ยี้...เด็กผู้ชาย

     ส่วนใหญ่เด็กผู้หญิงจะมองเด็กผู้ชายอย่างดูถูกเหยียดหยาม
     เรานึกประหลาดใจอยู่เสมอว่า ทำไมลายมือของเด็กผู้ชายถึงได้ห่วยแตก แต่ยังสามารถลอยหน้าลอยตากล้าเขียนกันอีก พอพวกนี้วาดรูปก็เอาแต่วาดภาพจู๋ ภาพอึหรือไม่ก็โครงกระดูกน่าเกลียด การ์ตูนที่อ่านก็ดูจะไม่พ้นเรื่องจู๋กับอึ ไม่ก็เกี่ยวกับตาแก่หัวล้าน
     ระหว่างกินข้าวกลางวันก็เอาแต่เล่นบ้าบอจนบางทีสำลักนมออกปากออกจมูก
     ตอนทำเวรก็เอาไม้กวาดมาเล่นเป็นไม้เบสบอล เอาผ้าขี้ริ้วมาโยนเป็นลูกบอลซะงั้น ถึงคุณครูจะดุด่าขนาดไหน ก็ไม่สนใจ สมัยประถมเป็นอย่างไร ขึ้นมาอยู่มัธยมต้นก็ไม่เปลี่ยนแปลง
     สำหรับเด็กผู้หญิงอย่างฉันไม่สามารถเข้าใจความคิดเด็กผู้ชายได้เลย ถึงขนาดเคยลองพยายามเขียนลายมือให้เหมือน ก็ไม่สามารถเขียนให้ห่วยได้อย่างนั้น ขนาดเขียนด้วยมือซ้าย แต่พอไปเทียบกับก็ยังว่าสวยกว่าอยู่ดี ถ้าวาดรูป ฉันก็ไม่เคยอยากวาดรูปจู๋หรืออึเลยสักนิด การ์ตูนที่เด็กผู้ชายอ่าน ฉันก็ไม่แม้แต่คิดจะมอง เวลาอาหารกลางวัน ฉันก็อยากให้พวกนั้นเลิกเล่นสกปรกเสียที และไอ้การเล่นเบสบอลเวลาทำเวร มันก็น่ารำคาญสุด ๆ
     ทำไมนะ เด็กผู้ชายจึงทำเรื่องแบบนี้ได้ตั้งแต่ประถมยันมัธยม ในกลุ่มเพื่อนผู้หญิงมักพูดกันเองว่า “เด็กผู้ชายนี่ประสาทจริง ๆ เนอะเธอ”
     แน่นอนฉันเองก็คิดเช่นนั้น เด็กผู้ชายนี่ประสาท โง่เง่า สกปรก ไม่ควรค่าแก่การไปยุ่งด้วย
     ถึงฉันจะคิดแบบนี้ แต่พอเวลามีเด็กผู้ชายมาเพ่นพ่านอยู่ใกล้ ๆ ฉันกลับรู้สึกอยากเข้าไปเล่นด้วยซะงั้น ดังนั้นตั้งแต่ประถม ฉันกลับเล่นหัวกับเด็กผู้ชายบ่อย ๆ
     ถ้าเล่นกับเด็กผู้หญิง ก็มักเล่นพ่อแม่ลูกหรือไม่ก็เล่นตุ๊กตา แต่ถ้าเล่นกับเด็กผู้ชาย ก็จะตั้งทีมผจญภัยเอย ตระเวนเก็บฝากระป๋องเอย หรือไม่ก็ปั่นจักรยานเล่นรอบเมือง
     อย่างไล่จับแมลงแข่งกัน เอาจิ้งหรีดมากัดกัน หรือผ่ากบ รับรองเด็กผู้หญิงด้วยกันไม่มีทางเล่นแน่ แม้บางครั้งการเล่นแบบนี้อาจลงท้ายด้วยการทะเลาะกันบ้าง แต่นะ มันก็สนุกดี ดังนั้นพอฉันเจอพวกเด็กผู้ชายเมื่อไร ก็ “เฮ้ มาเล่นกัน” เป็นเสียแบบนี้
