“คุณเคยอ่านรัฐธรรมนูญมั้ย นายกฯเค้าเลือกกันในสภา ไม่ได้เลือกที่โรงแรมนี่” เป็นคำตอบจากปากหัวหน้าพรรคพลังประชาชน สมัคร สุนทรเวช กับคำถามที่ผู้สื่อข่าวต้องการคมชัดเจน ในงานแถลงร่วมจัดตั้งรัฐบาลของ 6 พรรคการเมือง ที่มีพรรคพลังประชาชนเป็นแกนนำ

                ภายหลังหัวหน้าและแกนนำทั้ง 6 พรรคแถลงจุดยืนในการร่วมรัฐบาลเสร็จสิ้น ซึ่งก็พอมีเนื้อหาสาระที่จับต้องได้เล็กน้อยว่า นายสมัครต้องการให้รับาล 315 เสียงชุดนี้อยู่ได้นานที่สุด เพราะถือว่ามีคะแนนเสียงมากพอสมควร

                “เอ้า เปิดโอกาสให้ผู้สื่อข่าวได้ซักถาม ถ้าคำถามไหนซ้ำ ผมจะไม่ตอบ” หัวหน้าพรรคพลังประชาชนชี้แจง

                แต่เพียงคำถามแรก ที่นักข่าวถามถึงความชัดเจนในตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ว่าทุกพรรคจะสนับสนุนคนที่ชื่อ “สมัคร” หรือไม่ ก็ต้องถูกต่อว่าอย่างเสียหายจากนายสมัคร ทำนองว่าเป็นคำถามที่ไม่ควรถามและเปิดโอกาสให้คนอื่นแทน

                ทันทีที่สิ้นเสียงนายสมัคร “พี่สุทิน” นักข่าวอาวุโสจากสำนักข่าวเอพี ก็ลุกขึ้นมาแสดงความข้องใจนายสมัคร ว่าเพราะเหตุใดจึงตอบคำถามนี้ไม่ได้ ในเมื่อการจัดตั้งรัฐบาลก็ต้องมีความชัดเจนในตำแหน่งนายกรัฐมนตรี

ช่วงนั้นหลังฟังคำตอบแรก ผมตั้งใจแล้วว่า วันนี้จะไม่ต่อปากต่อคำกับชายผู้นี้อย่างเด็ดขาด

                เวลาเดียวกันเริ่มมีเสียงอื้ออึงแสดงความไม่พอใจจากกองเชียร์พรคพลังประชาชนที่เข้ามากันค่อนข้างมาก

                คำตอบของนายสมัครที่ตอบพี่สุทิน คือประโยคแรกที่ผมเขียนในบทความชิ้นนี้ แถมต่อด้วยการกล่าวหานักข่าวอาวุโสผู้นี้ว่า พยายามมายั่วยวน ให้แคนดิเดตนายกรัฐนตรีอันดับ 1 คนนี้เกิดอารมณ์ฉุนเฉียว

                อารมณ์นั้นในฐานะสื่อมวลชนคนหนึ่ง ผมเองไม่ได้ข้องใจนะครับที่ สมัคร สุนทรเวช ไม่ตอบคำถามให้ชัดเจน แต่ข้องใจในวิธีการตอบคำถามที่เป็นการดูถูกดูแคลนการทำหน้าที่ของพวกเรา

                เพราะไม่ว่าจะถามว่าอย่างไร เช่น

                “นโยบายเศรษฐกิจ”   ตอบ   “ถามไม่ถูก เรื่องอย่างนี้ต้องรอฟังตอนแถลงนโยบายรัฐบาล”

                 “การเลือกนายก เลือกครม.”   ตอบ  “ถามไม่ถูก เป็นขั้นตอนตามรัฐธรรมนูญ”

                “เงื่อนไข 5 ข้อที่พลังประชาชนยังไม่ตอบ ชาติไทย กับ เพื่อแผ่นดิน”  ตอบ  “กองเชียร์บอกถามไม่ดี ไม่ตอบ”

                สรุปว่า ไม่ว่าจะตั้งคำถามอย่างไรก็ไม่ถูกอกถูกใจ หรือดีพอที่จะควรค่าแก่การตอบซักคำถามเดียว แล้วคำถามที่ควรถามเป็นอย่างไร หรือต้อง “ถามไป ชมไป”

                ขณะที่มีกองเชียร์คนหนึ่งลุกขึ้นพูดสรรเสริญเยินยอ นายสมัคร หัวเราะชอบใจ “นี่ไม่ได้มาด้วยกันนะ”

                ขอโทษครับ สื่อที่มาก็ไม่ได้มากับฝ่ายตรงข้ามคุณนะ

                พี่สุทินลุกขึ้นไขข้อข้องใจอีกครั้ง หลังอดรนทนการตอบคำถามแบบนี้ไม่ได้ พร้อมๆกับที่ด้านหลังมีเสียงอื้ออึง “เอาออกไปเลย” “มาป่วนนีหว่า”

                ผมเห็นกับตาว่ามีกองเชียร์ทำท่านักเลง เดินไปชี้หน้าพี่สุทิน “ถามน่ะ ใช้สมองหน่อย”

                น่าคิดนะครับว่า ใครกันกำลังพยายามใช้สมอง และใครกัน กำลังพยายามใช้กำลัง

                ผมเคยไปตระเวณทำข่าวเลือกตั้งที่อุบลราชธานีกับพี่สุทินครับ คุยกันตลอดทาง พี่แกสนใจทำเรื่องการซื้อเสียง ตระเวณไปดูทุกพรรคหาเสียงไปสัมภาษณ์ประชาชน เรื่องอาชีพหัวคะแนน เป็นความสนใจในการแก้ปัญหาบ้านเมือง และก็ไม่ได้ทำงานบนพื้นฐานที่มีอคติกับพรรคใดอย่างแน่นอน

                ที่น่าสนใจเมื่อไม่สามารถถามอะไรก็ตามที่เป็นกะบวนการในรัฐธรรมนูญได้ เพื่อนนักข่าวจากบางกอกโพสต์ เปลี่ยนไปถามคนบนเวทีอีก 5 คนที่เหลือถึงหลัเกณฑ์ในการตัดสินใจเลือกนายกรัฐมนตรี แต่หัวหน้าพรรคพลังประชาชนกลับใช้สิทธิที่ไม่ควรมี คือชิงตอบคำถามนั้นซะเอง

                “คำถามนี้ไม่ดี ขอไม่ตอบ”

ทุกคำถามจะมีเสียงโห่ฮา เสียงล้งเล้งก่นด่า กดดันการทำงานของผู้สื่อข่าวมาจากกองเชียร์กลุ่มนี้ตลอด หน้าตาก็อย่างที่เห็นกันในโทรทัศน์บ่อยๆ ในการชุมนุมที่สนามหลวงแหละครับ

                สุดท้ายผมอยากตั้งคำถามว่า การทำหน้าที่ของสื่อมวลชนแบบนี้ ไม่ถูกต้องหรือ คำถามที่พี่น้องสื่อใช้ เป็นคำถามที่บ้องตื้นหรือ  

                พี่น้องประชาชนช่วยตัดสินหน่อยครับว่าการทำหน้าที่สื่อมวลชนบ้านเรามีปัญหา หรือผู้ถูกตรวจสอบมีปัญหากลัวการตรวจสอบกันแน่