เจ้าชายหรรษา # 11

ทันใดนั้นเอง...เก้าอี้ที่นั่งอยู่กลายเป็นม้าหมุน ก่อนเปลี่ยนเป็นรถไฟเหาะตีลังกาไป 500 ตลบ ทั่วทั้งห้องเปลี่ยนเป็นงานเทศกาล “สวนสนุกเล่นได้เล่นดี เล่นทั้งวัน เล่นกันไม่มีเบื่อ” เต็มไปด้วยเครื่องเล่นผาดโผนครบเซ็ทสุดจะบรรยาย ชิงช้าสวรรค์อันใหญ่อลังการ หมุนทีมองเห็นวิวไกลลิบข้ามภูเขาไปหลายลูก

คิริ คิรัน คิริน ภูติจิ๋วตัวอวบอ้วนเหมือนเด็กน้อย ปีกเล็กๆ บอบบางราวแมลงปอ บินรอนทั่วงาน

คิริ ภูติขนมหวาน เสกขนมกองเป็นภูเขา ทั้งชอคโกแลต แคนดี้ ร้อยร้อยอย่าง น่ากินชวนน้ำลายหยดติ๋ง                                     

คิรัน วิ่งไปวิ่งมาตกแต่งสถานที่ด้วยลูกโป่งนานาชนิด พร้อมกับของเล่นรุ่นใหม่ล่าสุดซุกไว้ตามมุม คิริน บรรเลงพิณโบราณขับกล่อมสร้างบรรยากาศคึกคัก แต่ไม่คึกโครมให้กับงาน

พลุจุดกระจายเป็นประกายทั่วท้องฟ้า ดัง ฟิ้ว ฟิ้ว ปัง ฟิ้ว ฟิ้วปัง ไม่ขาดสาย

คุณเป็ดลายเสือดาวยิงปืนอยู่ในซุ้มยิงลูกโป่งอย่างเมามัน ส่วน เลดีพีชแพนด้าเลือกซื้อร่มกระดาษสาคันใหม่ กับชุดคาฟเทนสุดโปรดประดับเครื่องเงินชิ้นเล็กชิ้นน้อยไว้บนคอเสื้อมี เสียง กรุ๋งกริ๋ง ๆ แบบเดียวกับกำไลข้อมือที่เธอชอบสวมใส่

ซาตานน้อยไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่เขาแอบซุกซ่อนไว้ในใจมาเนินนานจะเป็นจริงขึ้นมาได้ เขากำลังนั่งประจำที่คนขับรถไฟเหาะที่หมุนม้วนเป็นวงมากเท่าที่ใจนึก 500 ตลบแน่ะเยอะมั๊ย???                                                                     “ผมอยากขับรถไฟเหาะรอบเมืองมานานแล้ว ตอนรถไฟฟ้าประกาศรับสมัครงานผมกะไปสมัครเป็นคนขับแล้ว แต่ไม่ยักกะทำโครงการรางตีลังคู่รอบเมืองซะที รางธรรมดาจะไปสนุกอะไร เซ็งตายเลย ต้องอย่างนี้ซิ เจ๋ง สุด สุด”

“เธอต้องควบคุมความคิดความรู้สึกให้ดี ๆ ถ้าทำได้เธอจะไม่เป็นทุกข์ไปกับสิ่งภายนอก คุยกับตัวเองให้ชัด ทำในสิ่งที่รักแล้วเธอจะมีตัวตน” เจ้าชายเป็นฝ่ายตะโกนบอก ขณะนั่งหัวกระจุยไปบนรถไฟเหาะกับเขาด้วย

“ผมว่า ฟังดู เลี่ยน ๆ ดี ๆ ยังไง ก็ไม่รู้ ซาตานอย่างผม รู้จักแต่การทำลายล้าง สร้างความปั่นป่วน อยากได้ไปหมดซะทุกอย่าง ได้มาแล้วก็ไม่พอใจ อยากได้สิ่งใหม่อยู่ร่ำไป อาละวาดดด...ยุแหย่ให้ผู้คนทะเลาะกัน นิสัยไม่ดีสาระพัด แต่...พอก้าวเข้าสู่ปราสาทแห่งนี้ ผมมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก...ความรู้สึกของผมบรรเจิดหฤหรรษ์ขึ้นมาเฉยเลย ”

“ฮ่ะ...ฮ่า...ที่แห่งนี้เป็นที่ของเรา เจ้าชายหรรษาไง งั้น...มันจะชื่อ ปราสาทเบิกบานสำราญใจ เร๊อะ....เธอจ๋า ”          เจ้าชายพูดไปหัวเราะไป ไม่ได้บ่นอุบอิบแต่อย่างใด

 “ที่นี่ไร้ความกังวล จนสัมผัสได้ถึงความเบิกบาน มีจิตใจเยาว์วัยเหมือนเด็กน้อย เมื่อรู้สึกดี เธอก็จะคิดแต่....สิ่งดี ๆ ไม่ใช่ความเลี่ยน เสแสร้ง แกล้งทำอะไรหรอก เป็นความรู้สึกจริง ๆ ที่เกิดขึ้น หากผู้คนบนโลกนี้มีความรู้สึกดี มากขึ้น... มากขึ้น...จำนวนเยอะขึ้น พลังงานด้านดีเพิ่มขึ้น โลกจะมี ความสุขมากขึ้น...เชื่อซิ เราทุกคนเชื่อมโยงถึงกันได้ไม่มีที่สิ้นสุด เลยล่ะ”