Love U..OK?..รักนะ..ได้มั้ยล่ะ..

ตอนที่ 4

How do you do?

เช้าแล้ว

นิสาอยู่ในห้องน้ำ

วารีอยู่ในครัวกำลังเตรียมอาหารเช้า..กำลังค้นหยิบของออกจากตู้เย็น

สันตินุ่งกางเกงวอร์มกับเสื้อยืดออกมาจากห้องนอนตรงมาที่ครัว

เห็นหญิงสาวที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วกำลังหยิบขนมปังปิ้งแล้วใส่จาน

“ทำอะไรกินล่ะ..”..เธอหันมา  “ปิ้งขนมปังและจะทอดไข่ดาวทอดแฮมเพิ่ม

ต้มน้ำชงกาแฟคงพอนะคะ”

“อืม...” เขารับคำในลำคอแล้วช่วยเตรียมถ้วยกาแฟ

ก๊อกๆๆๆ..สันติเดินไปเปิดประตูซึ่งอยู่ใกล้ๆ ประตูครัว วารีได้ยินเสียงทักทายกัน

เสียงประตูปิดลง..เธอยืนหันด้านข้างขวาให้ประตูครัวง่วนอยู่กับการทอดไข่และแฮม

ขณะสันติและผู้มาเยือนเดินผ่านหน้าครัวเดินเลยเข้าไปในห้องนั่งเล่น

ได้ยินเสียงคุยกันแว่วๆ...สันติเข้ามาในครัวจากประตูด้านในที่ติดห้องนั่งเล่น

“ขอเพิ่มอีกที่นะ..มีเพื่อนมา” แล้วช่วยยกจานแฮม กับขนมปังกลับออกไป

นิสาแต่งตัวเสร็จแล้วเข้ามาในครัว..

“ใครมาน่ะ”

“ไม่รู้สิ...ถ้วยนั้นของเธอนะยกไปได้เลย ช่วยยกน้ำตาลกับนมไปด้วยจ้ะ”

เมื่อนิสาออกมาที่ห้องนั่งเล่นวางของลงแล้ว สันติแนะนำเพื่อนให้รู้จัก

“นี่ คิมแทฮี เพื่อนเรียนที่เดียวกันกับพี่ นี่นิสา น้องสาว ”  นิสายื่นมือออกไป

เขายื่นมือมาจับเขย่าทักทายเบาๆ นิสายิ้มให้..เขายิ้มตอบส่งสายตาอบอุ่นให้

วารียกของตัวเองตามออกมาวางลง เงยหน้าขึ้นมา..สบตากับชายหนุ่มผู้มาเยือน

ซึ่งมองมาที่ตนอยู่ก่อนแล้วต่างสบสายตากันวารีคิดด้วยความแปลกใจ ..จำได้ว่า

บังเอิญเดินชนกันที่สนามบิน....แต่ดูเหมือน…เขาจะจำไม่ได้…วารีคิด...!!.

 “นี่วารีเพื่อนของนิสา นี่เพื่อนผม..คิมแทฮี”… สันติแนะนำขึ้น

ชายหนุ่มยื่นมือมาให้ แต่หญิงสาวไม่ได้ยื่นมือตอบ..พูดทักว่า

 “How do you do?”

นิสา สันติ แทฮี   มองหน้าวารีแล้วหัวเราะพร้อมกัน...วารีทำหน้างงๆ...ขำอะไรกันนะ

ทั้งสามคนคงคิดเรื่องเดียวกัน..แน่ๆๆ..ถึงได้หัวเราะพร้อมกัน

“แทฮี เพิ่งกลับมาจากโซลวันเดียวกับที่พวกเธอมาถึงน่ะแหละ นิสัยดีไว้ใจได้

พอดีอาจจะมีญาติมาเรียนที่เดียวกับพวกเธอเลยตามไปดูโรงเรียนด้วยกัน

แล้วก็ต้องทำงานกลุ่มด้วยกัน อาจจะมาที่นี่บ่อยๆ รู้จักกันไว้ก่อนก็ดี

บางวันพี่ไม่ว่างอาจจะวานให้เขาช่วยพาเธอไปที่ต่างๆ ถ้าจำเป็น”

.....ทั้งสองสาวตั้งใจฟัง

“วันนี้ทำธุระเรื่องเรียนเสร็จแล้วจะพาเข้าเมืองก่อนเก็บข้อมูลการเดินทางวิธีต่างๆ..จะได้สะดวกขึ้น”

เมื่อจัดการมื้อเช้ากันเรียบร้อยทุกคนต่างเก็บถ้วยจานตัวเองไปในครัว

แทฮี ช่วย นิสา จัดการเก็บล้างถ้วยจาน ได้ยินเสียงนิสาคุยและถามเรื่องต่างๆ

โดย แทฮีคุยโต้ตอบบ้างเล็กน้อย ขณะที่สันติกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

วารีแยกไปเข้าห้องน้ำและเตรียมตัวเพื่อออกข้างนอกด้วยกัน..

