**

Love U..OK?..รักนะ..ได้มั้ยล่ะ..

ตอนที่ 2

*****

ชานเมืองเมลเบิร์น

ในแฟลตที่สันติเช่าอยู่....แบ่งเป็น 2 ห้องนอน 1 ห้องนั่งเล่น

และ 2 ห้องน้ำ(ห้องอาบน้ำ และห้องสุขา)กับอีก 1 ห้องครัว

“เธอสองคนก็พักอยู่ห้องเดียวกันแล้วกัน ยกห้องใหญ่ให้” ชายหนุ่มบอก

“พอดี..เพื่อนชาวออสซี่ที่เช่าอยู่ด้วยเขาย้ายเข้าไปอยู่ในเมือง.เราเลยไม่ต้องย้าย

คงจะพออยู่กันได้นะ.ไม่ต้องหาเตียงใหม่ด้วย”

แล้วก็ออกจากห้องปล่อยให้สองสาวรื้อของจัดของกันตามลำพัง.

“พี่ติก็เป็นอย่างนี้แหละดูเหมือนหยิ่งไม่ค่อยชอบพูดมาก

แต่พี่ติใจดีนะ.รับรองได้....สาวๆ ตอมหึ่งเลยละ.”

วารีหัวเราะเสียงดัง ขำคำพูดเพื่อน แล้วว่า

“ฉันไม่เป็นไรหรอก อย่าห่วงเลย กลัวแต่ว่าพี่ชายเธอจะอึดอัด.

..พอรู้จักถนนหนทางสักหน่อย  ฉันก็จะแยกไปอยู่ต่างหากนะ”

“ไม่ได้นะ...ก็บอกแล้วว่าจะมาอยู่ด้วยกันไง จะได้ดูแลกันได้ด้วย”

วารีหัวเราะอีก...”ฉันเป็นเด็กเล็กๆ หรือไง..โธ่!..”

เมื่อจัดสิ่งของเข้าที่เข้าทางแล้ว

“อืม!..ฉันโทรกลับบ้านก่อนดีกว่า”  วารีบอกนิสาแล้วออกจากห้องไป

..เธอเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น  มุมด้านหนึ่งมีโต๊ะทำงานขนาดกลาง

บนโต๊ะมีคอมพิวเตอร์ 1 ชุดพร้อมเครื่องพิมพ์ มีอุปกรณ์เครื่องเขียนจำพวก

สมุด กระดาษ ดินสอ ปากกาวางอยู่ และโทรศัพท์ 1 เครื่อง

เธอรีรอว่าจะทำไงดี...สันติเดินออกมาจากห้องน้ำจะแยกเข้าห้องที่อยู่อีกด้านหนึ่ง

แต่เดินย้อนกลับมาที่วารี..เธอจึงเอ่ยปากขออนุญาตใช้โทรศัพท์โทรกลับไปหาพี่ชาย

เขาถามเบอร์จดลงบนกระดาษแล้วจัดแจงต่อสายให้..แล้วเดินแยกเข้าห้องไป…

วารีนั่งนิ่งอย่างใช้ความคิด…นึกถึงเรื่องที่พี่ชายเล่าให้ฟังทางโทรศัพท์

“...วันวานมีคนต่างชาติโทรถามหาเธอ ตอนเธอออกจากบ้านไปแล้ว

ดูเหมือนจะมาจากเกาหลี...หรือโทรจากที่โน่น..ไม่แน่ใจ.”

.....ใครกันนะ!!??...