ฟุตบอลกระชับแค้นที่อุตส่าห์ลงทุนเอาเงินภาษีเราๆไปจัด สุดท้ายก็ได้บทสรุปที่ชัดเจน ในฐานะที่นั่งดูอยู่ในสนามด้วย ก็พบว่า  เราไม่ควรแยกคำว่ากีฬา กับ การเมืองออกจากกันให้ขาดไปเลย เพราะใน “ศรีษะ”อันทรงเกียรติ ของท่านสมาชิกในสภาทั้งหลาย มีแต่การ “เล่นการเมือง” ไม่เว้นแม้แต่ในสนามฟุตบอล

“เก่ง” การุณ โหสกุล ถือเป็นแมนออฟเดอะแมทซ์ ในเกมนี้ แต่ไม่ใช่ด้วยฟอร์มการเล่น ทว่าเป็นฟอร์มการแสดงอันสุดยอด ชนิดที่เอารางวัลออสการ์ไปนอนกอดได้สบาย

การุณ ลงสนามในนาทีที่ 30 ของเกม พร้อมชูสัญลักษณ์มือ “ฉันรักคุณ” แบบคนมีน้ำใจนักกีฬาเต็มที่ ทั้งที่รู้ว่าตัวเขาเองเป็นชนวนอย่างดีที่จะทำให้การแข่งขันวันนี้ “ล้มเหลว”

ทีมฟุตบอลพรรคประชาธิปัตย์ พร้อมใจกันเดินออกจากสนามทันทีโดยมิได้นัดหมายในตอนนั้น (เพราะนัดหมายกันล่วงหน้าแล้ว)  โดยอ้างว่ามีข้อตกลงกันแล้ว แต่อีกฝ่ายบอกไม่ตกลงเลยไม่รู้จะเชื่อใครดี แต่สรุปว่าแข่งไม่จบ และมีสิ่งที่ได้มาแทนคือ ข่าวคราวการบอยคอตการุณ  ทั้งที่ก่อนแข่ง สาทิต ปิตุเตชะ พูดฟังชัดว่า วันนี้ไม่เกี่ยวกับการเมือง

ภาพในสนามคือความขัดแย้งอย่างน่าเกลียดของนักการเมืองไทยที่ไม่เลือกเวลา สถานที่ ในยามที่บ้านเมืองหน้าสิ่วหน้าขวาน ข้าวยากหมากแพง ประชาชนเดือดร้อนกันถ้วนหน้า แม้ว่าพวกเขาเองที่เป็นคนยกมือไหว้ประชาชนอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน ตอนมาขอคะแนนเสียง  

เห็นการแข่งขันนัดนี้แล้ว กลับไปนอนฝันหวานเลยครับว่า ภายใต้การทำงานของผู้แทนราษฎรพวกนี้ บ้านเมืองคงจะเจริญรุ่งเรือง มีประชาธิปไตยเต็มใบ อย่างที่ชอบพูดกันได้อย่างแน่นอน

ก่อนเกิดเหตุ

ฝ่ายรัฐบาลเหมือนอยากเล่นต่อ

พานักข่าวที่จะมาทำรายงานสีสันลำบากไปด้วย เป็นเรื่องซะ

สนามบอลกลายเป็นสภาไปแล้ว

ซุ้มม้านั่งสำรอฝ่ายประชาธิปัตย์ปะชุมเครียด

พอแข่งครึ่งหลังซุ้มนี้ก็ว่างเปล่า

ตอนจบเกม ที่ไม่มีมิตรภาพ ไม่มีฝ่ายค้านเหลืออยู่