เรื่องจริงเรื่องนี้เกิดขึ้นกลางดึกวันที่ 18 ธันวาคม 2550 นี่แหละครับ พอดีผมได้รับแจ้งจากน้องๆ “กลุ่มกิจกรรมนักศึกษาเพื่อสังคม” ที่ ม.รามคำแหง ว่าเขาจะมีเวทีเพื่อคัดค้านการออกกฎหมายของ สนช. หลายฉบับที่ละเมิดสิทธิของประชาชน ทั้งพรบ.ความมั่นคง พรบ.น้ำ พรบ.ป่าชุมชน พรบ.ลิขสิทธิ์ และพรบ.มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ(ม.นอกระบบ)

                ขอไม่แสดงความเห็นในสาระของกฎหมายนะครับ(เพราะมันจะยาว) แต่ที่ไปเห็นวันนั้นก็คือภาพของคนหนุ่มสาวประมาณ 50 คน นั่งจดจ่ออยู่ที่รั้วประตูทางเข้าม.รามฯ เพราะไม่ได้รับอนุญาติจากมหาวิทยาลัยให้เข้าไปตั้งเวทีด้านใน ในพื้นที่ที่เรียกกันว่า “ลาน สวป.” รอบๆนักศึกษาเหล่านั้นเต็มไปด้วย “เจ้าหน้าที่ตำรวจ” ขอโทษครับ “มีการก่อความไม่สงบเหรอ” หรือเด็กพวกนี้ “เป็นภัยต่อความมั่นคง”

                “ลาน สวป.” เนี่ยถือว่าเป็นพื้นที่กิจกรรมอันดับหนึ่งของเด็กรามครับ จะมีงานกิจกรรมอะไรของนักศึกษาก็มักจะใช้ที่นี่เป็นหลักในการจัดงานทุกครั้ง ขนาดพวกพรรคการเมืองใน ม.ราม จัดเวทีคอนเสิร์ตเอานักร้องวัยรุ่นมากระโดดสะเทือนมหาวิทยาลัยก็ยังทำได้มาตลอด

                ผมอดสงสัยไม่ได้จริงๆว่า ทำไมคราวนี้ถึงไม่ให้ใช้

                “น่าแปลกนะครับ บ้านเรามีวัยรุ่น นักศึกษาที่สนใจปัญหาของบ้านเมือง สนใจสังคม และกล้าที่จะออกมาใช้ความรู้ที่เขาร่ำเรียนมา ให้ความเห็นกับเพื่อนๆ กับสังคม รวมทั้งกับผู้หลักผู้ใหญ่น้อยมากอยู่แล้ว พอจะมีเด็กกลุ่มนึงที่คิดจะทำเรื่องที่นักศึกษาควรทำเป็นอย่างยิ่งเช่นนี้ขึ้นมา กลับถูกปิดกั้นจากสถาบันที่สั่งสอนพวกเขามาซะอย่างนั้น”

                “แล้วไอ้ความรู้ที่สอนไป จะให้เด็กพวกนี้เอาไปใช้ยังไงล่ครับ มันก็คงเป็นได้แค่เศษกระดาษแปะข้างฝาจริงๆ อย่างที่น้องๆเขาประชดกัน”

                ผมถือวิสาสะที่เป็นนักข่าวไปถ่ายรูปบรรยากาศ และไปคุยกับ เจ้าหน้าที่ฝ่ายรปภ.ของม.รามฯ คุณสมพร นาคประชุม อ้างว่า “น้องเขาไม่มีหนังสือที่ถูกต้อง”

                ผมต้องถาม “ขอโทษครับ แล้วใครมีอำนาจเซ็นหนังสืออนุญาติ น้องเขาทำหนังสือขอมารึเปล่า”

                “ทำมา แต่ผู้ใหญ่ไม่อนุญาติ”

                “ทำไม” ผมยังสงสัย

                “เพราะอยู่ในช่วงใกล้เลือกตั้ง”

                ขอโทษครับพี่น้อง ขอโทษจริงๆ มันเกี่ยวกันตรงไหนครับ ขณะที่เราคุยกันอยู่พร้อมกับเพื่อนสื่อจากผู้จัดการอีกคน ก็มีเจ้าหน้าที่อีกรายหนึ่งท่าทางกระสับกระส่ายแทรกเข้ามา

