----------@@@----------

เรื่องต่อจาก Entry ที่แล้วครับ

http://www.oknation.net/blog/konphantang/2007/08/06/entry-1

----------@@@----------

          แต่แทนที่ทุกคนจะไปสนใจแม่และพี่สาวของผม กลับเข้ามารุมล้อมร่างกายของผมพร้อมกับโยนช่อดอกไม้เล็กๆ ให้กับผมจนผมรับไม่ทัน ก่อนที่จะช่วยกันนำร่างของผมขึ้นสู่เมรุสูง และมีลุงของผมเองเป็นคนจุดไฟ

          น่าแปลกใจที่ในห้องมืดห้องนั้น ผมไม่มีความรู้สึกถึงความร้อนจากการแผดเผาของเปลวไฟแต่อย่างใด...

"จิตใจผมล่องลอยไปอย่างอิสระเสรี...ไกลแสนไกล"

----------@@@----------

 การกลับคืนสู่บ้านของผมในครั้งนี้ ได้มีมีโอกาสทบทวนถึงสิ่งต่างๆ มากมาย ตั้งแต่วันที่จำความได้ จนถึงวันที่ได้เดินทางออกจากบ้าน บางสิ่งบางอย่างหายไปจากชีวิต หายไปจากความทรงจำ ไม่แน่ใจว่ามันหายไปตอนไหน

          มีสิ่งหนึ่งที่ได้ฟื้นขึ้นมาอยู่ในความทรงทรงจำเป็นอันดับต้นๆ คือ "เพื่อนเก่า" เพื่อนที่เข้าเรียนชั้นประถมด้วยกัน บ้านอยู่ในละแวกเดียวกัน คนละกลุ่มกับเพื่อนที่เรียนในระดับสูงกว่านั้น พวกมันหายหน้าหายตากันไปอยู่ที่ไหน ผมอยากจะบอกพวกมันว่า "กรูกลับมาแล้ว" เมื่อไรพวกเราจะได้มารวมตัวกันอีก

Photo Refer : Internet

          เพื่อนเอ๋ย.. ถึงเวลาที่จะต้องมารวมตัวกันแล้ว โอกาสสุดท้ายแล้วนะที่จะได้มาเจอกัน สิ่งที่เราได้เคยตกลงกันไว้ว่า เราจะมาเจอกันปีละครั้งเป็นอย่างน้อย แต่สุดท้ายก็เป็นไปไม่ได้ ด้วยภาระหน้าที่ที่แต่ละคนต้องรับผิดชอบ วันเวลาของแต่ละคนไม่ตรงกัน เพราะพวกเราไม่ใช่นักเรียนที่จะมีเวลาที่เหมือนกัน

          ผมรื้อหาจนเจอ.. ภาพของวัยรุ่นที่ดูเหมือนจะมามั่วสุมกัน แต่สำหรับพวกเราแล้วไม่ใช่อย่างนั้นเลย มันเต็มไปด้วยความรัก ความคิดถึง ความห่วงหาอาทร ตอนนั้นเป็นวันที่รวมตัวกันได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

วันนี้แหละเพื่อนฝูง อีกสักครั้งเถิด กรูกลับมาแล้ว
นอนรอพวกมรึงอยู่ที่ "วัด" นี่ไง

หากเข้ามาแล้วไม่เจอผม..ขอเชิญที่นี่นะครับ
Song in my Heart ยังเปิดบ้านรับทุกคนเหมือนเดิม

ที่ => http://www.oknation.net/blog/mysong