ก่อนสิ้นปีนี้ผมมีโปรแกรมการเดินทางอยู่ 2-3 ที่ มีภาคเหนือสองที่ ภาคใต้อีกที่หนึ่ง เนื่องจากฤดูกาลแห่งการท่องเที่ยวปลายปีใกล้เข้ามาอีกแล้ว และผมก็รอการเดินทางกลับมาของมันอย่างใจจดใจจ่อ แต่ปัญหาที่เกิดขึ้นตอนนี้คือ ความขัดแย้งภายในใจถึงรูปแบบของการเดินทาง ซึ่งถ้าหากคุณมีเวลา 7 วัน ไม่รู้ว่าคุณจะคิดเหมือนผมหรือเปล่า

การเดินทางแบบที่ 1
         
          หากผมมีเวลา 7 วันสำหรับทริปนี้ ผมคิดว่าน่าจะสามารถเดินทางได้ทั้งหมด 7 จังหวัด โดยเลือกพักผ่อนยามค่ำคืนในสถานที่ที่สวยที่สุดของจังหวัด ซึ่งสวยของผมหมายถึงธรรมชาติสวยนะครับ ไม่เน้นสิ่งปลูกสร้างและสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆ ซึ่งการเดินทางลักษณะอย่างนี้ผมเคยใช้มาบ้างแล้ว แต่เป็นช่วงเวลาอันสั้นๆ โดยไม่ได้วางแผนการเดินทางล่วงหน้า กินเมื่อหิว ค่ำไหนนอนนั่น

          บางทีก็นอนหลับๆ ตื่นๆ และสงสัยว่าทำไมรถทุกคันที่ผ่านไปผ่านมาถึงต้องบีบแตรตลอดคืนด้วย กว่าจะรู้สาเหตุก็เช้าโน่นแหละครับ ว่าตัวเองนอนอยู่ใกล้ๆ ศาลพระภูมิที่ชาวบ้านสร้างไว้ เพราะที่ตรงนั้นเป็นโค้งที่มีรถชนกันตายอยู่บ่อยๆ

          ข้อดีของลักษณะนี้คือ สถานที่ที่เราได้ไปมีปริมาณมาก ได้รู้ได้เห็นได้สัมผัสกับหลายๆ ที่ ที่ไม่เคยได้ไปมาก่อนในชีวิต ทำให้รู้สึกคุ้มค่ากับการเดินทางอย่างเต็มที่ แต่ข้อเสียก็มีเหมือนกัน เช่น ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางตลอดเวลา, การไม่สามารถเก็บข้อมูลของสถานที่นั้นๆ ได้อย่างละเอียด

การเดินทางแบบที่ 2
         
          หากผมมีเวลา 7 วันสำหรับการนี้ การหยุดนิ่งอยู่กับที่เป็นสิ่งที่คิดไว้เหมือนกัน การเดินทางอย่างช้าๆ เพื่อเก็บรายละเอียดจากสองข้างทางมันมีอยู่ในใจเสมอ ค่อยละเมียดกับการทักทายต้นไม้ใบหญ้าระหว่างทางที่เราได้พบเจอ เมื่อถึงจุดหมายปลายทางก็จัดการหาที่พักผ่อนหย่อนใจอย่างบรรจง ทิศทางในการกางเต้นท์ให้เหมาะสมตามตำราและวิธีการ ใกล้ๆ แหล่งน้ำเพื่อจะได้ไม่ต้องเดินไกลหากมีความจำเป็นต้องใช้น้ำ สถานที่ในการเตรียมอาหาร และผมจะพักอยู่ที่นี่จนถึงวันเดินทางกลับ

          วิธีนี้นับเป็นวิธีที่น่าสนใจวิธีหนึ่งครับ ข้อดีก็คือ เราสามารถเก็บรายละเอียดได้เกือบทั้งหมด ธรรมชาติอันแสนบริสุทธิ์ ณ ที่แห่งนั้นเราได้อยู่กับมัน โอบกอดมันอย่างเนิ่นนาน ทำความรู้จักกับต้นไม้ทุกต้นในละแวกนั้น ส่วนข้อเสียก็คงเป็นปริมาณของสถานที่ที่ได้สัมผัสในระหว่างเดินทางได้แค่ที่เดียว ทั้งสุ่มเสี่ยงกับความเบื่อและความจำเจในสถานที่เก่าๆ เป็นเวลาหลายวัน

          ผมอยากพาร่างกายและจิตใจอันอ่อนล้าช่วงปลายปี ไปนอนห่มเมฆหมอกบนยอดดอยภูแว ดอยภูคา ดอยเสมอดาว แห่งเมืองน่าน และเลยไปแม่ฮ่องสอน นอนเล่นริมน้ำปาย อย่างที่  คุณ Supawan  แห่งโอเคเนชั่นได้เคยไปเยือน

          และผมอยากไปวิ่งแก้ผ้าไล่จับกันเหมือนเด็กๆ ที่เกาะอาดัง เกาะราวี (ไม่ไปหลีเป๊ะ เพราะธุรกิจมันเยอะ) หรือเกาะร้างๆ ที่ไม่มีคน ใต้สุดของอันดามันแห่งน่านน้ำไทย สักเดือนหนึ่งเลยทีเดียว

---------------@@@@@---------------

          ชีวิตคนเราก็คงเป็นอย่างนั้น มีความวุ่นวายหลายอย่างที่ให้เราเลือก หากไม่สามารถควบคุมจิตใจให้นิ่งได้ ถึงจะมีทางเลือกก็เถอะ รับรองว่าประสาทถามหาได้เหมือนกัน แต่หากเราลองนั่งพิจารณาถึงข้อดีข้อเสียตัดโน่นตัดนี่ที่ไม่จำเป็นสำหรับชีวิตออกเสียบ้าง ชีวิตก็คงจะง่ายขึ้น.. ง่ายต่อการตัดสินใจ

เหมือนตอนนี้ที่ผมกำลังสับสนครับ
สับสนว่าทำอย่างไรถึงจะสามารถตัดบางสิ่งบางอย่างออกไป
และก้าวผ่านช่วงหนึ่งของชีวิตไปให้ได้

ขอขอบคุณ
เพลง : หนำร่ำ
ศิลปิน : JOB - บรรจบ พลอินทร์