     เด็กผู้ชายที่ฉันเล่นด้วยเป็นพวกติ๋ม ๆ ในห้อง ส่วนพวกเด็กเฮี้ยว ฉันจะพยายามเลี่ยงไว้ แม้พวกติ๋มจะทึ่มเหลือหลาย ขอเพียงนิสัยดี ฉันก็ไม่มีปัญหา แม้พวกนี้จะไม่ใช่พวกเด่นคนดัง หนำซ้ำยังเป็นพวกไม่เคยคิดทะเยอทะยาน หากนิสัยเข้ากับคนอื่นง่ายก็เป็นเพื่อนกับฉันได้ ส่วนพวกคนดัง ฉันแทบไม่ไปเกี่ยวข้องด้วยเลย สรุปว่าพวกที่มีลักษณะแบบว่า ถึงจะอยู่หรือไม่อยู่ คุณก็ไม่เคยรู้สึกอะไรนี่ล่ะ เข้ากับฉันได้ดีที่สุด
     ตัวฉันเองไม่ใช่เด็กกิจกรรม เลยไม่ค่อยมีส่วนร่วมในห้องมากนัก จริง ๆ ว่าไปก็อยู่ในพวกไม่เคยคิดทะเยอทะยานเหมือนกัน ก็เลยทำให้ฉันเข้ากับเด็กผู้ชายแบบนี้ได้ แต่พอมาคิดดู เด็กผู้หญิงในห้องที่มีนิสัยแบบนี้แทบไม่มีเลย บางทีนอกจากฉัน ก็คงมีแค่คาโยะจังเท่านั้นมั้ง
     คาโยะจัง นอกจากเป็นคนที่แสนไม่คิดอะไรยิ่งกว่าฉันแล้ว ยังออกจะเบ๊อะ ๆ อีกด้วย เลยถูกพวกเด็กผู้ชายแกล้งอยู่เสมอ ส่วนฉันแม้ไม่ถึงขั้นเบ๊อะจนน่าแกล้ง แต่ฉันก็สนิทกับคาโยะในฐานะเป็นพวกไม่คิดทะเยอะทะยานเหมือนกัน และด้วยเหตุนี้จึงมีอยู่บ่อย ๆ ที่เราถูกแกล้งในเวลาอยู่ด้วยกัน
     ฉันกับคาโยะจัง แม้ขึ้นม.ต้น ก็ยังโดนเด็กผู้ชายสาดน้ำแกล้งอยู่เลย แต่พอถึงเวลาพักฉันก็ยังเล่นหัวกับเด็กผู้ชายเช่นเคย บางทีเล่นแรงไป จนเด็กติ๋มร้องไห้ ต้องคอย “ขอโทษน้า ขอโทษน้า” เป็นร้อยครั้งได้ ทั้งที่ในใจฉันคิดว่าเจ้าพวกนี้ช่างน่ารำคาญจริงเชียว หรือถึงขั้นวุ่นวายพาเด็กผู้ชายที่เล่นกันจนร้องไห้ไปห้องพยาบาลก็มี อย่างไรก็ตาม ฉันก็ยังรู้สึกว่าสนุกดี
     พอขึ้นม.2 ฉันกับเพื่อนผู้ชายที่ซี้กันต้องแยกไปอยู่คนละห้อง แม้แต่คาโยะจังก็อยู่อีกห้อง เด็กผู้ชายในห้องใหม่ส่วนใหญ่ดูแย่กว่าเดิม เพราะดูมีแต่พวกหม่นหมองเก็บกด ไม่มีบรรยากาศสนุกสนานสดใสแบบเดิม
     ตอนนั้นฉันเริ่มมีประจำเดือนแล้ว และเป็นช่วงที่ฉันเริ่มเหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่นจริง ๆ คือรู้สึกว่า เด็กผู้ชายช่างบ้าบอ ส่วนเพื่อนผู้หญิงคนอื่นดูเหมือนจะเข้าใจความแตกต่างระหว่างเพศกันแล้ว จึงเริ่มมองเด็กผู้ชายด้วยสายตาแปลก ๆ
     สำหรับฉัน เรื่องแบบนี้มักช้ากว่าคนอื่นเสมอ ขณะที่เพื่อนผู้หญิงคนอื่นเริ่มแต่งตัวและเอาอกเอาใจเด็กผู้ชาย ฉันกลับเริ่มรังเกียจเด็กผู้ชายมากขึ้นเรื่อย ๆ  ถึงขนาดพยายามหลีกเลี่ยงที่จะพูดจาด้วย แบบว่าไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวเลยยิ่งดี
     ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงเป็นคนที่ช้าในเรื่องผู้หญิงผู้ชายที่สุดในห้อง ตอนนั้นเด็กผู้หญิงคนอื่นชอบพูดตลกลามกกับเด็กผู้ชาย หรือแลกยืมหนังสือกันบ้าง จนสุดท้ายก็ต่างเข้าใจเรื่องพวกนี้จนทะลุปรุโปร่ง ส่วนฉันที่กำลังเกลียดเด็กผู้ชายเข้าไส้ จึงคอยเมินเฉยต่อเด็กผู้ชาย เลยทำให้ไม่มีใครมาอธิบายเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟัง
     ดังนั้น ไอ้ประมาณว่า ผู้ชายมีอสุจิ ผู้หญิงมีรังไข่ ฉันก็พอก็รู้ล่ะนะ แต่การทำให้มีเด็กในท้องผู้หญิงได้ มันทำได้ไง ? เป็นปริศนาสำหรับฉันตั้งแต่ประถมยันม.3
     แม้ได้ดูฉากเลิฟซีนในทีวีบ้าง แต่พอตอนที่เหมือนจะสำคัญที่สุด ฉันก็ดูแล้วไม่เข้าใจอยู่ดี ที่ฉันลองคิดนะ คงประมาณว่าระหว่างที่ผู้หญิงผู้ชายแก้ผ้าอยู่ในผ้าห่ม มันต้องมีอะไรบางอย่างทำให้มีเด็กแหง ๆ แล้วก็... เจ้าสะดือต้องมีความลับอะไรซ่อนอยู่แน่ ๆ
     อีท่าไหนไม่รู้ เพื่อนในห้องก็ดันรู้ว่า ฉันไม่ประสากับเรื่องพวกนี้ สำหรับเด็กผู้ชายนั้นไม่ต้องพูดถึง แต่นี่กระทั่งในหมู่เด็กผู้หญิงด้วยกัน ฉันก็พลอยกลายเป็นตัวตลกไปเสียแล้ว และที่แย่สุด ๆ คือ แม้แต่เด็กผู้ชายห้องอื่นก็เข้ามาพูดกับฉันว่า “นี่เธอ ไม่รู้จริง ๆ เหรอ” จนฉันเริ่มกังวลว่า ถ้าปล่อยเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันอาจกลายเป็นตัวตลกของโรงเรียน แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่า การไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้มันแปลกยังไง ? พวกเธอน่ะสิ  เป็นแค่เด็กม.ต้น กลับรู้เรื่องพวกนี้ ไม่แปลกกว่าเหรอไงยะ
     ในเมื่อคิดว่าไม่เห็นต้องรู้เรื่องพรรค์นี้ ฉันจึงใช้ชีวิตต่อมาโดยไม่สนใจ และไม่พยายามทำความเข้าใจเรื่องเหล่านี้ แต่ก็นะ เหล่าเพื่อนร่วมชั้นผู้แสนหวังดี กลับผลัดกันเข้ามาถามฉัน “ยังไม่รู้อีกเหรอเธอ” และพยายามจะอธิบายให้ฉันฟัง ซึ่งยิ่งทำให้ฉันสับสนและอับอายเอามาก ๆ
