เจ้าชายหรรษา # 12

“ซาตานสามารถทำในสิ่งดี ๆ ได้อย่างนั้นเหรอ แล้วซาตานตนอื่นๆ ล่ะ ผมอยากให้พวกเขาสัมผัสกับความรู้สึกแบบนี้บ้าง” ซาตานน้อยไม่วายห่วงใย

“ผู้คนมีความต้องการไม่เหมือนกัน แต่ละคนล้วนค้นหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง เหมือนเธอไงล่ะ อยู่ๆ...ก็ไม่อยากเป็นซาตานซะงั้น มันเกิดขึ้นเองไม่มีใครไปบังคับใช่มั๊ยล่ะ แสดงว่าพลังงานด้านดี ดึงดูดเธอให้มาพบกับความเบิกบาน ความสุข มากกว่าด้านที่มีแต่...การทำลายล้างกันน่ะ... ไม่จำเป็นหรอกที่ เกิดเป็นซาตานแล้วต้องเป็นไปตลอดชีวิต อย่างนั้นมันเป็นเรื่องที่โบราณ มาก ๆ เธอจ๋า... ในเมื่อตัวเธอมีพลังมหาศาลซะขนาดนี้ ใช้มันให้เป็นประโยชน์ ซิ อย่างน้อยก็...ในขณะนี้ วินาทีที่ยังมีชีวิตอยู่น่ะ ”

ซาตานน้อยนั่งฟังอย่างไม่เบื่อหน่ายแล้วก็...

“โอ้...ทำไมผมหายปวดหัวจี๊ดๆ เขาผมก็เบาหวิวไม่หนักอึ้งเหมือนเดิม เฮ้ย....” ซาตานน้อยเอื้อมมือไปจับเขาแหลมบนหัว รู้สึกได้เลยว่ามันสั้นลงไปกว่าเดิม ถ้ามองเห็นจะรู้ว่ามันเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสดใส มีประกาย ช๊อกกิ้งพิงค์ห่อหุ้มเอาไว้

“เธอไม่แบก มันก็ไม่หนักไ ง ” เจ้าชายหรรษาบอก

“ว้าว.....ปีกผมก็...” ซาตานน้อยเอี้ยวตัวไปข้างหลังมองปีกของตัวเอง ...ปีกที่หดเล็กลงได้เปลี่ยนจากสีแดงยังกะปีกของค้างคาว กลายเป็นปีกขนนกเบาบาง สีม่วงอ่อน เรืองรอง ความอิ่มเอมแผ่ซานไปทั่วทั้งร่างกาย เขายิ้มออกมาจากหัวใจที่เบิกบาน หน้าตาของซาตานน้อยช่างดูมีเสน่ห์ แตกต่างจากสีหน้าเย็นชา เศร้าหมอง หดหู่ อย่างสิ้นเชิง และแล้วผมสีดำก็เปลี่ยนเป็นรอนสลวยสีทองสุกปลั่งดุจเทพกรีก

“อะไรกันเนี่ย...???!??”

“ความรู้สึกเธอเปลี่ยนไป เธอสุขใจ ภาพลักษณ์ใหม่ก็เปลี่ยนตามไปด้วยไงล่ะ...” เจ้าชายหรรษาบอกซาตานน้อยที่ตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดตัวลอยกอดเจ้าชายหรรษา

“นี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่าความสุข ใช่มั๊ยครับ เจ้าชาย...ผมโชคดีเหลือเกินได้เจอสิ่งดีๆ อย่างนี้ ผมผิดมั๊ย ถ้า...จะ...บอกว่า...ผมอยากเป็นซาตานแห่งความสุข มากกว่าเป็นซาตานมากที่สุด ” ซาตานน้อยบอก