- 1 -

          ผมเดินออกไปสู่ Real World เพื่อเดินทางไกลอีกครั้ง ได้มีโอกาสทบทวนชีวิตผมเอง ทบทวนบางสิ่งบางอย่างที่ได้กระทำ สิ่งที่ได้ดำเนินการไปแล้ว และสิ่งที่ยังดำเนินการยังไม่สำเร็จ มากมายในเรื่องราว จนสามารถทำให้ผมเป็นโรคประสาทได้เพียงชั่วพริบตาหากควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่สุดท้ายมันไม่สามารถทำอะไรผมได้.. ผมยังเดินได้เหมือนเดิม และหากย้อนกลับมายัง Virtual World อีกครั้ง และพบว่าเรื่องราวในโลกความเป็นจริงนั้นเลวร้ายมากกว่ากันตั้งเยอะ.. ผมยังคงเดินทางเหมือนเดิม ความเลวร้ายที่เกิดขึ้นคือผลที่ย้อนกลับมาจากการตัดสินใจของผมเอง

- 2 -

          "ชีวิตคือการเดินออกจาก"

          นั่นคือคำนิยามสั้นๆ ที่บอกความเป็นตัวตนที่แท้จริงของผมเสมอ ตั้งแต่เดินออกจากท้องของแม่ โตขึ้นหน่อยก็เดินออกจากบ้านไป แล้วสุดท้ายที่เป็นจุดสุดยอดนั่นก็คือ เมื่อถึงเวลาหนึ่งผมก็ต้องเดินออกจากร่างกายที่อาศัยอยู่ในวันหนึ่งอย่างแน่นอน.. ผมคงไม่อยู่ค้ำฟ้าหรอก และต้องยอมรับให้ได้ถึงความเจ็บปวดแห่งการตัดสินใจ "เดินออกจาก"

- 3 -

         "มึงยังอยากทำงานบริษัทอยู่อีกหรือเปล่าวะ บริษัทเพื่อนกูเค้าอยากได้คน มึงเอามั้ย"

          เพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งถามผมบนโต๊ะแห่งการร่ำเมรัย ของเย็นวันหนึ่งในขณะที่งานการที่กำลังทำเริ่มมีปัญหาติดขัดด้วยบางสิ่งบางอย่าง

         "โห..พี่ ไม่เอาแล้ว ไม่เอาเด็ดขาด อุตส่าห์ออกมาแล้วจะให้กลับเข้าไปอีกเหรอ"

          ผมตอบอย่างไม่ต้องคิดมาก

         "ขี้เกียจตื่นเช้าว่ะพี่.. แล้วไม่อยากกลับบ้านค่ำมืดเหมือนที่ผ่านมา"

          ผมก็อ้างไปเรื่อยเปื่อย

         "แล้วตอนนี้มึงไม่ได้กลับบ้านมืดหรอกเหรอ"

          พี่แกเปรียบเทียบให้เห็นปัจจุบันที่กำลังเป็นอยู่

         "กลับมืดที่ไหน กลับเช้าต่างหาก"

           ผมยังไม่ยอม

         "มึงก็ลองคิดดูนะ"

          ท่าทางพี่แกเอาจริง

         "ไม่.. จริงๆ พี่ เลิกคุยเรื่องนี้เถอะ"

          ผมหักดิบทันทีก่อนที่จะยืดเยื้อ แล้วเรื่องหลากหลายก็ถูกนำมาทดแทน พร้อมกับวงเมรัยก็ดำเนินต่อไปจนถึงเวลาที่ร้านต้องปิด.. ทุกทีเลย และหากตัดสินใจจะนั่งร่ำต่อไป ผมควรยอมรับความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้น โดยเฉพาะความเจ็บปวดจากฤทธิเดชของแอลกอฮอลล์

- 4 -

          กับเรื่องราวที่ฝังใจแห่งอดีต ในวันหนึ่งที่ผมนั่งมองลงไปจากชั้น 3 ของทาวน์เฮ้าส์หลังนั้นบนถนนลาดพร้าว ทอดสายตาที่เหม่อลอยไปบนเส้นทางของซอยหน้าบ้านในวันอันแสนสับสนที่สุดอีกครั้งในชีวิต เห็นเฒ่าชรากับซาเล้งคันเก่า กำลังล้วงมือลงไปในถังขยะ โดยเป้าหมายของการค้นหาคือ ขวดน้ำพลาสติก กระป๋องน้ำอัดลม กระดาษเก่าๆ และอีกหลายอย่างที่สามารถขายได้ และผมคิดว่านั่นแหละคือการค้นหาความเป็นตัวตนแห่งชีวิตของแก.. กับชีวิตเฒ่าชราซาเล้ง ที่ต้องดำเนินต่อไป ขณะเดียวกันกับที่ภายในใจของผมที่กำลังทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

