สมัยตอนผมยังเล็กๆอยู่ บ้านเช่าหลังเล็กๆ มีพ่อแม่ ผมและน้อง ก็นอนอยู่ในห้องเดียวกัน

ผมยังจำได้ ตอนเด็กๆ มีกติกากันว่า พอการ์ตูนโดราเอมอนจบ ต้องนอนทันที

ตอนนั้นสำหรับเด็กต่างจังหวัดที่มีรายการทีวีไม่กี่ช่อง

การ์ตูนหลังข่าวเป็นความบันเทิงที่เด็กๆอย่างผม(ตอนนั้น) รอคอย หากวันไหนไม่มีการ์ตูนก็จะเสียใจ

ตอนอยู่บ้านหลังแรก ผมก็ทำตามกติกาเป็นอย่างดี พอการ์ตูนจบแล้วก็ต้องนอน

ไม่ใช่ว่าผมเป็นเด็กดีหรอกนะครับ เพียงแต่ นอนในมุ้งเนี่ย มันมองทีวีไม่เห็น ได้ยินแต่เสียง

 อยากดูแต่ก็ดูไม่ได้

พอย้ายมาเช่าบ้านอีกที่หนึ่ง พ่อแม่ก็ตั้งกติกาเหมือนเดิม คือ หลังการ์ตูนจบแล้วต้องนอนทันที

แต่คราวนี้บ้านติดมุ้งลวด ฮะฮ่า  เด็กๆอย่างพวกผมเนี่ย ก็แอบดูหนังจีนกำลังภายในน่ะสิ

สมัยนั้นถึงเป็นลำแสงเฮ้าส์กวง ก็ยังน่าตื่นตาตื่นใจอยู่ดี

ผมน่ะแอบดูหนังได้เนียนกว่าน้อง  เวลาแอบดูหนัง พอพ่อแม่หันมาดูว่าพวกเราหลับหรือยัง

น้องผมน่ะหลับตาปี๋เลย พ่อแม่ก็เลยจับได้ว่า ยังไม่นอน แอบดูหนังอยู่

ส่วนผมน่ะรึ พอหลังจากโดนจับได้แบบนั้นแล้วก็เกิดพัฒนาการ

พอหนังออก ผมก็นอนพลิกตัวไปดูหนัง  โดยลืมตาดูอย่างปกติทีเดียวเชียว

 ส่วนพ่อแม่ผมก็มัวแต่ดูหนังน่ะสิ พอโฆษณาออก พ่อแม่ก็หันมาดูสักทีว่าหลับกันหรือยัง

ผมก็หลับตาพริ้ม  อยู่สักพัก แล้วค่อยพลิกตัวหันหลังให้TV ทีละน้อย เหมือนกับว่า
หลับแล้วพลิกตัวอย่างไงอย่างนั้น

พอโฆษณาจบ หนังเริ่มฉาย ผมก็ค่อยพลิกตัวกลับมาดูหนังอีกน่ะสิ

เชื่อไหมว่า แม่ผมไม่รู้เลยว่าผมแอบดูหนัง จนผมมาเล่าให้แม่ฟังเมื่อไม่นานมานี้

พอโตขึ้นมาหน่อย ผมก็ย้ายมานอนเตียงตรงห้องโถง แล้วก็ย้ายมานอนห้องข้างหลัง

 บางครั้งก็ย้ายไปนอน ติดกับตู้เสื้อผ้าก็มี เหมือนเก้าอี้ดนตรี เพียงแต่ว่า เป็นไม่ใช่เก้าอี้แต่เป็นที่นอน

คือที่บ้านบนชั้น 2 เนี่ยมีจุดที่นอนได้หลายจุด  บางช่วงเวลาญาติมาพักด้วย

ผมก็ต้องย้ายไปนอนอีกที่หนึ่งเสมอ

แต่พ่อกับแม่ผม นอนอยู่ห้องเดียวกันมาตลอด จนเมื่อสัก 2-3 ปีมานี้

 พ่อกับแม่ผม แยกห้องนอนกัน!!!!

ผมก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน แต่ก็คิดว่าคงไม่มีอะไร เพราะบรรยากาศที่บ้านก็เหมือนเดิม

แต่คาดว่าที่พ่อกับแม่นอนคนละห้อง เป็นเพราะดูรายการคนละช่องกัน

พ่อผมนอนห้องเดิมด้านติดกับถนน  แม่ผมนอนห้องหลังสุด

ส่วนผมมานอนเฉพาะคืนวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ผมก็นอนบนที่นอนที่ปูไว้

 หน้าตู้เสื้อผ้าผม บริเวณห้องโถง

น้องชายผมน่ะรึ ลืมบอกไป น้องชายผมมาทำงานที่กรุงเทพน่ะครับ ห้องก็เลยโดนแม่ยึด

เพราะปกติน้องผมนอนห้องนั้น

ก็เลยกลายเป็นว่า พ่อผมนอนที่นึง แม่ผมนอนที่นึง ผมก็นอนอีกที่นึง

 ไม่ได้นอนห้องเดียวกันเหมือนตอนผมเด็กๆแล้ว

เป็นอย่างนี้มาได้ เป็น ปี -2 ปีแล้ว

แต่แล้ววันที่ทำให้ครอบครัวเรากลับมาอยู่รวมกันก็เกิดขึ้น วันนั้นผมเองก็แปลกใจ

หลังจากที่อาบน้ำชำระเหงื่อไคลที่เกิดจากความร้อนแล้ว พอเปลี่ยนชุดเสร็จก็เตรียมตัวจะนอน

ก็พบว่า ที่นอนผมหายไป  พอมานั่งนึกดู ก็จำได้เลาๆว่าแม่ผมบอกผมว่าย้ายที่นอนผมเข้าห้องแล้ว

พอผมย่างเท้าเข้าไปในห้อง ก็เห็นพ่อและแม่ผม นอนเตียงเดียวกัน หลับไปซะแล้ว

แล้วผมก็เห็นที่นอนผมปูไว้อยู่บนพื้นห้อง (ปกติผมนอนที่นอนที่ปูบนพื้นแหละครับ)

นอนไปก็แปลกใจว่าทำไมพ่อกับแม่นอนห้องเดียวกันได้

นอนคิดไปไม่นานผมก็ผลอยหลับไปเนื่องจากอากาศที่เย็นสบาย

จากแอร์ที่เพิ่งติดเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

"คงเป็นเพราะเทคโนโลยีละมั๊งที่ทำให้เรากลับมาอยู่รวมกันอีกครั้ง"

ผมคิดได้เพียงแค่นั้นแล้วก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

.......................................

ปล. อย่าลืมนะครับในวันอาทิตย์ที่ 4 พฤษภาคม 2551 เวลา 12.00 น. เป็นต้นไป
ณ โรงโบว์ลิงค์ BSC บริเวณ RCA ถนนพระราม 9

ขอเชิญ Blogger OK Nation และผู้ที่สนใจร่วมเข้า
แข่งขันโบว์ลิงค์การกุศล Blogger OK Nation
ซับน้ำตาน้องน้อยบ้านพรุชิง
เพื่อหารายได้สมทบทุนช่วยเหลือครูและนักเรียน
โรงเรียนบ้านพรุชิง จ.สงขลา

http://www.oknation.net/blog/kokuril/2008/04/20/entry-1