     ก็เรื่องแบบนี้คุยกับเพื่อนมันจะไหวเหรอ มันน่าอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีด้วยซ้ำ ว่าแต่ทำไม คนอื่นถึงพูดกันได้หน้าตาเฉย ไม่อายกันบ้างเลย ฉันได้แต่ปฏิเสธความหวังอันแสนดี๊ดีของเพื่อนๆ และหลีกเลี่ยงทุกโอกาสที่จะทำให้เข้าใจเรื่องพวกนี้
     แต่ในที่สุด เหล่าเพื่อนคงทนไม่ไหว
     “นี่ แกเอาไอ้นี้ไปอ่านซะ จะได้เข้าใจโลกซะที”  พูดพร้อมกับยื่นหนังสือประสบการณ์หนุ่มสาวมาให้สามเล่ม ฉันลังเลเล็กน้อยนะ แต่ก็รับมา คิดในใจว่าอ่านดูสักหน่อยจะเป็นไร
     พอได้อ่าน ฉันจึงเข้าใจอะไร ๆ มากขึ้น อย่างปริศนาของประจำเดือนพอรู้แล้วฉันถึงกับอึ้ง เพราะสำหรับฉัน ไอ้การจะมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น ไม่มีทางเป็นไปได้แน่ ๆ แค่คิดว่า ถ้าเกิดขึ้นจริง รับรองฉันต้องตายเพราะอวัยวะภายในบอบช้ำแหง ช่างน่าสยดสยองที่สุด นอกจากนี้ก็คือ เจ้าจู๋ที่เคยเข้าใจว่า เป็นแค่ของประหลาดขำ ๆ มันกลับสามารถออกฤทธิ์ออกเดชได้ขนาดนั้น...ช็อกค่ะ แต่ไอ้ฤทธิ์เดชจริง ๆ มันเป็นอย่างไร ฉันก็ยังไม่เข้าใจชัดเจนหรอกนะ เท่าที่คิด มันเหมือนเป็นนวัตกรรมขั้นสุดยอดที่มีประสิทธิภาพตอบสนองตามสถานการณ์ต่าง ๆ ได้ อืม... คิดแล้ว ฉันชักอยากมีสักอันบ้าง
     ดังนั้นก็เลยรู้สึกอยากเห็นจู๋ของฮิโรชิขึ้นมาอีกครั้ง แต่น่าเสียดายเพราะตอนนี้เราไม่ได้อาบน้ำพร้อมกันแล้ว นอกจากนี้ภาพฮิโรชิเดินแก้ผ้าโทง ๆ เอ้อระเหยไปมาในบ้าน เดี๋ยวนี้ก็ไม่มีให้เห็นแล้วด้วย ฮิโรชิคงเริ่มอายที่จะโชว์ให้ลูกสาววัยนี้เห็นจู๋ตัวเองแล้วมั้ง ในเมื่อจู๋ของฮิโรชิอำลาเวทีแบบนี้ การแสดงจู๋โชว์ครั้งแรกสำหรับผู้ชมอย่างฉันจึงต้องจบไปด้วย ส่วนเวทีที่สองก็ยังไม่ถึงเวลา ตอนนี้คงเรียกว่า เข้าช่วงปิดม่านการแสดงโชว์จู๋ชั่วคราวไป
     ถึงแม้จะเข้าใจแล้วว่า จู๋ไม่ใช่แท่งธรรมดาไร้พิษสง และไม่ประเมินค่ามันต่ำอีกต่อไปแล้ว แต่พอฉันได้คิดว่าเด็กผู้ชายทุกคนที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างมีไอ้แท่งนี้กันทั้งนั้น ก็ทำให้คลื่นเหียนขึ้นมาทันใด ถึงขึ้นรู้สึกว่าหน้าตาเพื่อนสาวทุกคนพลันบิดเบี้ยว คล้ายกับมีขนหรืออะไรไม่รู้ที่แสนสกปรกงอกออกมา แล้วอยู่ ๆ ตัวก็ยืดขึ้นออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว

     ในความคิดของฉัน เด็กผู้ชายเหมือนกอริลล่าหรือไม่ก็ลิงอุรังกุตัง อย่างเด็กผู้ชายที่ขโมยของแล้วโดนคุณครูดุ พวกนี้กอริลล่าหรือไม่ก็อุรังกุตังชัด ๆ ถึงได้กล้าขโมยของกัน ส่วนพวกที่ชอบทะเลาะกันก็กอริลล่ากับอุรังกุตังเหมือนกัน
     อ้าว ก็กอริลล่ากับอุรังกุตังมันเข้าใจภาษามนุษย์เสียที่ไหน ดังนั้นต่อให้ดุด่ายังไงก็ไม่มีประโยชน์ ตัวฉันเองถ้าเป็นไปได้ก็พยายามห่างเจ้าพวกนี้ให้มากที่สุด ลองคิดดู เกิดไปต่อปากต่อคำด้วย แล้วพวกมันเกิดโมโหจนทะเลาะกันขึ้นมา ตัวเรามีแต่จะเสียหาย
     แล้วผลของความพยายามไม่ทำดีและเมินเฉยต่อเด็กผู้ชาย ก็ทำให้เหล่าเด็กผู้ชายต่างกล่าวขวัญถึงฉันว่า
     “ซากุระ เป็นสาวไร้จิตใจ ไม่เข้าใจสิ่งที่เราพูดกันหรอกว่ะ”
     คิดว่าฉันจะสนรึ ก็แต่ไหนแต่ไร ฉันก็ไม่คิดจะเข้าใจพวกนายอยู่แล้ว เกิดไปทำดีด้วยแล้วดันตามมาวุ่นวายก็ซวยอีก ดังนั้นฉายาสาวไร้จิตใจ สำหรับฉันก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไร กลับดีเสียด้วยซ้ำ
     อย่างไรก็ตาม มันช่างเหลื่อเชื่อที่มีเด็กผู้หญิงจำนวนไม่น้อยไปชอบเด็กผู้ชายแบบนั้น พวกเธอเหล่านี้พอเวลาพักปั๊บ ก็ต้องจัดทรงผม ทาลิปมัน จัดความยาวกระโปรงชนิดแบบว่า สั้นหรือยาวไปสักมิลไม่ได้เด็ดขาด ...เอางี้แล้วกัน ฉันว่าความตั้งใจของคุณเธอดูมากกว่าความตั้งใจตอนเตรียมสอบด้วยซ้ำ และฉันคงไม่ว่าอะไร ถ้าไอ้ความตั้งใจเหล่านั้นจะทำไปเพื่อดึงดูดใจสุลต่านบรูไนหรือเจ้าชายอาหรับ แต่นี่กลับทำไปทำเพื่อดึงดูดกอริลล่ากับอุรังกุตัง ฉันว่าต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ยังรู้สึกว่ามากเกินไปเลย

     ตอนกลางคืนส่วนใหญ่ฉันจะนั่งดูหนังสือภาพของอิวาซากิ ชิฮิโร ไม่ก็นั่งดูหนังสือรูปวิวภูเขาเอลฟ์ หรือวาดรูปต้นไม้ดอกไม้เล่น ยิ่งถ้ามีน้ำไซเดอร์ด้วยสักแก้ว ทุกอย่างจะเพอร์เฟ็กเลย
     ช่วงนี้เองที่ทำให้ฉันเริ่มสนใจงานของ Marc Chagall  , Joan Miró และ Paul Klee พอเริ่มเปิดสมุดภาพ ฉันจะสามารถตัดขาดออกจากเรื่องของขี้ขโมย ไอ้จู๋ หรือโลกของกอริลล่าไปเลย เหมือนมุมมองต่าง ๆ ที่มีต่อโลกพลันกว้างขึ้น

     วันหนึ่งระหว่างกลับบ้าน ก่อนไปซื้อการ์ตูนฉันแวะเด็ดดอกไม้ที่ริมฝั่งแม่น้ำ ถึงดอกไม้ที่เด็ดมาประดับไว้ในห้องซอมซ่อของฉันอาจยิ่งเพิ่มความซอมซ่อให้มากขึ้นอีกก็ตาม แต่ฉันก็รู้สึกอยากทำอย่างนั้นอยู่ดี
