แปลมาจากเรื่อง "ฮิโทริ ซูโม่" ของ "ซากุระ โมโมโกะ"

พูดชื่อนี้พวกเราอาจไม่คุ้น แต่ถ้าบอกว่า มารูโกะจัง คงร้องอ๋อ ... เธอผู้นี้นี่ล่ะเป็นคนเขียนมารูโกะจัง

ในญี่ปุ่นนอกจากฐานะนักวาดการ์ตูนชื่อดังแล้ว ผลงานเขียนของเธอก็โด่งดังไม่แพ้กัน เรื่องที่เธอเขียนส่วนใหญ่นำมาจากชีวิตจริงในช่วงวัยต่าง ๆ มาเล่าด้วยมุมมองขบขันตามสไตล์ อ่านดูจะรู้ที่มาของนิสัยแก่นกวนของมารูโกะจัง

สำหรับเรื่องนี้ ซากุระได้เล่าเรื่องของเธอในช่วงวัยเด็กคาบต่อสู่วัยรุ่น เรื่องอาจจะติดเรทอ่อน ๆ ตามลักษณะของช่วงชีวิตวัยรุ่น แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องธรรมชาติที่ทุกคนต้องเจอ บางคนอ่านแล้วอาจยิ้มมุมปากว่า เออ เราก็เคยคิดแบบนี้นี่หว่า...

ชื่อเรื่อง "ฮิโทริ ซูโม่" แปลตรงตัวว่า "ซูโม่ตัวคนเดียว" เป็นคำพังเพยของญี่ปุ่นที่อธิบายถึงความพยายามต่อสู้กับตัวเอง ไม่สนใจคนรอบข้าง สุดท้ายสู้ไปก็ไม่มีผลแพ้ชนะ... นี่ละ วัยรุ่นขนานแท้

ตอนที่ 1 คืนวันที่แสนกลุ้ม

     ฉันเข้าใจเรื่องเพศช้ากว่าคนอื่นมาก
     ตั้งแต่เด็กเข้าใจเอาเองว่า เพศชายคือคนที่มีจู๋ ส่วนเพศหญิงคือคนไม่มีจู๋ แต่มีหน้าอก
     พอเห็นจู๋ของปะป๋าฮิโรชิก็แค่ “เจ้าจู๋ นี่ประหลาดจัง” พูดไปขำไปแบบนี้
     แล้วฮิโรชิก็สไตล์แก “ไอ้นี่อะไร” พูดพลางจับจู๋ตัวเองมาเล่นตลกซะงั้น ด้วยเหตุนี้สำหรับฉันจู๋ก็เป็นแค่ตัวประหลาดขำ ๆ
     ไอ้ตัวประหลาดขำ ๆ เนี่ย ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่ามันจะสามารถแปรผันได้ตามสถานการณ์ และไม่เคยแม้แต่คิดว่ามันสามารถปล่อยอย่างอื่นได้ด้วยนอกจากฉี่
     ส่วนผู้หญิงนอกจากมีหน้าอกแล้ว อย่างอื่นที่ต่างจากผู้ชาย กว่าฉันจะเข้าใจก็ปาเข้าไปชั่วโมงสุขศึกษาตอนป.ห้า นอกจากตัวฉันที่ตื่นตระหนกกับสิ่งที่ได้ยิน ดูเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ จะรู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว
     ไอ้การที่ผู้หญิงมีเลือดไหลออกมาทุกเดือน แน่ใจนะว่าไม่มีอะไรผิดพลาด !?  ถ้ามีเลือดออกมาแบบนั้น ต้องตายแหง !?
