ตอนที่ 10 

What’s a Problem?

“ไฮ!..นิสา กับ วารี กลับแฟลตเรียบร้อยดีใช่มั้ย  โทษทีที่ไม่ได้ไปส่ง” 

แทฮีถามขึ้น เมื่อเจอกับสันติวันต่อมา

“อืม!…ไม่เป็นไรหรอก...ได้ยินว่าญาติของนายมา?”

“ใช่..ได้เรียนห้องเดียวกับนิสา เมื่อวานสัมภาษณ์และทดสอบข้อเขียนแล้ว”

“คนที่พ่อนายจะให้นายแต่งงานด้วยใช่มั้ย..”.....แทฮีพยักหน้ารับ...

ทั้งสองเดินคุยกันไประหว่างทางเดินในมหาวิทยาลัย

สันติ กับ แทฮี รู้จักสนิทสนมเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เรียนคณะเดียวกันปีแรกแล้ว

คงเพราะเป็นคนเอเชียด้วยกัน และพื้นฐานทางครอบครัวก็คล้ายๆ กันด้วย

ทั้งสองต่างก็รู้เรื่องทางบ้านของอีกฝ่ายพอสมควร

แทฮี เล่าเรื่องที่ทางบ้านต้องการให้ตนแต่งงานกับ เรนนี่ ซึ่งเป็นญาติห่างๆ ทางแม่

แต่ทั้ง เขา และ เรนนี่ ไม่เห็นด้วย ..ทั้งสองเห็นพ้องกันที่จะพยายามทำให้ผู้ใหญ่ยอมรับเรื่องนี้..อย่างไรก็ตาม…เมื่อวานนี้ เรนนี่ ได้มาอยู่เมลเบิร์น เพื่อเรียนต่อด้วยเช่นกัน

แทฮี ไปส่งเธอที่บ้านพักของครอบครัวชาวเกาหลีที่มาอยู่เมลเบิร์นจนเป็นพลเมืองของที่นี่

ซึ่งบ้านนี้อยู่ไม่ไกลจากสถาบันที่ต้องไปเข้าเรียนภาษานัก

ค่อนดึก..คืนนั้น สันติ กลับจากทำงานกำลังเดินถึงปากถนนแยกที่จะเข้าไปยังแฟลตที่พัก

เห็นรถเก๋งคันหนึ่งแล่นเลยทางแยกฝั่งตรงข้ามไปแล้วเลี้ยวกลับมาจอดที่ปากทาง

เมื่อเขามองไป..เห็นหญิงสาวคนหนึ่งก้าวลงจากรถคันนั้น  แล้วก้มหน้าลงไปพูดบางอย่างกับคนขับแล้วรถคันนั้นก็แล่นสวนทางที่เขากำลังเดินไป… 

...จากแสงไฟฟ้าข้างถนนและ แสงไฟที่ส่องสว่างจาก Safeway Supermarket ที่กำลังจะปิด

ทำให้เขามองเห็นหน้าชายหนุ่มคนขับนั่นแว้บหนึ่ง

หญิงสาวที่ลงจากรถนั้นเดินเข้าทางแยกเดียวกับที่สันติกำลังเดินไป….

เขาเดินตามไปช้าๆ ทิ้งระยะห่างคงที่   หญิงสาวเดินเลี้ยวเข้าทางเข้าแฟลตที่สันติพักอยู่ 

เขาเดินไปทันเห็นเธอหยุดยืนอยู่หน้าประตู กำลังจะเคาะประตู..

“เพิ่งกลับเหรอ”...สันติทักขึ้น....หญิงสาวสะดุ้ง....วารีนั่นเอง

“ค่ะ”  เธอขยับถอยออกมา หลีกทางให้เขาไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป

“กลับมาแล้วเหรอ” เสียงนิสาถามมาจากในครัวใกล้ๆ ประตู

“มาแล้ว ขอน้ำแก้วสิ หิวจัง” สันติตอบน้องสาวแล้วหันไปพูดกับวารี

“พรุ่งนี้เธอควรเอากุญแจไปปั๊มไว้ด้วยนะ ที่ Safeway เขามีแผนกรับทำกุญแจ

ถ้ากลับมาไม่พร้อมกันก็จะได้ไม่ต้องรอ...เผื่อมาตอนไม่มีใครอยู่จะได้เข้าได้...”

