.......

.

สัปดาห์ที่แล้วได้มีโอกาสเข้าพื้นที่หมู่บ้านบนดอย

ผู้ใหญ่บ้านชาวอ่าข่า(พ่อหลวง)ที่เคารพนับถือท่านหนึ่ง เล่าให้ฟังถึงสถาณการณ์บนดอย...

จะขออนุญาตตัดใจความบางช่วงมาเล่าสู่กันฟัง

...

"....สมัยก่อนคนก็อยากเป็นผู้นำเหมือนสมัยนี้

ใคร ๆ ก็อยากเป็นผู้นำ พ่อของเราก็อยากเป็นผู้นำประเพณี(อาบอหยึมา) เวลาไม่ได้เป็นเพราะชาวบ้านไม่เลือกให้เป็น ก็ย้ายที่อยู่ย้ายหมู่บ้านพ่อพาพวกเราย้ายไปตั้งหลายที่ จนมาอยู่ที่นี่ (ที่อยู่ปัจจุบัน) ได้เป็นผู้นำประเพณีแล้วถึงหยุดย้าย..."

"....มันก็คล้าย ๆ เลือกตั้งสมัยนี้แหละ   หมู่บ้านหนึ่งมี 50 หลังคาเรือน มีคนลงสมัครเลือกตั้งเป็นอบต.ตั้ง 4 คน ชาวบ้านเลือกได้แค่ 2 คน  อีก 2 คนไม่ได้เป็น อบต. ก็ไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไหร่ เพราะตัวเขาไม่ได้รับเลือกตั้ง  ถ้าย้ายหมู่บ้านหนีได้คงย้ายไปแล้ว

แต่มันไม่มีที่ให้ย้าย.."

"...ความสามัคคีเลยไม่เกิดเพราะใจไม่ได้มีความสามัคคีใจไม่อยู่ด้วยกันแล้ว  มีแต่ตัวที่อยู่ด้วยกัน.."

...........

ดิฉันแอบคิดในใจว่าสังคมเล็ก ๆ 50 หลังคาเรือนของหมู่บ้านชาวอ่าข่า เป็นภาพจำลองของสังคมไทยที่มีประชากรเกือบเจ็ดสิบล้านคนในวันนี้ได้เหมือนจริงเหลือเกิน

..........

เราคงต้องสร้างจิตสำนึก และน้ำใจสำหรับการเป็นผู้ได้ และผู้เสียให้กับคนในสังคมนี้มากขึ้น  ไม่ว่าเราจะได้หรือเสียขอให้คงไว้ซึ่งความเป็นกลุ่มก้อนเดียวกัน ความสามัคคี และความเป็นส่วนรวม  อาจเป็นสิ่งที่พูดและเขียนได้ง่ายแต่ทำ(ใจ)ยาก

.....

ขอขอบคุณภาพจากอาจารย์กนกรัตน์ ยศไกร

เรื่องโดยจุฑามาศ ราชประสิทธิ์

คนใกล้ฟ้า