Melbourne, The City 2..

Flinders St. Station….. 

ที่นี่ คือศูนย์กลางสถานีรถไฟ...อยู่ด้านตะวันออกของตัวเมือง

ดูจากแผนที่จะเห็นว่าอยู่ติดกับ แม่น้ำยารา (Yarra River) โดยเมื่อออกจากสถานี

ไปทางด้านตะวันตกก็จะเดินเข้าตัวเมือง โดยมีถนน SWANSTON ST เป็นสายกลางเมือง

....เมื่อมาถึงกันแล้ว สันติ กับ แทฮี ...เดินนำข้ามถนนเข้าในเมือง

ที่ทางข้ามนั้นมีเสาสัญญาณไฟที่มีรูปชายกำลังก้าวเท้าซึ่งจะสลับไฟระหว่าง สีเขียว

เพื่อให้คนเดินข้ามถนนได้ และมีเสียงสัญญาณดัง แต็กๆๆ เพื่อให้คนตาบอดได้ยิน

เสียงจะดังเร็วขึ้นเมื่อจะเปลี่ยนสีเป็น สีแดง ..เพื่อให้รถแล่นได้ และเสียงสัญญาณก็จะเงียบไป

ซึ่งเสาสัญญาณไฟเพื่อคนข้ามถนนนี้มีปุ่มให้กดด้วยเมื่อต้องการจะข้าม 

น่าจะให้เวลาสัก 1 นาทีสำหรับคนเดินข้าม (ลืมค่ะ..ไม่แน่ใจ)

และมีอยู่ตามทางแยกสำคัญๆ ในเมือง

“ข้ามถนนที่นี่ต่างจากที่กรุงเทพฯ...พวกเธอวางใจในกฎจราจรได้จงเชื่อสัญญาณไฟ

..หากเธอรอข้ามถนนที่ทางข้าม โดยเฉพาะในเมือง รถที่แล่นมา 

 คนขับเขาพร้อมที่จะหยุดรถเพื่อให้เธอข้ามไป จงอย่าข้ามถนนนอกทางข้ามเป็นอันขาด”

สันติอธิบายให้สองสาวเข้าใจระเบียบปฎิบัติคนเมืองเมลเบิร์น

“ห้างใหญ่ๆ ในเมือง ที่เป็นของที่นี่ก็ David Jones และ Myer

ซึ่งหากไปเดินที่ Sydney ก็จะพบกับ David Jones และ Myer ด้วย

ถ้าเธอดูว่าแหล่งผลิตเครื่องสำอางค์ยี่ห้อนี้จะเห็นว่าผลิตออกมาจาก SYDNEY, N.S.W.

ที่คนไทยที่เคยมารู้จักกันดีมักมาหอบหิ้วครีมชนิดต่างๆ กลับไปฝาก ไปขายกัน

เป็นที่รู้จักแพร่หลายในเมืองไทย”....สันติบอกสองสาว

 “เราจะเดินดูๆ ในห้างก่อนก็ได้ แล้วเดี๋ยวออกมานั่ง รถรางสำหรับนั่งท่องเที่ยว

รอบเมืองสักรอบ รถนี่จะเป็นสีน้ำตาลทั้งคัน สังเกตุได้ง่าย ซึ่งแตกต่างเห็นชัดเจน

อันนี้ไม่ต้องจ่ายค่ารถ สำรวจเส้นทางรอบเมืองแบบคร่าวๆ วันหลังก็คงมากันเองได้”

เกือบบ่ายโมง

แทฮี จึงชวนไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านเวียดนาม *PHO (เฝอ) ที่อยู่กลางเมือง

ซึ่งลักษณะและเครื่องปรุงคล้ายๆ ของไทย ซึ่งมีชุดเครื่องปรุงวางอยู่ที่โต๊ะไว้ให้

และจะเสิร์ฟก๋วยเตี๋ยวพร้อมกับจานที่ใส่ ถั่วงอก กับ โหระพา สดมากๆ มาให้

เครื่องปรุงที่ถูกปากคนไทยก็น่าจะเป็นอันที่หน้าตาคล้ายๆ น้ำพริกเผาของไทยนั่นเอง

ดูเหมือนของร้านนี้จะมีสูตรน้ำพริกเผาเป็นของร้านเองโดยเฉพาะซะด้วย...

