หลังจากที่ผมได้พยายามปีนป่ายมันขึ้นมา
ผมก็ได้นั่งมองพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าบนขุนเขาแห่งนี้
ผมจะสร้างบ้าน และตั้งใจว่าจะอยู่ที่นี่ตลอดไป.. บ้านของเรา

          ผมสลัดตัวตื่นขึ้นมาตอนเช้าตรู่ ด้วยพะวงถึงข้อความที่อาจจะส่งมาตามสาย หวังแค่เพียงว่า สำนึกแรกหลังจากที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมาจะเจอมัน เพื่อเป็นพลังส่งในการก้าวเดินต่อไปของวันใหม่ที่กำลังปรากฏอยู่เบื้องหน้า.. แต่..

          จะอย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมจะอยู่เพียงแค่ตีนภู และถึงแม้ว่าหนทางในการเดินทางจะยังเห็นอยู่ลิบลับ ผมก็จะเดินทางไปให้ถึงยอดของมันให้ได้ เมื่อเหลือบมองตัวเอง มือเท้าแขนขายังไม่ได้หงิกงอ แม้จะมีความเงียบวังเวงบ้างในบางครั้ง แต่ก็คิดว่ามันเป็นแค่เพียงเรื่องปกติของมนุษย์ธรรมดาที่ยังคงไว้ซึ่งการเวียนว่ายอยู่ในวัฏจักร และคิดว่าสภาพเช่นนี้ก็จะเป็นเพียงแค่เรื่องปกติธรรมดาเฉกเช่นกัน

          เรื่องราวหลากหลายร้อยแปดที่ผ่านเข้ามาในชีวิตร้ายบ้างดีบ้าง แต่ก็ใช่ว่าคนเราจะไม่สามารถจะอยู่ได้ มีสิ่งยึดเหนี่ยวทางใจมากมายที่จะทำหน้าที่ของมันโดยอัตโนมัติ และในยามนี้สิ่งยึดเหนี่ยวที่เป็นเพื่อนผมเสมอๆ นั่นคือการได้คำนึงถึงจุดสูงสุดที่สุดของขุนเขาที่ผมพยายามปีนป่ายมัน เพราะผมมั่นใจว่า ณ จุดนั้นผมจะได้พบเจอกับความสวยงามของทิวทัศน์เมื่อยามมองลงไปยังเบื้องล่าง ได้สูดไอหมอกที่ปกคลุมอยู่ และที่สำคัญผมจะอยู่ที่นั่นตลอดไป

          ในยามนี้คงไม่มีอะไรดีไปกว่าการคิดถึงความสวยงามบนนั้นที่กำลังรอผมอยู่

          ผมไม่ใช่ผู้ที่หวังเพียงแค่การพิชิตความสูง แต่การได้ก้าวเท้าไปทีละก้าวมันทำให้ผมได้รู้ถึงความสวยงามของสองข้างทาง มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้ผมได้เกิดการเรียนรู้.. เรียนรู้ที่จะอยู่กับมันอย่างมีความสุข แม้บางช่วงบางตอนของการเดินทางจะมีอาการเมื่อยล้า หรือข้อเท้าแพลงบ้างก็ตามที

          ผมไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน

          ผมสะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อมีความรู้สึกว่ามีมือนุ่มๆ กำลังกำมือของผมไว้แน่นและรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ผมลืมไปเลยว่าผมกำลังนอนหนุนตักเจ้าของมืออันนุ่มนั้น และสายตานั้นกำลังมองผมอยู่ พร้อมรอยยิ้มในสำนึกแรกหลังจากที่ผมลืมตา.. และผมก็สะดุ้งตื่นอีกครั้งหนึ่งอีกครั้ง.. !!

         "เราคงเหนื่อยจากการเดินทางมากไป.. จึงได้ฝันซ้อนฝันอย่างนี้"

          ผมคิดอยู่ในใจก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งอย่างเหม่อลอยและเสียดาย

          ผมลุกขึ้นและก้าวเดินลัดเลาะบนเส้นทางสูงชันนั้นต่อไปด้วยพลังใจอันเต็มเปี่ยม ถึงแม้มันจะเป็นแค่เพียงพลังใจจากความฝันก็ตาม.. !!

ณ ยอดของขุนเขาแห่งนั้น
ผมมองเห็นบ้านหลังเล็กๆ ในมโนภาพ
และผมตั้งใจจะอยู่บนนั้นตลอดไป..

--------------------------------------------------

ปล. ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านสำหรับทุกความรู้สึกที่มีให้กัน ไม่เฉพาะความรู้สึกที่ดีเท่านั้น แต่ทุกความรู้สึกมันทำให้ผมได้รู้ว่าผมยังมีมิติมาตรฐานแห่งการได้เกิดมาเป็น "มนุษย์!!"

"มนุษย์!!.. ที่เป็นที่รวมของทุกสิ่งทุกอย่างหลากหลายไว้ในตัวมันเอง"

--------------------------------------------------

ขอบคุณอย่างแรงเช่นเคย
เพลง : เพียงเธอผู้เดียว
โดย : เอ๋-สันติภาพ
ผู้กำลังชม :  คน