                “ผมพูดตรงๆนะ มหาลัย กลัวมีการเมืองแทรกแซง”(เขาใช้ว่า “มหาลัย”จริงๆนะครับ)

                ผมเลยถึงบางอ้อครับ แต่อดคิดไม่ได้จริงๆ

                “เด็กพวกนี้จะเคลื่อนไหวแต่ละทีต้องเขียนโครงการ ต้องสละเวลามาคุยงาน ไม่มีค่าจ้างซักบาท รู้ได้ไงเหรอครับ พวกเขาแทบจะกลายเป็นนักศึกษาจนๆ กินแต่ข้าวแกงจานละ 15 บาท เสื้อผ้าก็เก่าๆ จะทำกิจกรรมกันที่ก็ต้องไปเล่นดนตรีเปดหมวกขอรับบริจาค”

                “คิดง่ายๆครับ มีการเมืองแทรกแซง จะไปเปิดหมวกให้เหนื่อยทำไม”

                ตอบมาอย่างนี้ ต้องถามจริงๆ ไอ้พวกที่โดนการเมืองแทรกแซง ครอบงำ จนท้องอิ่ม จนพุงกางน่ะ มันใช่นักศึกษาเหรอ หรือว่าจะเป็น “มหาวิทยาลัย”ซะเอง โดยเฉพาะ “ม.ราม” เนี่ย อยากออกนอกระบบแทบตายแล้ว

ผมไปถามเลขาธิการสหพันธ์นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย(สนนท.) พงษ์สุวรรณ สิทธิเสนา ที่มาปรากฎตัวคืนนั้นด้วย เขาบอกว่า

“เราพยายามทำหนังสือแล้ว แต่ อ.สมหมาย สุรชัย รองอธิการบดีฝ่ายกิจกรรมนักศึกษา บอกเลยว่า ช่วงนี้ “คมช.” มีคำสั่งห้ามให้ทำกิจกรรม”

ผมงงอีก “คมช.เกี่ยวไรฟะเนี่ย”

                “เค้าห้ามอย่างเดียวเลยพี่ ไม่คุยเลย เราขอดูเอกสารของ คมช.เค้าก็ไม่ให้ดู” “เราก็ต้องทำอย่างนี้แหละครับ”

                “แล้วไอ้ที่เขาบอกพวกเรามีการเมืองแทรกล่ะ” ผมถาม

                “เรามาค้าน สนช.อย่างเดียว ไม่เกี่ญวเรื่องเลือกตั้ง ไอ้เลือกตั้งเนี่ย เราก็อยากให้มี ถ้าเลื่อนอีกก็ไม่ยอมเหมือนกัน แต่คราวนี้ไม่พูดเรื่องนี้ พูดแต่คัดค้านการออกกฎหมายของสนช.”

                “เราคิดว่านักศึกษา ควรมีโอกาสแสดงความคิดเห็นอย่างกว้างขวาง อย่างบริสุทธิ์ได้”

                มาถึงตรงนี้ผมไม่แน่ใจนะครับ ว่า คมช.สั่งจริงหรือเปล่า แต่คืนนั้นสรุปว่าน้องๆยอมใช้พื้นที่ด้านนอกแทน ด้วยความเห็นใจเจ้าหน้าที่ผู้น้อยทั้งหลาย ที่ยากจะขัดคำสั่ง “นาย”

                แม้บทสรุปด้านการต่อสู้เชิงยุทธวิธีคราวนี้ คนหนุ่ม-สาว ที่รามจะแพ้ เพราะต้องยอมใช้พื้นที่ด้านนอก แต่สำหรับผมที่เห็นเหตุการณ์วันั้นขอสรุปอย่างนี้ครับ

                “มหาวิทยาลัยรามคำแหง แพ้ราบคาบ ในสถานะที่เคยเป็นสถาบันอุดมศึกษาของประชาชนมาตลอด แพ้ราบคาบในฐานะที่ต้องให้ลูกศิษย์ มาสั่งสอน “สิทธิพลเมืองในระบอบประชาธิปไตยให้บรรดาคณาจารย์”