     ถึงอย่างไรฉันก็ไม่สามารถทำใจเชื่อเรื่องแบบนั้นได้ และนับแต่นั้นฉันจึงเริ่มสนใจปริศนาต่าง ๆ เกี่ยวกับการมีประจำเดือน
     ในชั่วโมงเรียนครูบอกว่า
     “สักวันผู้หญิงทุกคนจะต้องมีประจำเดือน ถ้าเกิดขึ้นเมื่อไร อย่าตกใจ ให้ไปปรึกษากับคุณแม่นะ”
     ก็เพราะครูดันสอนแค่นี้เอง ไอ้ที่ว่ามันมาอย่างไร มาจากไหน และจะมาแบบไหน ไม่เห็นรู้เรื่องเลย ดังนั้นวันคืนของฉันนับจากนั้นจึงเต็มไปด้วยความสงสัยและอกสั่นขวัญแขวน
     ให้ตายเถอะ ฉันไม่อาจทำใจเชื่อได้เลยว่า สาว ๆ ที่เห็นเดินไปมาบนท้องถนนทุกคนจะเคยเป็นประจำเดือนกันแล้วทั้งนั้น และช็อกนิด ๆ ด้วยซ้ำ ที่เห็นว่าพวกคุณเธอยังลอยหน้าลอยตาทำเหมือนไม่มีอะไรได้อีก  ทั้งที่ทุกเดือนต้องเจอเหตุการณ์สยองขวัญแบบนั้น
     จู่ ๆ ก็คิดได้ว่า แม่กับพี่สาวก็ต้องเป็นกับเขาด้วยสิ ดังนั้นฉันอาจได้เห็นกองเลือดอยู่ในห้องน้ำที่บ้าน คิดได้เท่านี้ ก็รู้สึกขนพองสยองเกล้า จนกลัวไม่กล้าเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน หากจำเป็นต้องเข้า ฉันมักจินตนาการไปว่า อาจมีมือเปื้อนเลือดโผล่มาจากโถส้วมมาตบก้น หรืออาจลากฉันลงส้วมไปเลย
     แม้ขึ้นป. 5 ถ้าปวดฉี่ตอนกลางคืน ฉันก็จะปลุกให้แม่ไปด้วย และตอนปฏิบัติภารกิจก็จะเปิดประตูอะหล่างฉ่างทิ้งไว้ ทุกครั้งที่โดนปลุก แม่จะเอ็ดฉันว่า “อะไรกันอีก ไปคนเดียวได้แล้ว” อย่างไรก็ตามฉันก็ยังไม่กล้าอยู่ดี
     ความจริงความกลัวเลือดของฉัน ก็ไม่ได้เป็นอารมณ์แบบผีหลอกซักทีเดียวหรอก แต่ก็พอจะทำให้ไม่กล้าเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน ยิ่งเรื่องเลือดของแม่กับพี่สาว ฉันยิ่งทำใจยอมรับไม่ได้ แต่จะให้ไปถามเจ้าตัวก็ไม่เอาด้วยหรอก
     ถึงขนาดทำให้ฉันรู้สึกว่าแม่และพี่สาวเป็นมนุษย์ที่แตกต่างจากฉันเลยทีเดียว และยิ่งมาตะลึงเอามาก ๆ ก็คือ เมื่อรู้ว่าหนึ่งในสามของเพื่อนร่วมชั้นมีประจำเดือนกันหมดแล้ว คนนี้ก็เป็น คนนั้นก็เป็น ทุกครั้งที่รู้ ฉันงี้ “กรี๊ดดด” ลั่นในใจเลยล่ะ
     ฉันคิดว่าการมีประจำเดือน ไม่ใช่เรื่องเหมาะสม ฉันจึงแอบคิดตำหนิพวกเธอเหล่านั้น ในเมื่อปกติไม่เห็นต้องมีประจำเดือนก็สามารถใช้ชีวิตกันได้นี่นา คนที่มีเนี่ยต้องเพี้ยนแหง
