- KonLangKow
- ranking : สมาชิกทั่วไป
- วันที่สร้าง : 2008-04-23
- จำนวนเรื่อง : 32
- จำนวนผู้ชม : 4678
- จำนวนผู้โหวต : 47
- ส่ง msg :
- ป ร า ส า ท วั ด พู ม ร ด ก โ ล ก คู่ ล า ว ใ ต้ (3) ( Supawan )
- เครื่องบินตกที่สเปน ตาย 153 รอด 19 ( ThelastKGB )
- "ในหลวง"ทรงเตือน"แบงก์ชาติ" อย่าถลุงเงินจนหมด ( Canไทเมือง )
- สมัครโหนฟ้า ทำลายฝ่ายตรงข้ามหรือสมานฉันท์ ( Canไทเมือง )
- การโค่นล้มรัฐบาล โดยไม่ผิดกฎหมาย ( Suchness )
- เว็บดูภาพดาวเทียมไม่ต้องลงโปรแกรม ( wgis )
- กทม.ใช้ ICS รับ Storm surge ชี้ พท.เสี่ยงบางนาถึงสมุทรปราการ อาจท่วมถึง 2 เมตร ( wgis )
- "เรื่องแค่เนี้ย!!เองก็ต้องโกรธกันด้วยหรือ! " เรื่องเล่าโดย.รัตติกาลแห่งราตรี. ( รัตติกาลแห่งราตรี )
- - ( หนูหริ่ง )
- - ( หนูหริ่ง )
Permalink : http://www.oknation.net/blog/konlangkow
พิมพ์หน้านี้
|
ตอนที่ 18 เงื่อนปมที่ก่อตัวบางๆ วันอาทิตย์นี้จบลงเมื่อเวลาใกล้ค่ำ...เกือบ 6 โมงเย็นแล้ว ทุกคนขึ้นรถรางสายเดิมกลับเข้าเมือง มาลง ณ จุดเริ่มต้นหน้า Flinders St. Station แสงอาทิตย์ยังคงสว่างจ้า ราวกับกลางวัน ทั้งที่เป็นเวลาทุ่มกว่าแล้ว ช่วงเวลาต้นปีของ เมลเบิร์น มีช่วงเวลากลางวันที่ยาวนานกว่ากลางคืน (เร็วกว่าเมืองไทย 4 ชั่วโมง) ดูเหมือนทุกคนคงเหนื่อย และอ่อนล้า ไม่มีใครคุยอะไรกัน คิมแทฮี เรนนี่ และ เจนจิรา มีเส้นทางกลับที่พัก..รถไฟสายเดียวกัน ทั้งสามบอกลาคนอื่นๆ แล้วจึงแยกไปขึ้นรถไฟสายตะวันออกเพื่อเดินทางกลับที่พัก ทีนา จุ๊บแก้มลา สันติ แล้วโบกมือลาคนอื่นๆ ก่อนที่จะเดินแยกไปขึ้นรถรางอีกทางหนึ่ง ส่วน สันติ นิสา และวารี เดินตามกันเข้าเมืองไปต่อรถรางสาย 109 เดินทางกลับแฟลต บนรถไฟสายตะวันออก...ผู้โดยสารมีไม่มากนักจึงมีที่นั่งเหลือว่างอยู่หลายที่นั่ง เรนนี่นั่งเคียงข้าง แทฮี ขณะที่ เจนจิรานั่งอยู่ตรงกันข้าม เจนจิรามองดูหนุ่มสาวตรงหน้าอย่างสนใจ แทฮีส่งยิ้มมีไมตรีให้ เธอแยกเขี้ยวใส่..แทฮี ชะงัก เรนนี่ยังมีหน้าตาไม่สดชื่น..แต่ก็ยังยิ้มให้เจนจิราอย่างมีไมตรี เธอยิ้มตอบ เจนนี่..เธอพักที่ไหนเหรอ. เรนนี่ถามขึ้น Hawthorn แล้วเธอล่ะ? เจนจิราถามบ้าง Box Hill.. ผมอยู่ Camberwell ครับ แทฮีพูดขึ้น เจนจิราเลยหันมามองเขาคิดในใจ..