*************************************************************

คิดถึงบ้าน..คิดถึง "ห นั ง ต ะ ลุ ง"

ศิลปะวัฒนธรรมมพื้นบ้านของชาวปักษ์ใต้ ที่กำลังจะถูกลืมเลือนไปตามวิวัฒนาการความเจริญทางด้านเทคโนโลยี ปล่อยให้นายหนังต้องกลายเป็น "นายหนังหวังเหวิด" เฝ้ารอเพื่อเป็น "ครู" ฝึกสอน โดยหวังให้ลูกหลานคนรุ่นใหม่ได้สานต่อวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ครั้งโบราณ...จนถึงวันนี้ความหวังก็ยังเป็นเพียงความหวัง...

ขออภัยถ้าไม่เข้าใจในภาษาถิ่น แต่จะยินดีเป็นอย่างยิ่งหากถือเป็นการ "เรียนรู้ซึ่งกันและกัน"

หมายเหตุ : หวังเหวิด หมายถึง ความกังวล, ความคิดถึงและห่วงใยอย่างแรงๆ(ไอ้ปลง), ความไม่สมหวัง

ภาพประกอบ : จากการแสดงของ "หนังพร้อมน้อยตะลุงสากล"
ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (หนังตะลุง) ปี 2546

***************************************

น า ย ห นั ง ห วั ง เ ห วิ ด
ศิลปิน : ฌามา
---------------------------------

"จิตรกรใช้อารมณ์ผสมสี
นักดนตรีใช้อารมณ์ผสมเสียง
พวกเราฌามาขอเรียบเรียง
ใช้เสียงเพลงเป็นสื่อถึงผู้ฟัง"

นายหนังเหอ.. นายหนังลุง
นั่งเชิดจนลงพุง เชิดรุ่งยังไหว
อันว่าหนังลุง คือหนังวัวหนังควาย
เขาเขียนรูปไว้ ให้นายหนังเชิด
เป็นศิลปะท้องถิ่น เป็นศิลปินประจำภาค
ว่านายหนังยังมาก แต่คนแลยังน้อย

*** นายหนังเหอ.. นายหนังโหม่ง
นั่งเชิดจนตัวโก่ง เขาจรรโลงเพื่อใคร
ก็เพื่อลูกเพื่อหลาน เยาวชนรุ่นใหม่
หันมาสนใจ ศิลปะของเรา
แต่ว่าวันนี้ นายหนังนั่งเหงา
ว่าวัยรุ่นบ้านเรา เขาบ้าทีวี

นายหนังนั่งเศร้าหนอคนหนุ่มสาวยุคสมัยนี้
ไม่เห็นคุณค่าของศิลปะที่เราเคยมี
หลงวัฒนธรรมใหม่ๆ หลงศิลปินในทีวี
เจ้าหลงแสงสีสมัยใหม่

นายหนังนั่งเศร้าถ้าคนหนุ่มสาวเธอไม่สนใจ
ยามนี้ต่อไปศิลปะไทยใครจะสืบสาน
นายหนังยังคงต่อสู้ รอจะเป็นครูให้ลูกหลาน
มาช่วยสืบสานกันต่อไป

นายหนังจูเลี่ยม กิ่งทอง ชื่อดังก้องขวัญใจคนจน
พร้อมน้อยตะลุงสากล เล่นหนังจนได้เป็น ส.ส.
นายหนังหนูนุ้ยเอกชัย ชื่อดังไกลไม่ใช่ผมยอ
เสียงดีแถมยังรูปหล่อ ตามยี่ห้อคนศรีวิชัย
นายหนังอาจารย์ณรงค์ ท่านยังคงเล่นหนังสอนศิษย์
แล้วผมก็ขอตามติด ด้วยหนังปฐม อ้ายลูกหมี
หนังผวน สำนวนทอง หนังลำยองเขาก็รำดี
หนังแต้ว หนังทวี ก็รำดีรำหรอยรำหรอย
ปรีชา สงวนศิลป์ หนังนครินทร์ ชาทองนี่
ล้วนนายหนังอีกมากมี เขาก็มีความตั้งใจ

***
สืบสานศิลปะ สืบสานวัฒนธรรม
สืบสานศิลปะ สืบสานวัฒนธรรม