ตอนที่ 9

The First Late Night

ใกล้เที่ยงคืน... 

...นิสานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นคนเดียว  บนโต๊ะกลมข้างหน้าที่ใช้กินข้าวกันนั้น

มีหนังสือ 2-3 เล่มวางซ้อนกัน และอีก 1 เล่มที่เปิดค้างไว้โดยมีปากกาวางคั่นอยู่

สีหน้าของเธอแสดงความกังวล และรอคอย....

มีเสียงใครบางคนมาอยู่ที่หน้าประตูและกำลังเปิดประตูเข้ามา

นิสาลุกขึ้นรวดเร็ว..ก้าวเท้าไปดู...เห็นด้านหลังของสันติซึ่งกำลังดึงประตูปิด

เมื่อเรียบร้อย..เขาหันเดินเข้ามาเห็นสีหน้าน้องสาวไม่ค่อยดีจึงทักขึ้น

“ยังไม่นอนอีกเหรอ...พี่บอกแล้วนี่นาว่าไม่ต้องรอ”

“วารี...ยังไม่กลับมาเลยค่ะ บอกไปลองสมัครทำงานที่ร้านอาหารไม่ไกลจากที่นี่..”

สันติเลิกคิ้ว..ยังไม่ทันพูดอะไรก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

....ก๊อกๆๆ

เขาเดินไปเปิด...วารียืนรออยู่หน้าประตู

“ไปไหนมา” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ห้วนและดัง...วารีสะดุ้ง

เพราะว่า...ยามนั้น...บรรยากาศอันเงียบสงัดยามค่ำคืน..เสียงของเขาเหมือนจะดังก้องทีเดียว

สันติดึงประตูปิด แล้วเดินตามหลังเข้ามารวมกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

“ทำไมกลับมาป่านนี้” เขาพูดเสียงห้วนสั้นแสดงความไม่พอใจอย่างยิ่ง

วารีที่หันมา..ผงะถอยหลัง..รู้สึกเหมือนถูกกรรโชก..

นิสาเดินเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งคู่

“พี่ติ...เดี๋ยวก่อน”...นิสาจูงมือวารีกับสันติคนละข้างดึงไปนั่งที่เก้าอี้ที่วางอยู่รอบโต๊ะกินข้าว

“วารีกลับมาก็ดีแล้ว..”… นิสาเอ่ยขึ้นกับพี่ชาย แล้วหันไปทางวารี

สันติยังคงจ้องหน้าวารีเขม็ง ขณะที่วารีมองตอบด้วยสายตาเกรงๆ ในทีท่าของเขา

เธอหันหน้าไปทางนิสาตอบว่า..

“พอดีพนักงานเขาขาด เขาเลยให้อยู่ทดลองทำดู...”

“ทำไมไม่โทรกลับมาบอก”.. สันติพูดสวนเกือบตะคอก

“นั่นสิ ฉันเป็นห่วง ไม่รู้จะทำยังไง” นิสาเสริม

วารีอึ้งไป...ทุกคนนิ่งเงียบ...

“ขอโทษค่ะ ฉันจะโทรบอกเหมือนกัน...แต่ฉันจำเบอร์ไม่ได้” วารีเอ่ยขึ้น

สีหน้าและแววตาของวารีที่มองมาที่สองพี่น้องบอกถึงความรู้สึกอย่างที่พูด

ทั้งสองได้แต่อี้งไปด้วย...สันติไม่พูดอะไร..ลุกขึ้นเดินเข้าครัวไป…วารีมองตาม

นิสาสอบถามเรื่องราวของร้านอาหารที่วารีได้งานทำ

สันติหาอะไรกินรองท้องอยู่ในครัวฟังสองสาวคุยกันไปด้วย

....ร้านอาหารไทยที่วารีได้เข้าทำงานเพราะว่าบังเอิญพนักงานคนหนึ่งลาออกไป

ทางร้านรับจองไว้โต๊ะใหญ่ พนักงานไม่พอ คืนนี้ร้านนี้จึงยุ่งมาก

เฉพาะช่วยยกอาหารก็แทบทำไม่ทัน ประกอบกับวารีเพิ่งทำเป็นวันแรก

จึงค่อนข้างขลุกขลักเอาการ ยิ่งลูกค้าสอบถามอะไร วารีที่ภาษาค่อนข้างอ่อนมาก

ก็ยิ่งไปกันใหญ่ อย่างไรก็ตามงานเลี้ยงก็จบลง เจ้าของร้านจ่ายค่าแรงให้ และ

ตกลงจ้างให้วารีไปทำงานต่อได้

“แล้วเขาให้เธอไปทำกี่วัน วันไหนบ้าง” 

สันติถามขึ้น ขณะที่ออกมานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน  และเปิดใช้คอมพิวเตอร์

“ศุกร์ กับ เสาร์ 2 วันค่ะ” วารีตอบ

“ก็คืนพรุ่งนี้ กับมะรืนน่ะสิ...งั้นฉันก็ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว” นิสาพูดขึ้น

“สาหางานทำมั่งดีกว่า ดีมั้ยพี่ติ”

“ตามใจสิ” สันติตอบ

“อ้อ..จริงสิ แล้ววันนี้พวกเธอกลับมากันยังไง”  สันติถามขึ้น

“เราได้รู้จักเพื่อนนักเรียนไทยที่มาเรียน ซัมเมอร์ น่ะค่ะ  เลยเป็นเพื่อนพากันขึ้นรถไฟ”

“แทฮีบอกจะรอพวกเธอไม่ใช่หรือ” เขาถามต่อ

“เขาเจอกับญาติที่มาจาก โซล   สาเลยบอกเรากลับกันเองได้ ก็เลยแยกกันไป”

“อ้อ!..มาแล้วเหรอ” เขาพึมพำแล้วถามน้องสาว… “แล้วคิดว่าไปกันเองได้แล้วยัง” 

“ได้ค่ะ สบายมาก” นิสาตอบ

“ดึกแล้ว..ไปเถอะ” สันติไล่สองสาวไปพักผ่อน

ส่วนตัวเขาเองยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

*****