ระหว่างที่สองหนุ่มเดินคุยกันนำอยู่ข้างหน้าเพื่อไปสถานีรถไฟ ที่อยู่ห่างออกไป

ประมาณ 2 กิโลเมตร สองสาวที่เดินตามหลังมาก็คุยกันไปด้วย

วารีถามเรื่องที่ถูกทั้งสามคนหัวเราะที่แฟลต..นิสาจึงว่า

เป็นเพราะคำทักทายของวารีที่ทัก แทฮี นั้น คงทำให้ทุกคนนึกถึง

ชั้นเรียนเบื้องต้นภาษาอังกฤษที่เคยร่ำเรียนกันมานั่นเอง

“แล้วมันผิดตรงไหนเหรอ” วารียังคงฉงน...นิสาหัวเราะ.พูดขึ้นดังๆ ว่า

How Do You Do?...

......เลยทำให้สองหนุ่มหันมามองดูและชะลอฝีเท้าลงคอย

“ขำอะไรรึ”..สันติถามขึ้น “วารีถามเรื่องที่เราหัวเราะพร้อมกันที่ห้องนั่งเล่นน่ะค่ะ”

สันติยิ้มนิดๆ ไม่พูดอะไรต่อความ ..แต่เร่งให้สองสาวเดินเร็วขึ้นเพื่อจะได้ไปให้ทันรถไฟ

เมื่อถึงสถานีรถไฟแล้วเขาอธิบายเรื่องตารางเวลาและเรื่องค่าโดยสาร

ซึ่งมีอัตราแบ่งออกเป็น 3 โซนโดยมีโซนใกล้เมืองหรือรอบเมืองแพงสุด

ถัดออกชานเมืองเป็นโซน 2 และชานเมืองรอบนอกหรือโซน 3 ก็จะถูกสุด

ตั๋วมีทั้งซื้อเป็นครั้งๆ ไป หรือซื้อแบบชุดเป็นตั๋วขูดเมื่อต้องการใช้แต่ละครั้ง

และยังมีตั๋วเดือนอีกด้วย มีช่วงเวลาใช้ตั๋วแบบ 2 ชั่วโมง กับตั๋วใช้ทั้งวัน

นอกจากรถไฟแล้วก็สามารถเดินทางโดย รถราง (Tram) ซึ่งวิ่งโซนในเมืองเป็นหลัก

สะดวกมากเพราะจะมีตลอดวันจนค่ำ บางสายเกือบเที่ยงคืน

และสามารถตรวจสอบเวลาและเส้นทางได้จากตารางเวลาที่พิมพ์ไว้แจก

เมื่อเสร็จธุระเรื่องเข้าเรียนแล้วทั้งสองหนุ่มนำทางสองสาวไปขึ้นรถไฟย้อนกลับเข้าเมือง

ใช่แล้ว..

Go to the city… พวกเขาจะพูดกันเช่นนั้น

การขึ้นรถไฟนั้นแม้จะต้องเดินไปขึ้นไกลหน่อย ระยะทางก็ไกลด้วยแต่จะใช้เวลาที่เร็วกว่า

เพราะไม่ต้องเจอกับการจอดหลายสถานี และรถไฟไม่ติดไฟแดง

ส่วนรถรางนั้น ขึ้น-ลง สะดวกกว่า  มีป้ายจอดตลอดสาย  และไฟแดงก็เยอะด้วย

อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะเป็น รถไฟ หรือ รถราง.

.....คุณไม่มีสิทธิ์ ขึ้นลงนอกป้ายหรือนอกสถานีเด็ดขาด

เพราะประตูรถจะเปิดก็ต่อเมื่อถึงป้ายหรือสถานีเท่านั้น…

.....และจุดหมายปลายทางของทั้งสี่นี้อยู่ที่ศูนย์กลางสถานีรถไฟที่มีชื่อว่า

......Flinders St. Station

(หัวลำโพง ..ที่วารีเปรียบเทียบและเรียกเอง)

***

**

ตอนที่ 5

http://www.oknation.net/blog/konlangkow/2008/04/26/entry-5