     ดังนั้นฉันจึงคิดไว้เสมอว่า จะต้องคอยระวังไม่ให้เป็นประจำเดือน เท่าที่สังเกตคนที่เป็นประจำเดือนหน้าอกจะใหญ่ขึ้น ซึ่งฉันโชคดีจริง ๆ ที่มีหน้าอกเล็ก จึงได้ความคิดว่า ถ้าป้องกันไม่ให้หน้าอกใหญ่ขึ้น ก็อาจหลีกเลี่ยงการมีประจำเดือนได้
     ด้วยความคิดนี้เอง ทุกคืนฉันจึงพยายามนอนคว่ำหน้า ด้วยเชื่อว่าถ้ามีแรงกดไปที่หน้าอกแบบนี้ รับรองหน้าอกคงไม่ใหญ่เป็นแน่ พวกที่มีประจำเดือนคงขี้เกียจและไม่มีความพยายามแบบฉัน
     ความพยายามของฉันนี้เป็นผลจริง ๆ ก็คิดดูขนาดขึ้นป.6 หน้าอกฉันยังไม่ใหญ่ขึ้นมาเลย ขณะที่พวกเพื่อนในชั้นก็เริ่มมีประจำเดือนไปทีละคนสองคน และเมื่อฉันยังปลอดภัยอยู่ จึงรู้สึกภูมิใจในตัวเองนิด ๆ แถมยังสงสารพวกที่ต้องเป็นประจำเดือน
     เนื่องจากร่างกายยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ฉันจึงยังอาบน้ำกับฮิโรชิเสมอ ตอนอาบน้ำก็จะสอนฮิโรชิร้องเพลงฮิตบ้าง กินแตงโมด้วยกันบ้าง ขำแตกกับการเล่นฟองตดบ้าง
     เหล่านี้เป็นสิ่งที่ฉันทำมาตั้งแต่เด็ก และคิดว่าจะทำต่อไปด้วย จนกระทั่งรู้ว่า นอกจากฉันแล้ว ตอนนี้เพื่อนคนอื่นไม่มีใครทำแบบนี้กันแล้ว ฉันก็รู้สึกอายขึ้นมา ยิ่งเมื่อย้อนคิด พี่สาวฉันพอขึ้นป.5 ก็เริ่มอาบน้ำคนเดียว แล้วทำไมฉันยังต้องอาบน้ำและร้องเพลงกับฮิโรชิล่ะ ช่างไม่รู้เดียงสาเสียเลยเรา
     ฉันจึงไปบอกฮิโรชิทันทีว่า “ต่อไปนี้ไม่อาบน้ำด้วยกันแล้วนะ”
     “อ้าว ทำไมล่ะ” ฮิโรชิถามด้วยสีหน้างุนงง ซึ่งความจริงไม่ใช่แค่ฮิโรชิเท่านั้นที่งง คนอื่นในบ้านก็เหมือนกัน ต่างทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจเลยว่า ลูกสาวคนนี้ถึงวัยที่สามารถแต่งงานได้แล้วนะ ทีตอนพี่สาว ไม่เห็นมีใครทำหน้าแบบนี้เลย ช่างหยาบคายกันเหลือเกิน
     ฉันรู้สึกเคืองขึ้นมา  แต่หลังจากนั้นก็เลิกอาบน้ำกับฮิโรชิ และอาบน้ำคนเดียวเหมือนเพื่อนคนอื่นในที่สุด แต่ไอ้การที่ไม่มีสาเหตุ แล้วอยู่ ๆ ต้องอาบน้ำคนเดียวขึ้นมา ก็ทำให้หมดอารมณ์ที่จะร้องเพลง หรือกินแตงโม และแม้ตดออกมาก็ไม่ขำเสียแล้ว แถมยังรู้สึกเบื่อ ๆ เหงา ๆ ขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ
     เมื่อขึ้นม.1 เพื่อนส่วนใหญ่มีประจำเดือนแล้ว คนที่ไม่มีจึงกลายเป็นชนส่วนน้อย แต่สำหรับฉันการที่ยังไม่เป็นประจำเดือน ยังเป็นเรื่องที่ภูมิใจอยู่ ทั้งความพยายามที่จะทำให้หน้าอกไม่ใหญ่ และปณิภานอันแรงกล้าที่จะไม่ยอมให้มีประจำเดือน ก็ยังยึดมั่นต่อไป