         "หากตาเฒ่าชราซาเล้งอยู่ได้ ทำไมกูจะอยู่ไม่ได้วะ"

          ผมนึกในใจ ขณะที่ในมือผมถือหนังสืออยู่เล่มหนึ่งที่ชื่อว่า "ลาออกมาเป็นนาย" ที่เขียนโดย ที.คมกฤส

          และหลังจากที่ผมอ่านหนังสือเล่มนั้นจบ อีกไม่กี่วันต่อมาใบลาออกก็ถูกยื่นให้หน่วยงาน.. ผมจะเป็นเฒ่าชราซาเล้ง ผมจะค้นหาความเป็นตัวตนแห่งผม.. ผมกระโจนเข้าใส่ความเป็นอิสระที่โหยหา และรู้สึกมีความสุขอย่างไม่เคยมีมาก่อน หลังจากถูกจองจำทั้งร่างกายและจิตใจในห้องสี่เหลี่ยมมานาน ผมต้องดึงเวลาแห่งชีวิตต้องกลับมา 85 เปอร์เซ็นต์ให้ได้.. มันส์และสะใจนะครับ แต่แน่นอนความเจ็บปวดแห่งการตัดสินใจในครั้งนั้นเจ็บปวดรวดร้าวอย่างสุดๆ และมันก็ผ่านพ้นไป.. ไอแอมเนเวอร์ดาย หรือว่าผมตายไปแล้วผมไม่แน่ใจเหมือนกัน

- 5 -

         "เหลือผมไว้สักคนเถอะครับ ไม่ต้องดูให้ผมหรอก.. ผมมันคนเหนือดวง"

          ผมพูดเหมือนอ้อนวอนเมื่อโดนบุพการีเรียกเข้าไปหาในวันที่ญาติผู้คิดว่าตัวเองมากความรู้ด้านดวงชะตามาเยือนที่บ้าน บางทีความคิดของผมกลายเป็นความเกเร ยะโส โอหัง ในสายตาของผู้ใหญ่ แต่สุดท้ายพวกเขาก็จำต้องปล่อยผมไปด้วยความเอือมระอา.. ปล่อยผมสู่ความอิสระแห่งพันธนาการของดวงดาวและความศักดิ์สิทธิ์ของเกจิชื่อดังแห่งวัด และพร้อมกันนั้นผมมักจะเสนอ "หลวงพ่อแป๊ะ" ที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดให้กับเขาเหล่านั้นเสมอ.. รับสักองค์มั้ยครับพี่ครับ แต่ต้องยอมรับด้วยว่าที่ลูกตัดสินใจอย่างนั้นป๋าไม่ปลื้มนะ

- 6 -

         "ถ้าหากผมไม่ยอมสูญเสียความนิยมของคนอื่นไปโดยไม่ยอมทำในสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมอยากทำ แล้วผมจะมีวันพบกับความพึงพอใจหรือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองได้อย่างไร"

          ทุกอย่างเป็นของผม หัวใจ ร่างกาย และวิญญาณ หาใช่ของใคร การซ้ายหันขวาหันจึงควรทำมันด้วยตัวเอง เพราะว่าผมไม่ได้พิกลพิการ ทั้งทางร่างกายและจิตใจ เดินด้วยตัวเองมานานแล้ว.. ผมคือเจ้าชีวิตผมเอง แน่นอนว่าความเจ็บปวดย่อมเกิดขึ้นอีกครา แต่มันก็ผ่านไปแล้ว.. ผมเดินผ่านมันไปไกลแล้ว

         ".. นี่ชีวิตเราหรือใครเขาเป็นเจ้าของ เพื่อเธอคนดีแด่คนช่างฝัน อย่าให้มันต้องกลายเป็นฝันร้าย มองฟ้าคืนนี้ยังมีดวงดาวดูพราวพราย แค่อยากรู้ใครคือเจ้าของเธอ อย่าให้ใครเขาเป็นเจ้าชีวิตเธอนะคนดี เพราะเราเกิดมาในโลกแห่งเสรี อย่าให้ใครเขาเป็นเจ้าชีวิตเธอ.. นะคนดี" (อันนี้เนื้อเพลงว่ะ.. หุหุ)

ณ ช่วงความเป็นมาบรรจบกับความตายอีกครั้งบนเกาะภูเก็ต
ด้วยมิตรภาพ
ฅนผ่านทาง

Refer thanks
เพลง : แด่คนช่างฝัน
ศิลปิน : หลวงจ๊อบ บรรจบ พลอินทร์ คนเดิม
นายแบบในภาพ : ไอ้โจ๊ก หาดใหญ่

ฟังเพลงอื่นๆ ครับ เชิญคลิก
=> http://www.oknation.net/blog/mysong <=