เปล่าถามอ่ะ.. แทฮี..ส่งสายตาผูกมิตร แต่เจนจิราเหมือนไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าใดนัก ดูท่าทางว่าทั้งสองคนนี้มีความคิดที่สวนทางกันโดยสิ้นเชิง เจนจิราไม่ค่อยพอใจเขาเพราะได้รู้แล้วว่า แทฮี กับ เรนนี่ เป็นว่าที่คู่หมั้นกัน แต่เขากลับแสดงทีท่าสนิทสนมกับ วารี ราวกับว่ากำลังคบหากันอยู่ แล้วตอนนี้ดูสิ เขาดูจะเอาใจใส่ และดูจะห่วงใย เรนนี่ อยู่ไม่น้อย.. เธอรู้สึกโกรธขึ้นมา...เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่สวนสนุกเมื่อตอนเย็น.. ...เรนนี่ ที่ผลัก วารีออกขณะเดินสวนกันเพื่อเข้าไปดูแล แทฮี อย่างห่วงใยนั้น ..ยังติดตา หมอนี่ จะเอายังไงของเขานะ...ชักเป็นห่วงพี่วารีซะแล้ว.. เมือถึงสถานี Hawthorn ...เจนจิรา โบกมือลาทั้งสองลงจากรถไฟไปก่อน ... พี่จะคบกับเธอ จริงๆ เหรอ เรนนี่ถามขึ้น.. แทฮีกำลังคิดอะไรอยู่หันมามอง พี่ก็รู้...มันเป็นไปไม่ได้ แล้วพี่ยังจะ... เสียงขาดหายไปในลำคอเฉยๆ สายตาที่มองเขามีแววตัดพ้อ แทฮี มองตอบด้วยสายตาอ่อนโยนเอามือโอบไหล่เธอไว้ ตบมือบนไหล่เธอเบาๆ ปลอบโยน เราคุยกันเข้าใจแล้วไม่ใช่หรือ...เธอเป็นน้องสาวพี่นะ ชายหนุ่มยืนยันความรู้สึกเดิม เขาและเธอเคยคุยเรื่องนี้กันแล้วก่อนที่ แทฮี จะมา เมลเบิร์น ทั้งสองเป็นญาติที่เกี่ยวข้องกันทางกฎหมายอันเนื่องมาจากการแต่งงานของญาติผู้ใหญ่ และทั้งสองก็สนิทสนมกันมาตั้งแต่ยังเด็ก แทฮี รักเอ็นดู เรนนี่ อย่างน้องสาว แต่เมื่อเติบโตขึ้น..เรนนี่ ก็คิดว่าตัวเองรักพี่ชายคนนี้ซะแล้ว แต่ วารี ดูไม่ได้ชอบพี่เลยนะ อย่างเมื่อเย็นนี้ ก็เห็นอยู่ว่าพี่อาการไม่ดีเลย เธอก็ไม่สนใจ เรนนี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโกรธๆ เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อตอนเย็น แต่...แทฮี อมยิ้ม...นึกถึงเหตุการณ์ที่อยู่บนชิงช้านั้น...เขามั่นใจว่าตัวเองดูไม่ผิด สายตาห่วงใยคู่นั้นที่มองมาที่เขา และพยายามชี้ชวนให้เขาตะโกนเพื่อคลายความตึงเครียดนั้น ก่อความรู้สึกอบอุ่นในใจเขาตั้งมากมาย...เขาชอบความรู้สึกนั้นจริงๆ . รถไฟถึงสถานี Camberwell แทฮี ลงรถไฟแยกไป เรนนี่เดินทางต่อไปลงที่สถานี Box Hill เพียงลำพัง ** ในแฟลตที่ สันติ นิสา และวารี เช่าอยู่ร่วมกันนั้น..