     เพื่อนที่มีประจำเดือนมักทำลับ ๆ ล่อ ๆ แอบใส่อะไรไม่รู้ลงในกระเป๋าก่อนเข้าห้องน้ำ
     “พวกนั้น มีอะไรกันนะ” ฉันตั้งคำถามในใจ จนวันหนึ่งมีเพื่อนอธิบายให้เข้าใจว่า มันคืออุปกรณ์ที่ใช้เมื่อมีประจำเดือน ฉันพิศวงว่าทำไมต้องใช้ด้วย
     ฉันเข้าใจเอาเองมาตลอดว่าการมีประจำเดือนคือ จะมีเลือดไหลซ่า ออกมาเหมือนฉี่แบบรวดเดียวจบ
     พอรู้ว่ามันมีช่วงระยะเวลาติดต่อกัน ยิ่งไปกว่านั้นไหลจากคนละจุดกับฉี่... มันช่างเป็นระบบที่พิลึกพิลั่นจริง ๆ... ถือเป็นข้อมูลช็อกสยองโลกอันใหม่ที่เพิ่งรู้อีกเช่นกัน
     เรื่องแบบนี้อย่างไรก็ไม่ยอมให้เกิดกับตัวเด็ดขาด
     “พระเจ้าขา ขอให้หนูอย่าต้องเป็นประจำเดือนด้วยเถิด...” ทุกคืนฉันจะอธิษฐานอย่างจริงจัง คิดดูถ้าเกิดเป็นประจำเดือนขึ้นมา รับรองว่าสิ้นหวัง หมดอาลัยตายอยากกับชีวิตแน่
     แผ่นดินไหวกับประจำเดือน เป็นสิ่งที่ฉันประหวั่นกังวลเสมอมา ถ้าทั้งสองอย่างเกิดขึ้นพร้อมกัน ฉันคงไม่จบชีวิต หากเป็นไปได้ชีวิตนี้ไม่อยากให้ทั้งสองสิ่งนี้เกิดขึ้นเลย อยากมีชีวิตไปเรื่อย ๆ แบบนี้ จนเป็นผู้ใหญ่ และแก่ตาย
     เมื่อวันหนึ่งสิ้นสุดลงโดยไม่มีประจำเดือน ฉันจะอธิษฐานขอบคุณพระเจ้า “พระเจ้าขา วันนี้เป็นอีกวันที่ไม่มีประจำเดือน ขอบคุณมากค่ะ พรุ่งนี้ก็อย่าให้มีนะคะ...” ฉันคิดว่า ถ้าเราขอบคุณอย่างมีมารยาท พระเจ้าก็คงจะปกป้องคุ้มครองเราอย่างเต็มที่ และถ้าเราเป็นพระเจ้า เราก็คงอยากคุ้มครองคนที่มีมารยาทแบบนี้แหละเนอะ
     คงเป็นเพราะมารยาทอันดีนั่นเอง จนขึ้น ม.2 ฉันก็ยังไม่มีประจำเดือน เพื่อนในห้อง รู้สึกว่าจะเหลือแค่สองคนที่ยังไม่มี
     เมื่อต้องเผชิญกับความจริงนี้ ในที่สุดฉันก็ได้สติ เรื่องที่คนอื่นเห็นว่าเป็นเรื่องปกติ แล้วตัวเองจะพยายามต่อสู้ทำไมล่ะ ทั้งที่คนอื่นยอมรับมันอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ฉันกลับพยายามหลีกหนี จนผลลัพธ์ที่ได้จากการอธิษฐานต่อพระเจ้าคือเป็นหนึ่งในสองคนที่เหลือแบบนี้...เนี่ยนะ
     ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ฉันจึงเลิกนอนคว่ำ ส่วนคำอธิษฐานต่อพระเจ้าก็ “พระเจ้าขา ที่ผ่านมาหนูขอให้ไม่เป็นประจำเดือน ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ คือว่า จากนี้ไปขอให้หนูมีประจำเดือนได้แล้วนะคะ.... ถ้าเกิดมีหนูคนเดียวไม่มีขึ้นมา หนูคงรับไม่ได้ ให้อภัยหนูด้วย และได้โปรดช่วยหนูหน่อยนะคะ” ฉันรู้ว่าแม้จะสุภาพและมารยาทดีเพียงใด พระเจ้าก็อาจจะเคืองนิด ๆ 
