Love U..OK?..รักนะ..ได้มั้ยล่ะ..

ตอนที่ 6

The Postcard & The Phone number

เมื่อนำสิ่งของเครื่องปรุงและอาหารต่างๆ เข้าไปไว้ในครัวแล้ว

“เธอสองคนช่วยเตรียมพวกเครื่องปรุงกับข้าวสัก 2- 3 อย่าง ตั้งหม้อข้าวด้วยนะ

แล้วเดี๋ยวพี่มาช่วยทำ”...สันติ บอกสองสาวแล้วเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น ตรงไปที่โต๊ะทำงาน

ซึ่ง แทฮี เปิดคอมพิวเตอร์รออยู่แล้ว

“นี่เบอร์โทรศัพท์บ้านนายที่เมืองไทยเหรอ” เขาหยิบสมุดโทรศัพท์ที่เปิดกางอยู่บนโต๊ะขึ้นดู

“ไม่ใช่หรอก..ของวารีน่ะ..เมื่อคืนจดไว้ให้ช่วยต่อสายโทรกลับบ้านน่ะ..

จริงสิ...นายก็จดเบอร์ของนายไว้ด้วย นายซื้อเครื่องใหม่แล้วใช่มั้ย”

“โอเค”...แทฮีรับคำ...เขาจดเบอร์โทรศัพท์และชื่อของตัวเองลงไปบนสมุดเล่มนั้น

ทั้งสองคุยกันสักครู่...สันติกลับไปที่ครัวช่วยทำกับข้าว...

..ให้สองสาวแยกไปทำกิจส่วนตัวกัน

แทฮี จ้องมองดูหมายเลขโทรศัพท์นั้นอีก..รู้สึกเหมือนเคยผ่านตา..

.เขาหยิบโปสการ์ดใบที่คั่นหนังสือที่เขานำมาด้วย....พลิกดูข้อความด้านหลัง… 

ครึ่งชั่วโมงต่อมา  อาหารก็เสร็จเรียบร้อย…สันติ เรียกทุกคนไปกินข้าว

ที่โต๊ะอาหารซึ่งเป็นโต๊ะกลมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ1 เมตร มีเก้าอี้มีพนักพิง

วางโดยรอบอยู่ 4 ตัว  ทุกคนช่วยกันยกกับข้าวมาวาง นิสา ตักข้าวใส่จานส่งให้แต่ละคน

วารีช่วยหยิบช้อนส้อมส่งให้ ทุกคนนั่งรอบโต๊ะกินข้าวด้วยกัน....

“อร่อยกว่าก๋วยเตี๋ยวเมื่อกลางวันเยอะเลย” นิสา พูดขึ้น…จงใจพูดกับ แทฮี..

เขานึกรู้จึงอมยิ้มแล้วว่า..  “จริงครับ ก็พ่อครัวเอกลงมือเองนี่ครับ”

สันติ หัวเราะชอบใจ   ขณะที่ วารี ตักข้าวใส่ปากไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร

ดูเหมือน นิสาจะให้ความสนใจ แทฮี เป็นพิเศษ ชวนเขาคุยเรื่องต่างๆ เป็น ระยะๆ

ขณะที่ แทฮี เองกลับลอบมอง วารี โดยไม่มีใครสังเกตเห็น 

“รบกวนเธอสองคนช่วยเก็บล้างจานก่อนนะ เสร็จแล้วจะมาดูการใช้คอมพิวเตอร์

หรือต่ออินเตอร์เนตของที่นี่.ก็มาดู..  ยังไง... ถ้าพวกเธอต้องใช้ก็อนุญาตให้ใช้ได้..”

สองสาวแยกไปในครัวช่วยกันไปทำความสะอาดจานชามเรียบร้อยแล้วจึง

ออกมาดูสองหนุ่มใช้งานคอมพิวเตอร์สักครู่ แล้วจึงแยกตัวไป

ปล่อยให้สองหนุ่มปรึกษาทำรายงานกันตามลำพัง

ในห้องสองสาว...วารีใส่กางเกงวอร์มและเสื้อยืดนั่งพิงหัวเตียงอ่านหนังสือ

นิสาใส่ชุดนอนกระโปรงยาวครึ่งน่องแขนระบายเล็กๆ ที่ไหล่  มือถือหนังสือ..ไม่อ่าน

..แต่ชวนวารีคุย  “แทฮี ดูน่าคบนะ...เธอว่ามั้ย”

วารีเงยหน้าขึ้นมอง..เลิกคิ้ว.. “อะไรเหรอ”

นิสาจึงย้ำว่า “ฉันสนใจเขา..ดูเขาน่าคบดีออก”

วารีวางหนังสือลง ตั้งใจฟังนิสาพูด  “จะให้ดี เธอควรถามพี่ชายเธอดูก่อนนะ”

“อะไรกัน..ทำไมทำเสียงจริงจังขนาดนั้น.. ฉันแค่บอกว่าเขาน่าคบแค่นั้นเอง”

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย..” วารีหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อ ไม่ต่อความอะไรอีก

นิสาทำหน้างงๆ หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านบ้าง ..

ไม่มีเสียงรบกวนใดๆจากภายนอก…ไม่มีเสียงผู้คน ไม่มีเสียงรถแล่นผ่าน

..บรรยากาศชานเมือง ..เมลเบิร์นยามค่ำคืน..ช่างเงียบสงบนัก

.....หากเดินออกไปข้างนอกก็สามารถมองเห็นท้องฟ้าที่แต่งแต้มด้วยแสงจันทร์

และหมู่ดาวงามระยิบระยับจับตา   นิสาที่ลุกไปยืนดูอยู่ข้างหน้าต่างห้องได้สักครู่แล้ว

หันมาดูที่เตียงเห็นวารีนอนหลับไปแล้ว....เธอดึงหน้าต่างบานกระจกปิดลงกลอน 

แล้วปล่อยมู่ลี่บานเกล็ดลงปรับมุมบังแสงที่ส่องจากภายนอก

แล้วเดินกลับมานอนบนเตียงข้างๆ วารี หลับไปจนรุ่งเช้า...

***