"สำหรับคนทั่วไป ถ้าเชื่อเสียอย่างเดียวว่าสมองคือเครื่องผลิตความรู้สึกนึกคิดและจิตวิญญาณ ก็ไม่ต้องพูดต่อความยาวสาวความยืดให้มากไปกว่านั้น ความตาย คือการยุติการทำงานของร่างกายและจิตใจ ประสบการณ์และการกระทำทั้งมวลล้วนสาบสูญลง ณ จุดเวลาแห่งมรณกรรมนั้นเอง"

จากหนังสือ : เสียดาย.. คนตายไม่ได้อ่าน (หน้า 205)
เขียนโดย : ดังตฤณ

          ทุกๆ ครั้งที่เรื่องราวเกี่ยวกับ "ความตาย" ผ่านเข้ามากระทบโสตประสาท ผมมักมีอาการเจ็บปวดใจเสมอ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ความตายของคนสนิทชิดเชื้อหรือมักคุ้นก็ตาม และแม้ผมจะมีข้อความประจำใจอยู่คำหนึ่งคือ "ความตายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต" ก็ตาม เพราะผมคิดว่ามันมาพร้อมๆ กับการเกิดของสิ่งมีชีวิตทุกๆ ชนิด ความตายคือส่วนประกอบหนึ่งที่เสมือนเป็นส่วนควบที่แถมมาด้วยกัน แต่อาการใจหายมักเกิดขึ้นอย่างอัตโนมัตเสมอ แม้จะคิดว่าหมดทางช่วยเหลือแล้ว แต่รอยหม่นที่เกิดขึ้นจากการรับรู้นั้นข้อความประจำใจไม่เคยช่วยเหลือผมอย่างเด็ดขาดสักที

          เย็นย่ำของวันที่ 25 มกราคม 2551 ในขณะที่ผมขับรถกลับที่พัก เผชิญกับการจราจรที่แออัดของเมืองหลวง และกำลังนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย โทรศัพท์ก็ส่งเสียงดังขึ้น

         "พ่อเสียแล้วนะ"

          เสียงสั้นๆ สั่นเครือ ที่ไม่จำเป็นต้องแปลความหมายจากเพื่อนคนหนึ่งดังเล็ดลอดออกมา

          ผมยังจำตอนที่เสียแม่ไปได้เสมอ ผมจำได้ว่าผมไม่ยอมรับรู้เรื่องราวอะไรได้มากนัก ไม่พูดไม่จากับใครต่อใคร จนมีญาติพี่น้องบางคนเข้ามาปลอบ และคอยพูดให้ผมได้เข้าใจว่าจะมัวแต่เศร้าโศกอย่างนี้ตลอดไม่ได้ คนเราย่อมมีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้จิตใจแย่ลง แต่ก็มีหลายสิ่งหลายอย่างเหมือนกันที่ยังเป็นสิ่งที่จรรโลงใจ เขาบอกให้ผมมองแขกที่มาร่วมงานศพ ว่านั่นแหละคือเหตุการณ์เฉพาะหน้าที่เราต้องจัดการ พวกเขาเหล่านั้นมาหาด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ในขณะที่เราแอบไปร้องไห้อยู่คนเดียว เรื่องความสูญเสียมันได้ผ่านพ้นจากเราไปแล้ว.. อืมม.. มันผ่านพ้นไปแล้วจริงๆ

          การคร่ำครวญมันออกมาอย่างพร่างพรู

         "ถ้าเราไม่...... เหตุการณ์อย่างนี้มันก็คงไม่เกิด"

         "ทำไมถึงไม่เป็นเราแทน"

         "........ !!"

          นานาความคิดที่มันทะลุผ่านหัวสมองในขณะนั้นออกมา แม้กระทั่งความคิดทำร้ายตัวเองก็แวะเวียนเข้ามาด้วยเช่นกัน แต่เมื่อมีหลายคนได้เข้ามาเตือนสติ ทุกอย่างก็เริ่มคลี่คลายไปในทางที่ดี

          คงไม่มีใครสามารถปฏิเสธความเศร้าโศกจากความสูญเสียได้ แม้จะเป็นความความสูญเสียเล็กๆ น้อยๆ หรือความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก และยิ่งเป็นการสูญเสียบุพการีด้วยแล้วก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเจ็บปวดและโศกเศร้าเพียงใด.. มันมหาศาลเกินกว่าที่จะบรรยาย

          แต่.. ยังไงเสีย ชีวิตเราก็ต้องดำเนินต่อไป แม้จะมีเหตุการณ์ที่ทำให้เราต้องเสียใจ เศร้าใจ หรือทุกข์ใจ แต่ก็อย่าลืมว่ายังมีเรื่องราวดีๆ ที่จะยังเข้ามาสู่ชีวิตได้เสมอ ตราบใดที่เรายังมั่นใจว่าเรายังเดินไปสู่หนทางที่ดี.. แล้วมันจะผ่านไปด้วยดีและหากผ่านมันไปได้ความเข้มแข็งก็จะอยู่กับคุณตลอดไป

ขอแสดงความเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ขอแสดงความเสียใจกับการสูญเสียอันยิ่งใหญ่
ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต.. อีกครา

หมายเหตุ :
1. เอนทรี่นี้เขียนเพื่อแสดงความเสียใจกับเพื่อนบล็อกเกอร์คนหนึ่งที่ต้องสูญเสียพ่ออย่างไม่มีวันกลับ
2. ภาพประกอบ : วัดอรัญญิกาวาส จ.ราชบุรี (ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาแต่อย่างใด)

ขอขอบคุณ
เพลง : ห่วงใย
ศิลปิน : สันติภาพ

--