     ก็มาขอให้ไม่มี ก็ทำให้ไม่มี  แล้วอยู่ ๆ กลับมาขอใหม่ให้มี ไอ้ที่จะให้บอกว่า ได้จ้ะ ได้ โดยง่ายคงไม่ใช่ พระเจ้าคงคิดประมาณนี้
     หลังจากเปลี่ยนคำอธิษฐาน ก็ยังไม่มีวี่แววของประจำเดือนจะมาเลย 
     หรือว่า ที่เข้าใจมาโดยตลอดว่าตัวเองเป็นผู้หญิง จริง ๆ แล้ว ฉันเป็นผู้ชายต่างหาก แบบนี้ชีวิตที่ใช้มาอย่างเข้าใจว่าตัวเองเป็นผู้หญิง มันคืออะไรกัน.... ฉันรู้สึกเสียใจ พร้อมกับกังวลว่า จะให้มาใช้ชีวิตแบบผู้ชายตอนนี้มันก็ไม่ไหว... ไอ้การนอนคว่ำก็เริ่มติดเป็นนิสัย จะต้องพยายามนอนหงายให้ได้
     แล้วในวันที่เริ่มคิดอย่างปวดร้าวว่าตนเองอาจเป็นผู้ชายนั้น จู่ ๆ ประจำเดือนก็มา
     ทั้งที่ขอร้องให้มา แต่พอมาจริงๆ ก็รู้สึกช็อกอย่างแรง รู้สึกมืดมนว่า ในที่สุดเรื่องแบบนี้ก็เกิดขึ้นจนได้ จะทำอย่างไรดี จะบอกใครก็ไม่กล้า รู้สึกอับอายมากเลย
     ฉันแอบไปหาผ้าอนามัยโดยไม่ให้คนที่บ้านรู้ แต่ก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ในที่สุดไม่มีทางเลือกเลยต้องบอกแม่
     “อะไรนะ หนูมีประจำเดือนแล้วเหรอ” แม่ก็ตกใจไม่น้อย ราวกับลืมไปว่าคนอย่างฉันจะมีประจำเดือนกับเขาได้ จากนี้ไปไม่อยากพูดกับใครแล้วล่ะ
     ไม่นานฮิโรชิก็รู้เรื่องนี้
     “โอ้ มาแล้วสินะ” ฮิโรชิพูดแบบไม่คิดถึงหัวอกฉันด้วยสีหน้ากลุ้มกลิ่ม
     แบบนี้มันล้อเลียนกันชัด ๆ นี่ ภายในใจฉันรู้สึกไม่ชอบฮิโรชิขึ้นมาทันที
     ไม่ได้รู้สึกดีใจสักนิดเลยที่รู้ว่า ตัวเองไม่ใช่ผู้ชาย แม้แต่กล่าวขอบคุณพระเจ้าก็ลืม กลับมีแต่ความหนักใจว่าจากนี้ไปต้องมีประจำเดือนทุกเดือน
     นับจากนั้นมาเป็นเวลาอีกนานพอควร ทุกครั้งที่ประจำเดือนมา ฉันก็ยัง “ยี้ มาอีกแล้ว” ด้วยอารมณ์สยองทุกที ถึงโตขึ้นจะเริ่มชินจนเห็นเป็นเรื่องปกติ แต่ถึงยังไงสำหรับฉันอารมณ์สยองแบบ “ยี้มาอีกแล้ว” ก็ยังมีอยู่จนทุกวันนี้
     เลือดเป็นสิ่งที่สั่นประสาท เพราะสีแดงเป็นสีที่สามารถกระตุ้นอารมณ์ได้ แต่นี่ว่าไปก็ไม่ใช่สีแดง แม้สีเลือดนกก็ยังไม่ได้อารมณ์เท่านี้
     ประสิทธิภาพของการนอนคว่ำทำให้ตั้งแต่นั้นมาหน้าอกของฉันไม่ใหญ่  และทิ้งไว้แต่ความเสียใจที่ค่อย ๆ เพิ่มทวีมากขึ้นตามกาลเวลา