เอนทรี่ที่ผ่านมาผมเขียนถึง "เหล้าเหลือ.. ที่โยนไว้ท้ายรถ" ไม่ถึงสองวันเหล้าเหล่านั้นก็มีอันต้องจากผมไปอย่างไม่มีวันกลับ เพราะมันได้เปลี่ยนไปอยู่ในกระเพาะของผมและสหายเป็นที่เรียบร้อย

          จะด้วยความบังเอิญหรือตั้งใจก็สุดแล้วแต่ แต่ผมรู้สึกโล่งใจที่ได้เคลียร์บางสิ่งบางอย่างออกจากชีวิตเสียบ้าง ไม่ใช่เรื่องเหล้าที่หมดไปนะครับ หากแต่เป็นความทรงจำที่ไม่ได้ทำให้ชีวิตมันรื่นรมย์ ที่ผมนำเหล้ามาเป็นพระเอกเดินเรื่องเหมือนเป็นการเปรียบเทียบของที่มาของความทรงจำเหล่านั้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่

          ผมอยากให้ชีวิตของผมเป็นเหมือนเครื่องคอมพิวเตอร์สักเครื่องหนึ่ง อาจเป็นเครื่องนี้ก็ได้ ที่ผมเปิดมันทุกวี่ทุกวันเพื่อเข้ามาสู่โอเคเนชั่น ผมเพียงใช้แค่มือขวา และกำเพียงเมาส์พร้อมคลิกซ้ายคลิกขวา แล้วสามารถกำหนดได้ทุกสิ่งทุกอย่าง เหมือนทุกอย่างอยู่ในกำมือ ผมสามารถสร้างงานสักอย่าง เรื่องราวสักเรื่องขึ้นมาเมื่อไรก็ได้ และที่สำคัญ ผมอยากลบอะไรก็ได้ที่คิดว่าไม่มีประโยชน์และเกะกะเปลืองเนื้อที่ของฮาร์ดดิสก์

          ความทรงจำบางอย่างของคนก็คงเป็นแบบคอมพิวเตอร์ไม่ได้ เพราะคอมพิวเตอร์เมื่อชัทดาวน์แล้วการรับรู้สิ่งใหม่ๆ ก็จบลง แต่สำหรับคนแล้วการรับรู้สิ่งใหม่ๆ ที่เข้ามาสู่หัวเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด แม้กระทั่งนอนหลับก็ยังฝันและสามารถนำมาคิดได้เป็นตุเป็นตะ ภาพติดตาบางอย่างข้างถนน ภาพของพ่อค้าขายขนมไข่หงส์กลางสี่แยกอโศกตัดสุขุมวิท แม้จะไม่ได้ผ่านย่านนั้นมานานมากแล้วแต่หน้าตาของพี่แกผมยังจำได้ดี

          ภาพลูกสาวของแม่ค้าขายข้าวแกงคนหนึ่งที่ปากซอย สมัยที่ผมยังเป็นนักศึกษาและเช่าหอพักอยู่ในซอยแห่งนั้น ผมจำได้ว่าผมจะหันไปมองภายในร้านทุกครั้งที่เดินผ่าน และทุกเย็นผมก็จะเห็นน้องเค้าในชุดนักศึกษาสถาบันไหนสักแห่ง มาช่วยคุณแม่ขายข้าวแกง ไม่รู้ทำไมผมยังจำได้ไม่เคยลืมจนทุกวันนี้ ไม่ใช่ว่าผมจะคิดอะไรกับเธอหรอกนะครับสาบานได้ และที่สำคัญอย่างหนึ่งผมไม่เคยไปนั่งกินข้าวที่ร้านของเธอเลย

          ด้วยความสงสัยเป็นอย่างยิ่ง ทั้งๆ ที่เวลาได้ผ่านมานานแสนนาน และตัวผมก็ได้ระเหเร่ร่อนออกไปจากซอยนั้นตั้งหลายปีมาแล้ว

          แต่วันนี้ด้วยความตั้งใจจริงๆ ที่ผมต้องผ่านไปทำธุระในละแวกนั้น และคิดว่าจะลองเดินย้อนกลับไปในอดีตดูสักครั้ง ผมเดินเข้าไปหามื้อเที่ยงกินในซอยนั้นด้วยความตั้งใจเป็นอย่างยิ่ง

          ในใจมันรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ที่มากกว่านั้นคือไม่น่าเชื่อว่าร้านขายข้าวแกงร้านนั้นยังอยู่เหมือนเดิม แม้ว่าสภาพแวดล้อมตรงปากซอยได้เปลี่ยนไปอย่างมากมายแล้วก็ตาม และภาพแม่ค้าขายข้าวแกงที่ผมเห็นก็คือน้องสาวคนนั้น เธอยังอยู่เหมือนเดิม หน้าตาของเธอไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ว่าสภาพทางด้านร่างกายของเธอเท่านั้นที่เปลี่ยนแปลงไป นั่นคือเธอกำลังอุ้มท้องครับ เธอกำลังจะมีลูก

          ผมเดินเลยไปนั่งกินมื้อเที่ยงอย่างมีความสุขในอีกร้าน นั่งคิดสงสัยความทรงจำของตัวเองว่าทำไมถึงเป็นอย่างนี้ ถ้าลองคิดดูว่าผมได้อะไรจากความทรงจำกับร้านขายข้าวแกงและน้องคนนั้น บอกได้ทันทีว่ามันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการดำเนินชีวิตประจำวันของผมแม้แต่นิดเดียว แล้วผมเก็บมันไว้ทำไมเล่าตั้งหลายปี

          เมื่อกลับถึงบ้าน หลังจากที่จัดการกับชีวิตประจำวันเสร็จ ก็เลยนั่งทบทวนบางสิ่งบางอย่างที่ผ่านๆ มา และสายตาก็เจอกับบางสิ่งบางอย่าง ที่มันอยู่กับผมทุกๆ วัน ผมเห็นมันทุกวัน เหมือนเป็นความคุ้นเคย และเป็นความทรงจำที่อยู่ข้างๆ ผมตลอดเวลา และไม่เข้าใจตัวเองว่าผมเก็บมันไว้ทำไม ทั้งๆ ที่มันไม่ได้สวยสดงดงามอะไรเลย ผมน่าจะทิ้งมันลงถังขยะตั้งนานแล้ว ผมหยิบมันขึ้นมาดูอีกครั้ง กระดาษที่ห่อหุ้มอยู่ด้านล่างสีเทาหม่น หนังยางที่รัดไว้ก็ยังไม่ขาด ทั้งๆ ที่รัดไว้ตั้งนานแล้ว

          ผมรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ผมอยากใช้นิ้วมือคลิกลบบางอย่างออกไปจากความทรงจำเหลือเกิน ความทรงจำที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการดำเนินชีวิตประจำวันของผม ผมหย่อนมันลงถังขยะพร้อมกับภาชนะที่บรรจุมันอยู่ บอกลาความทรงจำเก่าๆ ที่ยังเป็นเหมือนไฟล์ขยะไฟล์หนึ่งในฮาร์ดดิสก์ของชีวิต

          ผมกลับเข้ามานั่งเศร้าโศกเสียใจในการกระทำของตัวเองอยู่เนิ่นนานทีเดียว ในที่สุดความพ่ายแพ้ต่อจิตใจของตัวเองก็เข้ามาสู่ชีวิตผมอีกจนได้ ผมออกไปเก็บมันขึ้นมาจากถังขยะ และนำไปวางไว้ที่เดิมอีกครั้ง อย่างไม่รู้สึกเบื่อหน่ายแม้ว่าผมได้ทำอย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีกมาเป็นระยะเวลานานแล้วก็ตาม.. และยังไม่รู้ว่าจะอีกนานแค่ไหน

รูบนี้คือควาทรงจำเหี่ยวๆ ช่อนั้น
ที่ผมอยากลบออกไปจากความทรงจำ
และอยากลืมไปเลยว่าได้มันมาอย่างไร
ถูกนำไปทิ้งถังขยะและนำกลับมาวางที่เดิม
หลายต่อหลายครั้ง..

เพลง : เจ้าหญิงแห่งดอกไม้
ศิลปิน : ปฐมพร ปฐมพร

=> คลิกที่นี่เพื่อฟังเพลงอื่นๆ ครับ <=