เช้าแล้ว..

วารี หลังดื่มนมกินขนมปัง และตามด้วยกาแฟแล้วก็ไปเข้าห้องน้ำอีกครั้ง

ขณะออกจากห้องน้ำกำลังเดินกลับเข้าห้องได้ยินเสียง นิสา คุยกับ แทฮี

น้ำเสียงคุยกันถูกคอ...ซึ่งคงกำลังหาอะไรทำกินมื้อเช้ากันอยู่ในครัว

วารี..มองเลยไปที่ห้องนั่งเล่นเห็นสันติกำลังง่วนเก็บที่นอนอยู่

เธอกลับเข้าห้องไปแต่งตัวเตรียมไปเรียน

สักครู่ได้ยินเสียงเคาะประตูด้านนอก

ก๊อกๆๆ

สันติออกจากห้องน้ำพอดีจึงเดินไปเปิดประตู  นิสาเดินมาจากห้องนั่งเล่น

จึงได้เห็นพี่ชายกำลังยืนกอดและจูบทักทายกับหญิงสาวคนหนึ่ง

หญิงสาวในอ้อมแขนสันติมองมาเห็นนิสาที่ยืนจ้องนิ่งอยู่ จึงขยับตัว

สันติหันมามองเห็นน้องสาวจึงขยับออกห่าง   หันกลับไปงับประตูแล้ว

....เดินนำผู้มาเยือนเข้ามา  แนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน

“ทีน่า..เพื่อนพี่ที่มหา’ลัย.....น้องสาวผมเอง นิสา”

แล้วพากันไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว ซึ่งแทฮีนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“หวัดดี ทีน่า”..แทฮีทักขึ้น  .

"สบายดีเหรอ แทฮี”   ทีน่าทักตอบ แล้วก็คุยกันอย่างคุ้นเคย

ส่วนสันติแยกเข้าครัวไปชงกาแฟเพิ่มให้ ทีน่า…

นิสาเก็บถ้วยกาแฟของตนเองไปล้างที่ครัวแล้วกลับห้องไปหยิบกระเป๋าและหนังสือ

“จะออกไปแล้วนะ..เธอเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย ไปกันเถอะ” ..นิสาชวนวารี

“อืม!”...วารีรับคำ..คว้าเป้ขึ้นสะพายหลังเดินออกไปที่ประตูด้วยกัน

แทฮีคว้ากระเป๋าของตัวเองลุกตามไป

“ให้แทฮีไปส่งแล้วกันนะ พี่จะเข้าเมืองก่อน  แล้วบ่ายๆ พี่กลับมา”…สันติส่งเสียงตามหลัง

แทฮี นิสา และวารี...พากันเดินไปบนทางเท้าข้างถนนสายเดิมเมื่อวันวาน

ถนนสายนี้เงียบสงบและร่มรื่น รถราที่แล่นผ่านไปมาไม่แออัดเท่าในเมือง

มีบ้านพักอาศัยที่มีสนามหญ้าและขอบเขตรั้วกั้นไม่สูงนักของบ้านแต่ละหลัง

ที่เรียงติดต่อกันไปตลอดสาย   บางบ้านที่เดินผ่านมีเสียงหมาเห่ากรรโชกฟังน่ากลัว

เมื่อมองดูจะเห็นมีป้ายบอกที่ประตูบ้านว่า

บ้านนี้มี..หมาดุ

เจ้าของคงขังกรงหรือผูกไว้ในบ้านเรียบร้อยก่อนออกไปทำงาน

 “เชื่อเค้าเลยพี่ฉัน...” นิสาบ่น..แล้วถามแทฮี  “ทีน่า เป็นแฟนพี่ฉันเหรอ”

“ไม่รู้ครับ เรื่องนี้ต้องถามเขาเอง”

“โอเค...แล้วคุณไม่ต้องอยู่ทำรายงานกันเหรอ...มาส่งเราสองคนยังงี้”

“อ้อ...พอดีผมจะไปลงทะเบียนให้เพื่อนน่ะครับเขาก็จะมาเรียนที่เดียวกับคุณ”

