Love U..OK?... รักนะ..ได้มั้ยล่ะ

ตอนที่ 17 

สนุกกันหน่อยมั้ย.. เป็นไงล่ะ..?

เจ้าแมงมุมยักษ์ตัวนั้น..

อืม!..ไม่มั้ง.....น่าจะเปรียบกับร่มดีกว่า....

ร่มยักษ์คันนั้น....ที่มีคันร่มเป็นแกนกลางขนาดใหญ่แข็งแรง

มีก้านที่เป็นรัศมีกางออกมาโดยรอบสัก 12-14 ก้านได้กระมัง...ไม่รู้สิ ไม่ได้นับ

แต่ละปลายก้านนั้นมีชิงช้าสองที่นั่งห้อยอยู่  เหนือจากส่วนที่นั่งนั้นเปิดโล่ง

ตรงส่วนที่นั่งมีคานแข็งแรงล็อคแน่นหนากั้นไม่ให้คนที่นั่งอยู่หลุดออกจากที่นั่งได้

บางคนอาจจะเคยนั่งชิงช้ามาบ้าง คล้ายๆ อย่างนั้น...ต่างกันที่มีคานล็อค..

วารี เดินตามแรงจูงของแทฮี ขึ้นไปนั่งบนชิงช้านั้นเรียบร้อย ล็อคคานกั้น...

เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลความปลอดภัยเดินตรวจดูความเรียบร้อยเสร็จแล้วส่งสัญญาณให้กับ..

เจ้าหน้าที่ที่ควบคุมเครื่องเล่นเปิดเครื่องทำงาน....แกนกลางคันร่มนั้นเริ่มค่อยๆ หมุนช้าๆ

ชิงช้าที่ปลายก้านร่มหมุนตามกันเป็นรัศมีวงกลมสูงขึ้นเรื่อยๆ ตามความเร็วของแกนกลาง

ที่เพิ่มความเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ  จนทำให้ชิงช้านั้นหมุนขนานกับพื้น

จนเกิดลมที่พ้ดมาปะทะใบหน้าแรง เร็ว วารีมีสีหน้าร่าเริงสดชื่นมาก ขณะที่ แทฮี ดูท่าทางแย่

เธอหันไปมองดูหน้าเขา รู้สึกไม่สบายใจทันที ใบหน้าที่ปกติขาวอยู่แล้ว ดูซีดขาวมากกว่าเดิม

มีเม็ดเหงื่อเกาะพราวตามใบหน้า เธอมองตามสองแขนที่เกร็งของเขาไล่ไปที่มือ

ที่กำคานเหล็กไว้แน่น.........

ไม่ค่อยดีซะละมั้ง...!!!.

วารีเอื้อมมือไปสะกิดแขนเขาชี้ชวนให้มองดูคนที่นั่งชิงช้าข้างหน้า 2-3 ตัวถัดไป

ซึ่งพอจะมองเห็นพวกเขากรีดเสียงร้องระบาย ช่วยลดอาการหูอื้อ และชี้ชวนให้ทำตาม

หวังจะช่วยให้เขาผ่อนคลายลงได้บ้าง แต่ แทฮี ไม่เข้าใจ เธอจึงกรี๊ดร้องให้เขาดูเป็นตัวอย่าง

แล้วพยักพเยิดให้เขาทำตาม  เขามองดูความร่าเริงสดใสใบหน้าที่ฉาบไปด้วยสุขของเธอแล้ว

ก็ลืมอาการของตัวเองและรู้สึกผ่อนคลายลงชั่วขณะ..จึงตะเบ็งเสียงขึ้นบ้างตามคนอื่นๆ

วารีรู้สึกดีขึ้นที่เห็นเช่นนั้น  เธอไม่เคยชอบการกรีดร้องเช่นนี้.. ที่ทำไปก็เพราะ...เป็นห่วง..น่ะ

เมื่อหมดรอบการบริการ เครื่องเล่นค่อยๆ ผ่อนแรงหมุนลงแล้วหยุดนิ่ง

ทุกคนบนชิงช้าปลดล็อคคานกั้นออก  ต่างทยอยออกจากที่นั่ง

วารีเดินลงมาสองสามก้าวรู้สึกหมุนๆ งงๆ อยู่บ้าง หันกลับไปมองแทฮี

เห็นหน้าที่ขาวซีดของเขา.. ...

....มีใครบางคนเดินสวนมาและผลักเธอออกห่างเธอแลเห็นเงาวูบผ่านหน้าไปที่ แทฮี

เสียงผู้หญิงพูดภาษาอะไร.. ไม่ใช่อังกฤษ..ไม่ใช่จีน...หรือภาษาไทย

“พี่แทฮี...เป็นไงบ้าง” เสียงของเรนนี่นั่นเอง

เรนนี่เข้าประคองเขา ถามด้วยความเป็นห่วงเป็นภาษาเกาหลี

เขาสั่นหัว...ค่อยๆ เดินออกมาจากเครื่องเล่น พยายามควบคุมการทรงตัว มีเหงื่อเต็มใบหน้า

ขณะที่วารีหันกลับไปมองดูทั้งคู่อยู่ห่างๆ เห็นความห่วงใยของ เรนนี่ ที่เอาใจใส่ต่อ แทฮี นั้น..

เธอจึงหันกลับมา  แล้วเดินไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ ที่รออยู่

แทฮีคงดีขึ้นแล้ว..ไม่ยอมให้ เรนนี่ พยุง ..ทั้งสองเดินมาสมทบกับทุกคน

“เป็นไงบ้าง..หน้าไม่ค่อยดีเลยนี่”  สันติถาม

“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ” แทฮีตอบ

“ไม่เป็นไรได้ไง ดูซิ...พี่แทฮีหน้าซีดขนาดนี้”  เรนนี่บ่นอย่างโมโหเป็นภาษาเกาหลีอีก

เหลือบสายตาไปทาง วารี..….แทฮี ปรามเรนนี่ด้วยสายตา

วารีชักโมโหขึ้นมาบ้าง..คิดในใจ ..มองงี้โทษเป็นความผิดฉันเหรอ...บ้าจริงๆ

ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะทะเลาะกันรู้เรื่อง ทั้งๆ ที่ไม่ได้พูดออกมา!!!

“ไม่เป็นไรแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ”  แทฮีตัดบท ชักชวนกันกลับ

ระหว่างเดินทางกลับทุกคนพากันเงียบไปหมดราวกับนัดกันไว้

สองหนุ่ม กับ ห้าสาว คงมีเรื่องให้ได้กลับไปขบคิดกันคืนนี้ 

*** 

Melbourne Luna Park 

ขอบคุณ...ภาพจากอินเตอร์เนต

ตอนที่ 18

http://www.oknation.net/blog/konlangkow/2008/05/20/entry-1