วารีรับคำ  นิสาเดินถือแก้วน้ำมาให้พี่ชายที่ห้องนั่งเล่น

“กลับมาพร้อมกันเหรอ งานยุ่งมั้ยวันนี้”

“ศุกร์ เสาร์ เป็นวันที่ยุ่งอยู่แล้วล่ะ  เธอจะไปลองทำมั่งมั้ยล่ะ” เขาถามนิสา

“ได้มั้ยคะ เขารับคนเพิ่มมั้ยพี่ติ”

“งั้นพรุ่งนี้ก็ออกไปด้วยกันกับพี่แล้วกัน ดูเหมือนมีบางคนจะลาออก”

นิสารับคำ เพราะไม่อยากอยู่คนเดียว..ขณะที่ทั้งสองไปทำงาน

สันติจึงสอนน้องสาวเรื่องการจัดโต๊ะในร้านอาหาร การเทค ออเดอร์ ลูกค้า

โดยมีวารีอยู่ร่วมฟังด้วยความสนใจ

“แล้วที่ร้านเธอเป็นไงบ้าง พอทำได้มั้ย” เขาหันมาถามเมื่อเห็นวารีตั้งใจฟังด้วย

“ได้ค่ะ..แต่ไม่ดีนัก...อ่อนภาษา...พี่เขาให้ช่วยงานในครัวน่ะค่ะ”

“อืม...ก็หัดทำไป งานคงหนักหน่อย...แต่ไม่ต้องทะเลาะกับแขก

......เธอยังโชคดีนะ..ไปทำวันแรกเขายอมจ่าค่าแรงให้ด้วยนี่”

“อ้าว!..ปกติเขาไม่จ่ายกันเหรอพี่ติ”.. นิสาข้องใจ

“ได้ยินมาว่าอย่างนั้น ส่วนใหญ่ก็แค่เลี้ยงข้าวเย็นก่อนเปิดร้านรับแขก

อย่างดีก็อาจจะแบ่ง ทิป ให้.....คงจังหวะ..พอดีเขาต้องการคนละมัง..”

“คงอย่างนั้นค่ะ เพื่อนนักเรียนไทยที่ห้องบอกเหมือนกัน”..วารีตอบ

“พรุ่งนี้ สา ก็นัดกับ เรนนี่ไว้ เราชวนกันจะไปกินอาหารเกาหลีที่ร้านในเมือง

ไปด้วยกันนะวารี..พี่ติ กับ แทฮี ก็จะไปด้วยใช่มั้ยคะ” 

นิสาเปลี่ยนเรื่อง..หันมาถามพี่ชาย

เขาปฏิเสธเพราะมีนัดแล้ว นิสาก็ไม่เซ้าซี้ถามพี่ชาย.

ส่วนวารี ไม่ไปด้วยเพราะอยากพักและได้อยู่อ่านหนังสือบ้าง และพรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานอีก

เมื่อหมดเรื่องคุยทั้งสามจึงแยกย้ายกันไปทำกิจส่วนตัว และพักผ่อน

...........ดูเหมือนว่า...ทั้งสามคนนี้ต่างก็มีโลกส่วนตัวของตนเอง….

สันติมองตามหลังวารี...เขาทำท่าเหมือนจะพูดอะไรด้วย.......แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ...

...ขณะที่ในใจเขาก็นึกเห็นภาพเธอลงจากรถเก๋งคันนั้น..เมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว.

***

ตอนที่ 11

http://www.oknation.net/blog/konlangkow/2008/04/28/entry-2

**