พิมพ์หน้านี้
|
มิใช่หนังลงจอต่อ "องค์บาก" มิใช่ฉากเดือด บู๊ ดุ ล้างผลาญ มิใช่ "จา พนม" ถล่มเมืองคานส์ และมิใช่ตำนานการเมืองใด หากคือความเศร้าหมองของชีวิต คือวิกฤติแห่งเข็ญขุกยุคสมัย คือต้มยำรสขมระทมใจ เสียงโอดโอยโหยไห้...คือบทเรียน เมื่อเงินบาทกลายเป็นก๊าซส่งกลิ่นเหม็น เผาโลกเย็นเป็นร้อนย้อนมาเปลี่ยน- วิถีหนึ่งซึ่งลำบากยังพากเพียร ต้องกระเบียดกระเสียนหนักกว่าเดิม พิษเงินลอยสอยเราเมื่อคราวนั้น ให้ตกจากสวรรค์ฝันฮึกเหิม เกือบจะรุ่งก็ต้องร่วงจากห้วงเคลิ้ม เหมือนจะเพิ่มก็กลับพ่ายหลายช่องทาง มุเรียนจบจนได้งาน-ขยันสู้ แล้วอยู่อยู่ก็ถูกพิษวิกฤติสร้าง ปิดฟ้าอันสดใสให้หม่นจาง ตกงานร้องครวญครางฝันรางเลือน ต้องอยู่อย่างอิ่มมื้อทนอดมื้อ หนึ่งสมองกับสองมือนั่นคือเพื่อน ผู้คอยปลุกคอยปลอบมอบคำเตือน ให้พ้นเดือนผ่านปีที่รอคอย ถึงวันนี้ผ่านทศวรรษพิษ แรงวิกฤติเกือบจะหมดลดเหลือน้อย ค่าเงินบาทที่หล่นลงจากล่องลอย กลับค่อยค่อยแข็งค่าขึ้นท้าทาย รุกโลกร้อนยิ่งร้อนรนจนอ่อนล้า ใจดวงเดิมเริ่มผวาพาเหนื่อยหน่าย ช่วงชีวิตที่มุ่งมั่นฝันมากมาย หรือต้องล้มละลายอีกพรุ่งวัน เอาเถิด "ต้มยำกุ้ง" แกงถ้วยเก่า รสของเจ้าจะคงเดิมหรือแปรผัน ข้าจะแลบลิ้นรับปรับให้ทัน ไม่สำลักเหมือนวันนั้นหรอก...คอยดู |
| << | กรกฎาคม 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | 31 | ||||