ขณะนั่งกินก๋วยเตี๋ยวกันอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงลูกค้าโต๊ะถัดไปคุยเป็นภาษาไทย

คงเป็นนักท่องเที่ยวเพราะคุยกันแต่เรื่องช้อปปิ้ง

“ร้านนี้น่ะนะ..เกี๋ยวเตี๋ยวเวียดนามอร่อยที่สุด?”  นิสา หันมาถาม แทฮี..เขาพยักหน้ารับ

“และรสชาติก็ใกล้เคียงของบ้านเราด้วย มีเครื่องปรุงให้เธอเลือกอีกต่างหาก”

สันติ เสริมขึ้น..“..และราคาไม่แพง...”

แทฮี หันมาพูดกับ วารี...แต่หญิงสาวไม่ได้ตอบว่าอะไร

 “อร่อยมั้ยครับ” เขามองดูเธอแล้วถามอย่างตั้งใจ

หญิงสาวที่กำลังเอาตะเกียบพันเส้นก๋วยเตี๋ยวอยู่ชะงักเงยหน้าขึ้นมอง แทฮี

“ท่าทางน่าอร่อยนะครับ” เขาพูดน้ำเสียงปนขบขันรับกับนัยย์ตายิ้มๆ คู่นั้น

วารี ไม่ตอบคำพยักหน้าให้นิดนึง  แล้วตั้งใจคีบก๋วยเตี๋ยวเข้าปาก..

เขาเลยเลิกตอแยเธอหันไปกินของตัวเองขณะที่สองพี่น้องหัวเราะเบาๆ ขำไปด้วยกัน

“คงหิวละสิ เมื่อเช้ากินขนมปังชิ้นเดียวกับกาแฟอีกถ้วยเท่านั้น” นิสา บอกกับ แทฮี

“ปกติอยู่ที่บ้านพวกเรากินอาหารเช้าเป็นหลักกันส่วนใหญ่ เมื่อเช้ากลัวจะสายเลยกินกันนิดเดียว”

อิ่มหนำดีแล้ว สันติ กับ แทฮี มีธุระแยกตัวไปยืมหนังสือที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยที่อยู่ไม่ไกลนักสองสาวอยากเดินสำรวจห้างต่างๆ และซื้อของส่วนตัวใช้บ้างจึงพากันเดินมาอีกทาง

โดย สันติ นัดแนะป้ายรถรางที่จะขึ้นกลับพร้อมกัน...เมื่อทั้งสี่คนกลับเจอกันอีกครั้งก็บ่ายมากแล้ว

จึงพากันขึ้นรถรางสาย 109 ซึ่งมีเส้นทางผ่าน ริชมอนด์ (Richmond) 

ซึ่งมีตึกแถวเรียงข้างถนน...เป็นตลาดร้านขายของเอเชีย คล้ายๆ กับตลาดผักสด ผลไม้

ใกล้เคียงกับร้านขายของชำในเมืองไทย  มีเครื่องปรุง เครื่องเทศที่ส่งมาจากทางเอเชีย

แน่นอนว่ามีของจากประเทศไทยด้วย ตัวอย่าง ...

กะปิ น้ำปลา น้ำพริกเผา หน่อไม้ดอง ทุเรียน ฯลฯ

สี่หนุ่มสาวช่วยกันซื้อข้าวของเครื่องปรุงและตุนเผื่อสำหรับมื้ออื่นๆ ด้วย

เพราะ สันติ และ แทฮี มีรายงานที่ต้องทำร่วมกัน เขาจึงร่วมทางกลับไปด้วย

โดยขึ้นรถรางสายเดิมเดินทางกลับแฟลต.....

...............ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล

**

*

Flinders St.  Station...(หัวลำโพง ....วารี..แอบเรียกในใจ)

***

**ขอบคุณภาพประกอบจาก อินเตอร์เนต..

***

ตอนที่ 6

http://www.oknation.net/blog/konlangkow/2008/04/27/entry-1/comment#read

**

*PHO (เฝอ) ดูภาพประกอบ...ที่นี่http://www.oknation.net/blog/KonLangKow2/category/FooD