|
 ผมอยากให้วันเวลาในตอนนี้ผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน กับการเดินทางในระยะทางประมาณเกือบ 300 กิโลเมตรยามค่ำคืนจากส่วนหนึ่งของจังหวัดที่มีพื้นที่ยาวที่สุดในประเทศไทย ประตูที่จะมุ่งสู่ภาคใต้ เพื่อคืนกลับสู่เมืองหลวง กับการมีใครสักคนนั่งอยู่เคียงข้างในขณะที่อยู่บนเส้นทาง ถึงแม้ว่าจะเป็นเส้นทางที่มืดมิดยามดึกดื่นแต่ผมไม่ได้มีอาการง่วงเหงาหงาวนอนแม้นิดเดียว หรือแม้กระทั่งมือที่จับพวงมาลั....
|