ด้วยความกระอักกระอวนแบบกลืนไม่เข้า คายไม่ออกของปัญหาการเมืองไทยในช่วงหนึ่งทศวรรษมานี้ ผมเชื่อว่า มันทำให้ประเทศไทย แทบจะเดินไปไหนไม่ไกลเลยนับจากปี 2540

เกือบสิบปีที่ผ่านมา พื้นที่สาธารณะของสังคมไทย "เปิด" กว้างต่อ กลุ่มคนที่หลากหลาย ความคิด ความเชื่อที่แตกต่างมากขึ้นเรื่อยๆ

ปรากฏการณ์การเล่าข่าวที่ ยัดเยียด ข้อมูลข่าวสารตามกระแสเต็มไปด้วยอคติ และ ผลประโยชน์ทางการเมือง

การเกิดขึ้นของ กลุ่มพลังการเมืองต่างๆ ที่สร้าง "มวล" ชน เพื่อต่อลอง อำนาจ แล พื้นที่ ต่างๆ ทางสังคม สะท้อนภาพของความวุ่นวายทางการเมือง

ทำให้เรื่องราวการเมืองของ กลุ่มคนต่างๆ เป็นเรื่องสกปรก เลวร้าย มากขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งถึงวันนี้ จุดเปลี่ยนสำคัญของสังคมไทยก่อนก้าวสู่ ทศวรรษหน้านี้ คือ การลงประชามติเพื่อรับ / ไม่รับร่างรัฐธรรมนูญฉบับปี 2550 
ในวันที่ 19 สิงหาคม นี้

คำถามที่ควรเรา เพื่อดูตำแหน่งแห่งที่ที่เท้าเรา (สังคมไทย) ยืน และมองต่อไปในทศวรรษหน้า คือ อะไร

ผมกลับมองว่า ต่อให้การลงประชามติออกมาหน้าตาไปอย่างไรก็ตาม

สภาพการเมืองจากนี้ไป คงจะหนีห่างจาก สิ่งที่เราพยายามจะหนี ไปได้ไม่ไกลนัก

เพราะด้วยโครงสร้างของประชาชนในการมอง ปรากฏการณ์ / เหตุการณ์ทางการเมืองในช่วง กลับสะท้อนโลกทัศน์ที่ ไม่มีพื้นที่สำหรับการมองอนาคต การมองทางออก ทางการเมืองไทยต่อระบบสังคมโลกเลย

กลายเป็นว่า ณ ตอนนี้ สังคมไทยของเรา พร้อมที่จะอยู่ใน ปลักทางการเมือง

โดยไม่มีใคร หรือ นักการเมือง ผู้ปกครอง ที่มองได้ไกลกว่า การเตรียมความพร้อมของสังคมไทยต่อ บริบทโลก

เราพร้อมต่อการดำรงอยู่ภายใต้ระบบเศรษฐกิจโลกหรือไม่

เราพร้อมต่อการพัฒนาด้านตลาดการแข่งขันของประเทศเพื่อนบ้านหรือไม่

เราจะเตรียมสร้าง โลกทัศน์ ให้กับคนของเราให้พร้อมต่อการพัฒนาที่ยั่งยืนได้อย่างไร

แต่นั่นอาจ เป็นคำที่สวยหรูสำหรับนักการเมืองสำหรับ Marketing Campaign

ooh!...อยากจะอ้วก ให้รู้แล้ว รู้รอดไปครับ...