ทั้งสามกำลังนั่งล้อมวงที่โต๊ะอาหาร ต่างกำลังนั่งโซ้ยบะหมี่ซองลวกน้ำกันคนละชามอย่าง...หิวโหย... พอใกล้หมดชาม..นิสาก็พูดขึ้น... ไม่เข้าใจเลย...เธอกับ แทฮี คบหากันตั้งแต่เมื่อไหร่? วารีกำลังคีบบะหมี่เข้าปาก สันติเงยหน้าขึ้นมองน้องสาว ส่งสายตาปราม..แต่นิสาไม่หยุด สาเป็นห่วงนะพี่ติ สารู้ว่า เรนนี่ น่ะเขาหลงรัก แทฮี อยู่ เราเคยคุยกันครั้งหนึ่งที่โรงเรียน แต่ แทฮี บอกพี่ว่าเขาเคลียร์เรื่องนี้กับเรนนี่ตั้งแต่อยูที่ โซล แล้ว สันติแย้งขึ้น วารียังคงคีบบะหมี่กินต่อไป..ก็มันใกล้จะหมดแล้วนี่นะ...อย่าเพิ่งขัดคอได้มั้ย..โธ่!! วารี..อย่าทำไม่รู้ไม่ชี้อย่างนี้..สาเป็นห่วงนะ นิสาชักฉุน ..สันติมองเธอกินอย่างหิวโหย..ยิ้มขำๆ ฉันหิวมากเลย...ถ้าช้ากว่านี้อีกฉันจะปวดท้อง วารีส่งสายตาวิงวอน นิสาอ่อนใจ..รอ สันติรินน้ำส่งให้ เธอรับมาดื่ม ใช้หลังมือปาดคราบมันตามริมฝีปากลวกๆ แล้วมองหน้าสองพี่น้อง มีไร..ว่ามา มองนิสาแล้วถามขึ้น สันติหัวเราะในลำคอ ในใจนึกถึงภาพ แทฮี จูงมือวารีเดินขึ้นชิงช้า สองคนนี้คบกันเหรอ!! ตลกน่า!! บอกมา ยังไงเมื่อไหร่.. นิสาถามย้ำ อะไรกันเล่า...ฉันไม่ได้คบกับเค้าสักหน่อย เค้าคงเห็นว่าฉันอยากขึ้นชิงช้า แล้วไม่มีใครขึ้นไปด้วย ก็เลยขึ้นไปเป็นเพื่อนเท่านั้นเอง อย่ามาทำแชเชือนเลย ทีน่าเห็นเขาจูงมือเธอข้ามถนนเมื่อตอนกลางวันด้วย เห็นด้วยเหรอ..วารีพึมพำ...รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเฉยๆ อื้ม..เอ่อ..เขาคงเห็นฉันเดินชักช้าร่ำไร..มัวมองโน่นนี่อยู่ละมั้ง ทั้งสันติ และ นิสา จ้องมองวารี....วารีมองตอบยิ้มบ้องแบ๊ว สองพี่น้องคงคิดเหมือนกัน..ไม่มีอะไรในกอไผ่..วารีคงไม่ได้สนใจ คิมแทฮี .. ...ดูเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย... คนที่น่าเป็นห่วง..คงจะเป็น คิมแทฮี...ซะมากกว่า... ส่วนในใจวารีนั้น.... ...ฉันจะไม่พูดถึงเรื่องเมื่อวันเสาร์..วันผัดไทยวุ้นเส้นเด็ดขาด เพราะว่ามันจะโยงไปถึง เรื่อง ..ที่ฉันเคยพลัดหลงในกรุงโซลด้วย... ..โอ๊ย!..........หวังว่านายคงจะไม่...พูด..นะ....คิมแทฮี..!! ***** ตอนที่ 19 http://www.oknation.net/blog/konlangkow/2008/05/24/entry-1
|
