********************

"ผมกำลังจะหวนกลับไปสู่ที่นั่น
ในที่ซึ่งความฝันมันเป็นเพียงแค่ความฝัน
นานมาแล้ว...
ผมอยากให้มันเป็นความจริง
อยากมีบ้านหลังเล็กๆ
บ้านที่เป็นที่พักของดวงวิญญาณ
บ้านของดวงใจ.."

 (ลำนำก่อนบทเพลง "กระท่อมดอกไม้"  โดย พิบูลศักดิ์ ละครพล และวงมาชารี)

********************

          นับเป็นเวลาหลายปีทีเดียว ที่ผมไม่ได้กลับบ้าน อะไรหลายสิ่งหลายอย่างโดยเฉพาะสองข้างทางได้เปลี่ยนแปลงไปมาก มากจนดูแปลกตา รู้สึกไม่คุ้นเคยเหมือนเดิม ความเจริญทางด้านวัตถุดูจะคืบหน้าไปมาก หมู่บ้านริมทะเลขยับขยายออกไปเรื่อยๆ คาดว่าอีกประมาณสิบปีข้างหน้า สองข้างทางที่ผมเดินผ่าน หน้าโรงเรียนเก่าของผมคงมีครอบครัวใหม่เกิดขึ้นอีกหลายครอบครัว ไม่แน่อาจกลายเป็นชุมชนขนาดใหญ่ไปเลยก็ได้ ถึงตอนนั้นบรรยากาศธรรมชาติแบบบ้านนอกคงจะหายไป ทำเลทองน่าจะเป็นบริเวณที่เขากำลังสร้างมหาวิทยาลัยแห่งใหม่วิทยาเขตบ้านผม และเริ่มมีครอบครัวใหม่ๆ เข้าไปลงหลักปักฐานอยู่บ้างแล้ว ราคาที่ดินขยับตัวขึ้นเรื่อยๆ เคยคิดว่าเมื่อถึงตอนนั้นไม่รู้เหมือนกันว่าชีวิตผมจะอยู่ ณ ที่ใด ผมจะมีอายุเท่าไร แต่ตอนนี้เวลานี้ผมรู้แล้ว... วันเวลามันช่างเดินทางไปอย่างรวดเร็วจริงๆ

          ผมเดินทางกลับถึงบ้านในตอนเช้า วันแรกได้นอนค้างที่บ้านแค่คืนเดียว ที่จริงแล้วผมไม่สามารถนอนที่บ้านได้เลย แต่ได้ยินเสียงของพ่อกับแม่คุยกันว่า บ้านที่มันเคยอยู่ก็ให้มันนอนสักคืนจะเป็นไรไป ผมจึงมีโอกาสอยู่ที่บ้านได้คืนหนึ่ง ได้กลับมานอนทบทวนเรื่องราวเก่าๆ ที่หลงลืมไป มองหาสิ่งของเก่าๆ ที่เคยหยิบเคยจับในอดีต ของเล่นเก่าๆ หนังสือที่ผมใช้เรียนสมัยก่อน มันยังอยู่ในตู้ไม้ประตูกระจกเหมือนเดิม..แม่เก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี แต่ก็ยังเสียดายหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำ..ยังไม่ได้กอดและพูดกระเซ้าเย้าแหย่กับแม่ คืนนี้ผมคงหลับเป็นตายแน่หลังจากเดินทางมาทั้งคืน... เดินทางมาทั้งชีวิตมากกว่า

          แต่เมื่อถึงบ้านแล้วก็ยังไม่ได้พักผ่อน เนื่องจากญาติพี่น้องมากหน้าหลายตา ที่เฝ้าคอยการกลับมาของผม เป็นธรรมเนียมที่จะต้องพูดคุยสอบถามสารทุกข์กันเป็นธรรมดา... ด้วยห่วงใยและอยากรู้ความเป็นมา

Photo refer : From internet

         ตกเย็นผมมีความสุขกับรสชาดของอาหารที่แม่ตั้งใจเตรียมให้ แม่ผมทำกับข้าวอร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยกินมา ฝีมือไม่เคยตก เป็นของชอบของผมทั้งนั้น อิ่มหนำสำราญ... อิ่มเอมอยู่ในจิตใจ เมื่อหลายๆ คนที่มาเยี่ยมเยียนกลับกันไปบ้างแล้ว ผมจึงมีโอกาสได้หลับตาลงอย่างจริงจัง

          เช้าวันต่อมาพวกเราก็พากันเดินทางไปที่วัด ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของผมมากนัก และที่นี่ผมยิ่งเจอกับคนรู้จักมากหน้าหลายตายิ่งกว่าเดิม ญาติพี่น้องจากต่างถิ่นที่ไม่ได้เจอหน้าค่าตากันมานานแสนนาน บางคนผมเกือบลืมไปแล้วก็มี แต่ก็เป็นสิ่งที่ดีที่จะได้มาทบทวนความทรงจำเก่าๆ อีกครั้ง มีเพื่อนฝูงเก่าๆ ของผมบ้างบางคนที่เขามีหน้าที่การงานทำที่นี่ ไม่ได้ออกไปอยู่ไกลบ้านอย่างผม แต่พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้เพื่อนของผมคงทะยอยกันมาอย่างแน่นอน.. เพื่อเพื่อนอย่างผมทั้งคน... พวกมันต้องมา

          และจากวันนั้นผมต้องนอนค้างที่วัดด้วยความจำเป็นที่จำต้องเป็นไปอีก 2 วัน จนเมื่อถึงวันสุดท้ายตามกำหนดนัดหมายและตกลงกันไว้ สี่โมงเย็นหลังจากเสร็จสิ้นพิธีกรรมทางศาสนาเรียบร้อย ผมก็ได้เห็นความโศกเศร้าเสียใจของพ่อแม่และญาติพี่น้อง บ้างก็ร้องไห้ แม้ผมจะบอกกับพวกเขาว่ามันเป็นวิถีแห่งธรรมชาติแล้วก็ตาม โดยเฉพาะแม่และพี่สาวของผมถึงกับเป็นลมล้มพับจนต้องช่วยกันพยุงกันไปนั่งสงบสติอารมณ์ ช่วยกันพยาบาลด้วยการพัดวีและให้ดมยา.. น่าจะเป็นยาดม แต่สำหรับความเข้มแข็งของพ่อ ผมเห็นพ่อมีอาการให้เห็นบ้างแต่พยายามไม่ให้ใครรู้... แต่ผมรู้ว่านั่นเป็นความพยายามอดทนอย่างที่สุดในชีวิตของพ่อ... อดทนกับความเจ็บปวดภายใน

Photo refer : From internet

          แต่แทนที่ทุกคนจะไปสนใจแม่และพี่สาวของผม กลับเข้ามารุมล้อมร่างกายของผมพร้อมกับโยนช่อดอกไม้เล็กๆ ให้กับผมจนผมรับไม่ทัน ก่อนที่จะช่วยกันนำร่างของผมขึ้นสู่เมรุสูง และมีลุงของผมเองเป็นคนจุดไฟ

         น่าแปลกใจที่ในห้องมืดห้องนั้น ผมไม่มีความรู้สึกถึงความร้อนจากการแผดเผาของเปลวไฟแต่อย่างใด...

"จิตใจของผมล่องลอยไปอย่างอิสระเสรี... ไกลแสนไกล"