"ร้อนน่ะ..แล้วจาวิ่งเข้าหาร้อนป่าว"

          ผมนั่งอ่านคอมเม้นท์ที่ 127 ของเรื่องที่แล้วของผม (เมื่อหนาวมาเยือน..ต้องวิ่งเข้าหาหนาวแล้วจะหายหนาว-ตอนจบ) ซึ่งคอมเม้นท์โดย Mylife ก็อดไม่ได้ที่จะนั่งยิ้มอยู่คนเดียว ไม่ได้ขำอะไรหรอกครับ แต่ยิ้มให้กับตัวเอง เพราะในขณะที่นั่งอ่านอยู่นั้นอากาศทำไมมันถึงได้ร้อนตับแตกอย่างนี้ และผมไม่แน่ใจว่ามันใช่หน้าหนาวหรือเปล่า ก็เพราะผมเพิ่งจะเขียนเรื่องหนาวไปเมื่อเอนทรี่ก่อนนี่เอง.. หรือว่าเรื่องนั้นที่ผมเขียนมันนานมาแล้ว นานจนผ่านเลยมาจนถึงหน้าร้อนแล้ว ผมเหลือบมองปฏิทินที่วางอยู่ใกล้ๆ มันก็ยังวันที่ 21 ธันวาคม 2550 อยู่นี่หว่า อีกไม่กี่วันก็จะถึงปีใหม่แล้ว.. แต่ทำไมอากาศถึงได้ร้อนอย่างนี้นะ

         "เฮ้อออ.." ผมถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

          ร้อนๆ อย่างนี้สำหรับผมแล้วมักจะนึกถึงทะเล การที่ได้นอนให้คลื่นชายฝั่งมันซัดถือเป็นอะไรที่มีความสุขไม่น้อนทีเดียว แต่ความชอบของแต่ละคนก็คงต่างกันนะครับ บางคนก็ชอบแก้ร้อนโดยการไปเที่ยวน้ำตกมากกว่า แต่สำหรับผมแล้วหากร้อนๆ ต้องทะเลเท่านั้น ทะเลมันให้ความรู้สึกหลายอย่างในตัวมันเอง ทั้งอ้างว้างโดดเดี่ยว มีทั้งความสวยและความน่ากลัว

          ทะเลมีหาดสวยๆ มีทรายละเอียด มีคลื่นซัดสาดอยู่ตลอดเวลา ไม่มีวันใดที่มันหยุดเลยซักวันเดียว ไม่เหมือนคนเราที่ทำงานต้องมีวันหยุดประจำสัปดาห์ วันหยุดประจำปี แต่ทะเลมันทำงานของมันตลอดเวลา

          ผมเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่ริมทะเล เราคุยกัน จึงได้รู้ว่าเธอกำลังหนีบางสิ่งบางอย่างมา.. หนีมานั่งที่ริมทะเล เสียงที่สั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ทำให้ผมรู้ทันทีว่าเรื่องราวของเธอต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ เธอเปรียบเทียบให้ผมฟังว่าความทุกข์ของเธอเป็นเหมือนคลื่น ชีวิตของเธอเป็นดั่งหาดทราย ผมได้แต่นั่งฟังเพราะไม่ค่อยเข้าใจ เธอจึงอธิบายเพิ่มเติมว่า

         "หาดทรายน่ะ เวลาเราเหยียบก็เป็นรอยเท้า แต่เวลาคลื่นซัดมาทีเดียวก็หายไปทันที มันก็เหมือนความสุขชั่วครั้งชั่วคราว เมื่อมีคลื่นลมที่เปรียบเสมือนเรื่องเลวร้ายที่คอยซัดเข้ามาตลอดเวลา มันเหมือนความทุกข์ที่มาคอยเกาะกินอยู่ในหัวใจ ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนบนชายหาดก็มีแต่ความทุกข์เต็มไปหมดเลย"

          เธอร่ายยาวเพื่อพยายามให้ผมเข้าใจ แต่ผมก็ยังงงอยู่ดี เธอบอกว่าเวลาเธอนอนหลับ ยังนอนฝันร้ายเลย

         "สงสัยจะไม่ได้สวดมนต์ก่อนนอน" ผมคิดอยู่ในใจ

         "ทำไมนะ ความรักเพียงครั้งเดียว ทำให้ชีวิตต้องจมอยู่ในห้วงทุกข์ ทำให้อนาคตและชีวิตไม่ดีเลยซักนิด"

         "ทำใจน่ะคุณ แล้วคุณจะสบายใจ น้ำตาบางทีก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้หรอก มันกลับทำให้หน้าคุณแก่ลงไปเกือบ 10 ปีเลยทีเดียว" ผมก็พูดไปเรื่อยเปื่อย

         "ก็อยู่ๆ มันก็ออกมาเองนี่"

         "คุณไม่ลองเปรียบคลื่นเป็นเหมือนสิ่งที่จะมาชะล้างจิตใจบ้างเหรอ ลองคิดสิ.. หากคุณเจอเรื่องร้ายๆ มา และมีอะไรสักอย่างที่จะคอยทำให้ชีวิตจิตใจของคุณราบเรียบอยู่เสมอ ซึ่งหากชีวิตของคุณเป็นชายหาดที่โดนเหยียบย่ำจนเป็นร่องรอยอัปลักษณ์ ผมว่าก็คงมีคลื่นนี่แหละที่จะคอยชะล้างจิตใจให้กับคุณ"

          ความรักมักเปลี่ยนอะไรได้หลายๆ อย่าง เปลี่ยนความหดหู่ให้กลายเป็นความสดใสขึ้นได้ และตรงกันข้ามก็เปลี่ยนชีวิตและอนาคตไปในทางลบได้เหมือนกัน ผมเชื่อว่าในเสี้ยวชีวิตของคนเราจะต้องพบกับความความสุขบ้าง ก้าวเดินใหม่ด้วยใจลำพอง ด้วยมาดสุขุมไม่วอกแวก ทำชีวิตให้มันสดชื่นเข้าไว้แค่นั้นแหละ.. ต่อให้เป็นทะเลหรือมหาสมุทรที่กว้างใหญ่แค่ไหน.. ก็คงไม่น่ากลัว

สิ่งแปลกปลอมกับทะเล

          และแล้วผมก็ไปได้เรื่อยเปื่อย เพียงแค่จะบอกว่าตอนนี้อากาศมันร้อนมากจริงๆ อยากจะนอนริมหาดให้คลื่นมันซัดเล่นแค่นั้นเอง

ขอเชิญชวนเพื่อนชาวโอเคเนชั่นทุกท่านร่วมกิจกรรมด้วยกันครับ
"โอเคฯรวมใจรักษ์สู่เด็กดอย (ไออุ่นกันหนาว)"
คลิกที่นี่เพื่อดูรายละเอียดครับ...ขอบคุณครับ

ขอขอบพระคุณ
เพลง : ตั้งหนึ่งกันไหมเล่า
โดย : JOB - บรรจบ พลอินทร์
อัลบั้ม : Andaman Tour 2007

ห้องฟังเพลงหรอยๆ คลิกที่นี่ครับ