เมื่อหลวงตาชัยยัสสุ  รู้เรื่องการตกปลาด้วยลูกเป็ดของก้อนหิน

และแล้วความลับก็ไม่มีในโลก 

หลวงตาชัยยัสสุ  รู้เรื่องเข้าแล้วสิ.......ว่า

ก้อนหินใช้วิธีเล่นตกปลาแบบทันสมัย  คือ

ใช้ลูกเป็ดน้อยเป็นตัวตกปลาให้  

และยังหอบเจ้าลูกเป็ด  ปลาอีก 2-3 ตัว กลับมาด้วย….

@@@

เป็นเสียงดังมาจากศาลา หลวงตาชัยยัสสุลุกขึ้นเดินไปดู ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือ เจ้าก้อนหิน   เจ้า cat@  เจ้าเบญจพร และเจ้าone  นั่งบนผ้าถูพื้นขนาดใหญ่ ถึง 4 ผืน   ชายผ้าถูพื้นมี เจ้าคนช่างเล่า  เจ้าดิน    เจ้าศิษย์กวง  เจ้าซันฯ  ถือดึงชายผ้า   พวกเด็กๆ แบ่งเป็นคู่ๆ  ลากจูงไปรอบๆ ศาลา 

เจ้าก้อนหินเป็นคนนั่ง เจ้าคนช่างเล่าเป็นคนดึงจูลากผ้าถูพื้น ไม่ใช่เจ้าคนช่างเล่าเพียงคนเดียวนะ  มีกลุ่มมะหมาของบ้านไร่อารีย์ ตั้ง 5 ตัว ช่วยประสมโรง พวกมันใช้ปากคาบผ้าช่วยเจ้าคนช่างเล่าดึงชายผ้าถูพื้นด้วย 

เจ้าcat@ เป็นคนนั่ง  เจ้าดิน เป็นคนดึงจูงลากผ้าถูพื้น 

เจ้าเบญจพร เป็นคนนั่ง  เจ้าศิษย์กวง เป็นคนดึงจูงลากผ้าถูพื้น 

เจ้า oneเป็นคนนั่ง  เจ้าซันฯ เป็นคนดึงจูงลากผ้าถูพื้น

เชียร์สนุกสนานจากบรรดาเพื่อนๆ ที่เหลืออยู่  ดังลั่นผสมกับเสียงหัวเราะสนุกสนานของผู้ลากด้วย

@@@

”เฮ้ย..เฮ้ย..ทำไรกัน ไอ้เจ้าพวกนี้” หลวงตาชัยยัสสุ

ส่งสียงถามอยู่หน้าประตูศาลา

“พวกหนูช่วยถูศาลา..ค่ะ หลวงตา”

“ไม่ต้องเลยนะ..เรื่องไปตกปลา..หลวงตาชังไม่ได้ชำระความ

ยังมามีเรื่องทำซนๆ อย่างนี้อีกแล้วหรือ” หลวงตาพูดขึ้น

รู้ว่างานนี้เจ้าก้อนหินเป็นตัวการอีก

และนั้นคือจุดเปลี่ยนชีวิตของก้อนหิน..ครั้งใหญ่

วันรุ่งขึ้นหลวงตา  เรียกให้พ่อแห่งบ้านไร่อารีย์  มาพบที่วัด

ทั้งคู่ปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรดีกับความประพฤติของก้อนหิน

เพราะนับวันดูเหมือนก้อนกิน จะเกเร มากขึ้นทุกวัน

หลวงตาแนะนำว่า  ควรจะส่งก้อนหินเข้าโรงเรียนประจำ

โรงเรียนพุทธธรรม  วังน้อย

ซึ่งหลวงตาชัยยัสสุ  รู้จักท่านพระอธิการบดี เป็นอย่างดี

และนั้นคือจุดเปลี่ยนแห่งชีวิตของก้อนหิน

หลวงตานั่งนึกเพลินๆ แล้วก็ขำ...

นึกถึงวันที่  ทั้งดุ ทั้งขู่  ทั้งปลอบ ที่จะก้อนหินมันตกลงปลงใจ

เข้าไปเรียนในโรงเรียนประจำ  มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เล๊ย....

