กาลเวลาผ่านมาแล้วเลือนไป เราคนไกลจึงผ่านทาง
ความสับสนเวียนวน ทุกข์และทนพอมีบ้าง แลเลือนลางแต่ยังหวัง

คำรำพันฝากฝันสายลมผ่าน คืนยาวนานยังได้ฟัง
ฝากบทเพลงพริ้งพราว ฝากลมหนาวฝนพรูพรั่ง คนเคยฟังจะฟังไหม

คนเดินทางเจ็บร้าวและหนาวหนัก ใจกล้ารักจึงกล้าไป
ไม่เคยลืมสัญญา สุดขอบฟ้าคล้ายเคียงใกล้ กำลังใจยังมีอยู่

ความทรงจำย้ำเตือนความหมายเหมือนสายใย
ใจหวังใดให้รับรู้หัวใจ หากยังพร้อมก้าวไปด้วยใจหวัง

(เพลงฝากหวัง)

          ผมทำลายความเงียบในขณะเดินทางด้วยบทเพลง "ฝากหวัง" ของ "โฟล์คเหน่อ" ศิลปินคนโปรด ทำให้สติที่กำลังเหนื่อยล้าบนเส้นทางกลับคืนมาเหมือนเดิม จิตใจเริ่มสดชื่นขึ้นจากเนื้อหาแห่งบทเพลง บทเพลงแห่งความหวัง ความหวังแห่งจุดมุ่งหมายที่จะได้พบเจอกับพวกเขา.. ใช่..ผมกำลังเดินทางไปหาพวกเขา

          รถวิ่งผ่านทุ่งหญ้าริมเส้นทางมุ่งสู่เมืองชายแดนกัมพูชาซึ่งเป็นจุดนัดหมาย แนวทิวเขาที่มองเห็นเปรียบเสมือนปราการที่นำความรู้สึกอบอุ่นเข้ามาสู่จิตใจ รับรู้ได้ถึงเสียงลมหายใจของมัน ถึงแม้ว่าตัวของผมกำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้าพร้อมๆ กับยานพาหนะ และถึงแม้ว่าภาพของสองข้างทางจะมีเสน่ห์ต่อสายผมเป็นอย่างมาก แต่มิตรภาพที่กำลังรอคอยผมอยู่ ณ ที่แห่งนั้นก็มีความหมายไม่แพ้กัน.. และนั่นคือสิ่งกระตุ้นแห่งความพยายาม

เส้นทางที่ยาวไกล แต่จุดหมายอยู่ใกล้แค่เอื้อม.. ใจเราคือตัวกำหนด

ธรรมชาติระหว่างทาง

          หากคิดว่าเรามีความต้องการที่จะเจอะเจอและอยากรู้จักใครซักคนอย่างแท้จริง หรือในทางตรงกันข้าม หากมีใครอยากปฏิสัมพันธ์กับเรา ความพยายามแห่งการบุกบั่นเดินทางสามารถชี้ให้เห็นได้ว่าความตั้งใจและจริงใจจะมีสักกี่มากน้อย.. และมักจะเป็นบุคคลิกในตัวของมันเอง

          เช่นเดียวกันกับเขาคนหนึ่ง ผู้เดินทางไกลจากเมืองเสียมเรียบ กัมพูชา.. เส้นทางที่แม้จะยาวไกลและผิวทางที่เป็นอุปสรรคของเส้นทางสาย เสียมเรียบ-ปอยเปต แต่ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อเขาแม้แต่น้อย.. เพราะใจต่างหากที่เป็นตัวกำหนด

          และความอบอุ่นแห่งมิตรภาพจะเกิดขึ้นไม่ได้หากไร้ซึ่งน้ำใจของเขาอีกคนหนึ่ง.. รูปหล่อนักบิดผู้มากอิทธิพลแห่งชายแดนไทย-กัมพูชา.. เพราะใจเช่นกันที่สามารถทำให้ ณ จุดนั้นมีความหมายอย่างมากมาย

แสงสีแห่งฟากฟ้ายามเย็น

          เหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นแค่การผ่านมาแล้วจากไป ไม่ใช่แค่เพียงกำลังของร่างกายที่สามารถทำได้ แต่สัมพันธภาพของใจต่างหากที่ได้ถูกนำออกมาใช้อย่างเต็มเปี่ยม.. และมันจะดำรงอยู่ตลอดไป

เราโบกมืออำลาให้กัน สิ่งที่ได้รับไม่ใช่ภาพถ่าย
แต่คือจิตใจแห่งมิตรภาพต่างหากที่ถูกนำกลับมา

สามหนุ่มสามมุม ณ ชายแดน

         "..คนเดินทางเจ็บร้าวและหนาวหนัก ใจกล้ารักจึงกล้าไป ไม่เคยลืมสัญญา สุดขอบฟ้าคล้ายเคียงใกล้ กำลังใจยังมีอยู่.."

          เสียงเพลง "ฝากหวัง" ของ "โฟล์คเหน่อ" ศิลปินคนโปรดดังขึ้นอีกครั้งเมื่อรถวิ่งกลับคืนสู่เส้นทาง.. เส้นทางสายเดิมที่ผมได้จากมา.. /

มื้อเย็นของพวกเรา 3 พี่น้อง

ขอบคุณอย่างแรง
เพลง : ฝากหวัง
คำร้อง : พจนาถ พจนาพิทักษ์
ทำนอง : ปราศราหุล
ขับขาน : โฟล์คเหน่อ
ผู้กำลังชม : คน

หมายเหตุ : เชิญพบกับศิลปินโฟล์เหน่อตัวเป็นๆ (ลูบคลำได้ด้วยนะ) ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ วันที่ 7 เมษายน 2551(วันสุดท้าย) เวลา 12.30-16.00 น. ณ ห้อง Meeting Room 3 ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์