     เรื่องเรียนต่อม.ปลาย ฉันตั้งใจว่าจะเข้าโรงเรียนหญิงล้วนของรัฐ เพราะโรงเรียนสหศึกษาไม่เอาแน่ ๆ และถ้าเป็นโรงเรียนหญิงล้วน ตอนนี้เกรดที่สะสมมาก็คงไม่มีปัญหา แถมค่าเรียนยังถูกอีก คิดดูมีแต่ข้อดีทั้งนั้น
     ในเมื่อตัดสินใจได้แล้ว ที่เหลือก็แค่เตรียมตัวสอบเท่านั้น เพียงแค่สอบผ่าน วันคืนที่จะไม่มีเด็กชายเข้ามาแผ้วพานก็ใกล้เข้ามา แค่คิดหัวใจก็ลิงโลดแล้ว โหย ห้องที่มีแต่เด็กผู้หญิงมันจะบันเทิงขนาดไหนนะ ทามะจังเพื่อนรักก็สมัครสอบโรงเรียนเดียวกันด้วย ฉันได้แต่นับวัน รอเวลาเดินเข้าโรงเรียนมัธยมปลาย
     แต่ระหว่างวันคืนที่ค่อย ๆ ผ่านไป วันหนึ่งฉันเผอิญสวนกับเด็กชายท่าทางเกเรคนหนึ่ง จู่ ๆ นายนั่นเอามือมาแตะหน้าอกฉัน เล่นเอาฉันช็อกจนหัวใจแทบหยุดเต้น จากนั้นนายนั่นก็พูดหน้าตาเฉยว่า
     “นึกว่าจะไม่มีซะอีก ที่แท้ก็มีเหมือนกันนี่”
     ชั่วขณะนั้น แม้ฉันรู้สึกตกใจไม่น้อยก็จริง แต่ความโกรธความอายหรือความรู้สึกอื่น ๆ กลับไม่ได้พลุ่งพล่าน ฉันกลับนิ่งเอามาก ๆ ด้วยซ้ำ และความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
     “โอ้ ตอนนี้ฉันเป็นสาวแล้วหรือเนี่ย”
     ตัวฉันไม่คุ้นเคยกับความเปลี่ยนแปลงของร่างกายตนเองหรือความเปลี่ยนแปลงของเด็กผู้ชาย ออกจะกังวลและไม่ชอบด้วยซ้ำ แต่พอได้คิดว่า ร่างกายของเด็กผู้ชายก็เปลี่ยนแปลงเหมือนกัน ไม่ต่างอะไรกับเด็กผู้หญิง และความเปลี่ยนแปลงนี้ก็ไม่ใช่แค่ตัวฉัน ทุกคนต่างกำลังเผชิญด้วยกันทั้งสิ้น
     ฉันเลยเริ่มรู้สึกผิดกับการกระทำที่ผ่านมา ที่เคยเปรียบเด็กชายเหมือนกอริลล่า และทำเย็นชาใส่พวกนั้น ฉันคิดว่าจากนี้ไปถ้าประมาณว่า แค่ยืมยางลบ ฉันจะยอมให้ก็ได้ และถ้าให้ยืมแล้ว เด็กผู้ชายคนนั้นพูดอย่างสุภาพว่า “ซากุระ ขอบคุณนะ” เขาก็คงไม่ใช่กอริลล่าแล้วล่ะ
     นับแต่นั้น ความรู้สึกที่มีต่อเด็กชายว่าเป็นกอริลล่าก็ค่อย ๆ น้อยลง พอใกล้เรียนจบม.ต้น ฉันก็เริ่มคิดว่า ชีวิตม.ปลายถ้ามีเด็กผู้ชายด้วยก็คงดี 
     อืม...ฉันสามารถสอบเข้าโรงเรียนหญิงล้วนได้อย่างสบาย และจากนี้ไปชีวิตม.ปลายที่ไม่มีเด็กผู้ชายแม้แต่คนเดียวกำลังรออยู่...