“หนู..ไม่ไป..หนูไม่ไป...หนูไม่เรียน”  ก้อนหินพอรู้เรื่องเข้า

ก็ร้องโวยวายดังวัดของหลวงตาชัยยัสสุทันที

“ก้อนหินไม่ไป ก้อนหินไม่เรียน...ก้อนหินไม่เกเรแล้ว..นะพ่อนะ..นะหลวงตานะคะ”

“ก้อนหินห่วงมะหมา  ก้อนหินห่วงเจ้าซันฯ ห่วงพิมาน ห่วงธัชชะ ห่วงลุงสุขค่ะ”

มันยังโวยวายว่าห่วงคนนั้นคนนี้อยู่นั่นแหละ

“หนูคิดถึงเจ้าone เจ้าดิน เจ้าคนช่างเล่า เจ้าเบญฯ เจ้า cat เดี๊ยวพวกเขาไม่มีเพื่อนดีๆ อย่างก้อนหิน”

ดู..ดู๊ๆๆ...มันยังไม่รู้ตัวอีกว่า  มันคือตัวป่วนแค่ไหน

“ไม่ได้..ก้อนหินต้องไปเรียน...งานนี้หลวงตา..ไม่ยอมแน่นอน” 

หลวงตาก็ไม่ยอมเช่นกัน

พอจนปัญญาจริงๆ  จึงใช้ไม้ตายกะเจ้าก้อนหิน  หลวงตาจึงพูดว่า..

“หากก้อนหิน..ไม่เชื่อหลวงตาในครั้งนี้...เราขาดการเป็นหลวงตา

และเจ้า  ก็ไม่ต้องมาเป็นหลาน..ไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีก...” 

นี้คือไม้เด็ดไม้ตายของหลวงตาชัยยัสสุ 

พอเจอไม้เด็ดของหลวงตา..เช่นนั้น

ก้อนหิน..มันถึงกับอึ้ง..เงียบหุบปากไปในทันที

เสียใจหรือ...แน่นอน

น้อยใจหลวงตา  หลวงตาไม่รักมันแล้ว

มันไม่กลัวหลวงตาหรอก  หลวงตารู้ใจมันดี  แต่มันกลัวหลวงตาไม่รักมัน

ฮา..ฮา...นี้คือไม้เด็ด ไม่ตาย ที่หลวงตาเอามาปราบเจ้าก้อนหินได้สำเร็จ

“ค่ะ  หนูจะไปเรียน....ขอสัญญาให้หนูข้อหนึ่งนะคะ” 

นั่นนั่น เจ้าก้อนหินมันยอมแล้ว  เห็นมั๊ย?

“ได้..ว่ามาเลย..หลวงตาจะให้เจ้าได้ทุกอย่าง..ว่ามา” หลวงตาใจดีจัง

“ห้ามไม่ให้แม่ชีดาวเรือง คุยกับพ่อ

ห้ามไม่ให้แม่ชีดาวเรือง ไปเก็บดอกมะลิ ที่บ้านไร่อารีย์

หลวงตาต้องไม่ใช้แม่ชีดาวเรือง หิ้วปิ่นโต ไปให้พ่อที่บ้านไร่อารีย์

ห้ามไม่ให้แม่ชีดาวเรือง เข้าใกล้พ่อ ต้องอยู่ห่าง 2 กิโลเมตร..ห้าม..”

นี่คือข้อห้ามของเจ้าก้อนหิน  ก็มันหวงพ่อมันยังกระไรดี

น๊อย...เจ้าก้อนหิน  คิดว่ามันห่วงอะไร มันหวงพ่อมันนั่นเอง.......

ก็พ่อบอกว่า  เวลาจุดธูปของแม่ชีดาวเรืองแล้ว...พ่อหลับฝันดี..อะค่ะ..หลวงตา

ก้อนหินค่ะ

๒๔ มิถุนายน ๒๕๕๑

ปล.ก้อนหิน  ถูกส่งไปเข้าโรงเรียนพุทธธรรม วังน้อย  จังหวัดอยุธยา

เพื่อเข้ารับการอบรมความประพฤติ 

โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ

เอ..เอ..ก้อนหินจะเป็นเด็กเรียบร้อย มั๊ยน่า....