“อืม...งั้นก็ช่างเถอะ...เกรงว่าจะเป็นการรบกวนคุณน่ะ”

“อย่ากังวลเลยครับ  แล้วผมจะมารอรับพวกคุณกลับด้วยนะครับ”

“อ้าว..แล้วเราเรียนเลิกตอนบ่ายโน่น...รบกวนคุณมากไปมั้ง”

“ไม่เป็นไร ผมก็จะเลยไปค้นหนังสือที่ห้องสมุดด้วย  พี่ชายคุณคงกลัวว่าพวกคุณ

ยังกลับกันไม่ถูกน่ะ” 

ขณะพูดประโยคหลังเขาหันมามองทาง..วารี...เธอไม่ได้พูดตอบอะไร แต่คิดในใจ

..มองมาทางฉันทำไม..เห็นฉันชอบหลงทางรึไง...ชิ!..กวนประสาท

ที่สถานีรถไฟ มีผู้โดยสารมารออยู่หลายคนแล้ว ผู้คนที่กำลังจะไปทำงาน

ดูเหมือนแต่ละคนจะมีสัมภาระเยอะ กระเป๋า เสื้อคลุม ร่ม!!

อากาศที่นี่ บางวันอาจจะเปลี่ยนแปลงถึง 3 ฤดู ..ร้อน ฝน หนาว..

คนที่เคยมาอยู่ก่อนว่าอย่างนั้น ..

วารี คุยกับ นิสา เป็นภาษาไทยเบาๆ แทฮีที่ยืนรออยู่ใกล้ๆ มองมาและฟังสองสาวคุยกัน

อยู่เงียบๆ นิสาจึงอธิบายให้เขาฟัง

“วารี..สงสัยว่าไม่เห็นมีคนขายตั๋ว เมื่อวานก็เหมือนกัน..เราขึ้นรถฟรีเหรอ”

“อ้อ!...สถานีชานเมืองไม่ค่อยมีคนขายตั๋วอยู่ประจำหรอก อาจจะเป็นเพราะคนส่วนใหญ่

เขาซื้อตั๋วเหมาเดือน หรือตั๋วขูดไว้พกพาอยู่แล้ว นานๆ จะมีนายตรวจขึ้นไปสุ่มตรวจบ้างเป็นครั้งคราว

หรือตามสถานีใหญ่ๆ จะมีนายสถานี และขายตั๋ว บ้างก็ซื้อเป็นแพ็คตั๋วขูด

ขูดเลือกเวลาใช้งานตามช่วงเวลาที่ต้องการเดินทาง เป็นตั๋วใช้ในเวลา 2 ชั่วโมง

หรืออาจเป็นตั๋ววัน และก็แบ่งใช้ตามโซนที่เดินทางไป คือจะใช้เมื่อไหร่ค่อยขูดตั๋ว” 

แล้วเขาเลยหยิบตั๋วขูดในกระเป๋าขึ้นมาให้สองสาวดู

“ตั๋วขูดมีขายเป็นแพ็ค บรรจุ 5 แผ่น ซื้อแบบนี้ได้ลด 10% ด้วย…”  แทฮี อธิบาย

 “แฟลตที่คุณสองคนพักอยู่เนี่ย...อยู่ในโซน 1 แต่เขตที่คุณไปเรียนอยู่โซน 2

กรณีนี้คุณต้องจ่ายค่าตั๋ว 2 โซนครับ...มีวิธีที่คุณไม่ต้องจ่ายค่าตั๋วสองโซนด้วย..

....คุณสนใจมั้ยครับ.”

แทฮีถามเมื่อเห็นทั้งสองฟังอย่างตั้งใจ

**-**

**

**

 **

หมายเหตุ

ตั๋วทั้งสองใบข้างบนนี้เป็นตั๋วที่ยังไม่ได้ใช้ค่ะ...พกกลับมาด้วย

จริงๆ แล้ว..สะสมตั๋วใช้แล้วไว้หลายใบ น่าเสียดาย..ทิ้งไว้ที่โน่นหมด

เลยมีให้ดูแค่นี้...

***

ตอนที่ 8

http://www.oknation.net/blog/konlangkow/2008/04/27/entry-3