน้อยสะดุ้งโหยง ขำขำที่เก้าอี้บอกกล่าวความรู้สึกภายในของเขาออกมา เหมือนมีผู้ดูแลส่วนตัว เป็นบุคคลพิเศษขึ้นมาในบัดดล... รู้สึกราวกับว่ามีผีเสื้อร้อยตัวมากระพือปีกพึ่บๆ อยู่ในท้อง ใจเต้นโครมครามบอกไม่ถูก เมื่อได้ยินเสียงกระซิบข้างหูจากเก้าอี้แปลกหน้า เขาเองไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

ภายในเสี้ยววินาที มองเห็นเส้นเงาใสโปร่งแสงพันรอบตัวก่อนพาเขาเต้นรำพริ้วไหว ลอยละล่องไปกับเสียงเพลงตัดขาดสรรพสิ่งรอบกาย มีเพียงเขากับเงาของตัวเองในฟองสบู่ขนาดใหญ่

 “ผมเป็นพรายกระซิบประจำตัวคุณ เป็นเสียงจากข้างในตัวคุณไม่ใช่เก้าอี้ฮะ ”

เสียงกระซิบยังคงแผ่วเบาราวกับลมพัดลงบนยอดหญ้าเรียวเล็ก

“อะไรนะครับ พาย...บลูเบอรี่ชีสพาย นั่นของโปรดผมเลยล่ะ แล้วผมก็ไม่ใช่วอลเปเปอร์หรือร่างทรงของใครดะ...ด้วย” ซาตานน้อยคุยคนละเรื่อง เสียงกระซิบช่างแผ่วเบาเหลือเกิน

“ไม่ใช่ฮะ ผมแนะนำตัวว่าผมเป็นพรายกระซิบประจำตัวคุณ คุณได้ยินผมชัดขึ้นแล้วใช่ไม๊ฮะ”   

 ซาตานน้อยได้ยินทั้งประโยค เริ่มสังเกตเห็นเส้นเงาบางใสชัดเจนขึ้น ยังกะยืนส่องกระจกเหมือนตัวเขาเปี๊ยบ...ไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่เซ็นติเมตรเดียว แค่...เป็นเงาเบาบางมองทะลุปรุโปร่งเท่านั้นที่ต่างกัน เสียงยังคงบอกอย่างห่วงใยรักใคร่

“ถ้าใจคุณสงบอ่อนโยนเราจะได้พบกัน ผมติดตามดูแลคุณไปทุกหนทุกแห่งฮะ”

“เป๊าะ!!”

เสียงดีดนิ้วของเจ้าชายทำเอาเขาสะดุ้งอีกรอบ กระพริบตาถี่ยิบเห็นตัวเองยังคงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิม!! แล้วเมื่อกี้ล่ะอะไรกัน ??? ยังไม่ทันคิดอะไรต่อ

เขาแหลมบนศรีษะกระพริบวิบวิบยิ่งกว่าสัญญานไฟตามสี่แยกซะอีก สีแดงเพลิงส่งจากซาตานมอนโรลเหลืออยู่เพียงน้อยนิดบนปลายเขา ถูกกั้นไว้ด้วยสีชมพูช๊อกกิ้งพิงค์พลังจากเจ้าชายหรรษาที่ส่งให้นั่นเอง มีสีฟ้าไพลินสดใสเพิ่มขึ้นมาใหม่เป็นประกายที่โคนเขาทั้งสองข้าง แสดงถึงตัวตนแท้จริงของซาตานน้อยในเวลานี้ ปีกซาตานสีแดงก็หดเล็กลง