ต้องยอมรับว่าก่อนเข้าเรียนระดับอุดมศึกษา ผมไม่เคยฟังเพลง "เพื่อชีวิต" มาก่อนเลย จนมาถึงวันประกาศผลสอบเอนทรานซ์ ที่สนามจุ๊บ สนามกีฬาชื่อแปลกๆ นี้เด็กจุฬาฯ คงช่วยอธิบายความเป็นมาของชื่อนี้ได้

ในวันนั้น ผมนั่งรถเมล์มาลงที่หน้าจุฬาฯ คนเดียว เพราะผมเป็นพวกเทียบมาจากสายอาชีวะ จึงมีเพื่อนร่วมห้องมาสอบไม่กี่คน ลงจากรถแล้วผมก็เดินฝ่าผู้คนเข้าไป ตลอดทางมีทั้งเสียงดีใจของคนที่สอบได้ เสียงร่ำไห้ของคนที่สอบไม่ได้ เสียงปลอบโยนของเพื่อนๆ ญาติๆ นับเป็นบรรยากาศที่กระตุ้นให้หัวใจผมเต้นแรงเป็นพิเศษ

หลังจากหาเจอบอร์ดที่แสดงเลขที่สอบของผม ปาฎิหารย์ก็เกิดขึ้น มันเหมือนกับว่า มองไปที่กระดาษแผ่นนั้นปุ๊บ ก็เห็นชื่อของผมปั๊บ โดยไม่ต้องเอานิ้วไปไล่รายชื่อเหมือนคนอื่น ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนเลือดสูบฉีดวิ่งพล่านไปทั้งตัว

ผมเริ่มวิ่ง วิ่ง วิ่ง จากป้ายประกาศ จนมายืนอยู่ริมถนนตรงป้ายรถเมล์ โดยสมองขณะนั้นไม่ได้รับรู้อะไรรอบตัวทั้งสิ้น หลังจากตั้งสติได้ (เราวิ่งมาทำไมวะเนี่ย) ก็เริ่มคิดว่าต้องกลับไปดูรายละเอียดอีกที เพราะเมื่อสักครู่ไม่ได้อ่านอะไรเลย เห็นแต่ชื่อตัวเองแล้วก็วิ่งออกมาเลย

เมื่อตอนกลับไปเบียดผู้คนอีกครั้ง ก็อ่านรายละเอียดว่าติดคณะไหน ส่วนมหาวิทยาลัยไม่ต้องอ่านเพราะผมเลือกที่ธรรมศาสตร์ที่เดียวทั้ง 6 คณะเลย

ขอสารภาพว่า ผมเลือกธรรมศาสตร์ ทั้ง 6 คณะ โดยที่ยังไม่รู้รายละเอียดอะไรเลย เคยเดินผ่านตอนไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์เท่านั้น ที่เป็นเช่นนั้นเพราะอย่างที่บอกว่าผมเรียนมาสายอาชีวะ เมื่อจะมาสอบเอนทรานซ์ก็เลือกวิชาที่สอบน้อยที่สุดและง่ายที่สุดสำหรับตัวเอง แล้วก็ซื้อคู่มือสอบมา 4 เล่ม 4 วิชาเท่านั้น ไม่เคยต้องไปกวดวิชาอะไร เพราะไม่ได้ซีเรียสกับผลการสอบ หากสอบไม่ได้ก็เรียนอาชีวะปี 3 ไปอีกปีก็ได้

เอ้า ถึงไหนแล้วเนี่ย

หลังจากดูรายละเอียดจนครบถ้วนแล้ว ก็เริ่มรับรู้สภาพรอบตัวอีกครั้ง นั่นเสียงอะไร มีเสียงวี้ดบูม มีเสียงบาก้าโบโก้อะไร แล้วยังมีเสียงเพลง ฉิ่งฉาบกรับกลอง อึกทึกครึกครื้นเชียว ก็เริ่มเดินเข้าไปหาต้นเสียง

เมื่อใกล้เข้าไปก็มีผู้หญิงในชุดเสื้อม่อฮ่อมกางเกงยีนส์รองเท้าแตะ เข้ามาจับแขนพลางพูดขึ้นว่า "ธรรมศาสตร์ใช่มั้ยๆๆ คณะอะไร" ผมก็ตอบไป ผู้หญิงคนนั้นก็จูงแขนผมไปเข้ากลุ่มที่กำลังร้องเพลงกันอยู่

ในกลุ่มนั้นที่นั่งอยู่ นอกจากผมก็จะมีคนรุ่นเดียวกับผมทั้งชายทั้งหญิงหน้าตาตื่นๆ นั่งล้อมวง ปรบมือตามจังหวะเพลง โดยมีคนที่ดูอาวุโสกว่ายืนล้อมพวกเราไว้อีกที เพลงที่เขาร้องกันผมไม่รู้จักเลย
หลังจากร้องเพลงจบก็มีรุ่นพี่คนหนึ่งมาแนะนำตัวพี่ๆ ที่ยืนกันอยู่ แล้วก็ประกาศนัดให้ไปเจอกันที่ธรรมศาสตร์วันที่......

เสร็จแล้วพี่คนนั้นก็บอกว่า "ดีใจด้วย ที่พวกเราสอบติดในมหาวิทยาลัยที่จะสอนน้องๆ ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ใช่เฉพาะวิชาการเท่านั้น และในการแข่งขันครั้งนี้แม้เราจะเป็นผู้ชนะ แต่ยังมีเพื่อนๆ อีกหลายคนที่เขาแพ้ จงให้กำลังใจเขาด้วย และเมื่อน้องๆ เข้าไปเรียนแล้วอาจจะเจอช่วงชีวิตที่ยากลำบาก ก็ขอให้นึกเพลงนี้"
พูดเสร็จวงล้อมที่ยืนอยู่ ก็กระชับเข้ามา แล้วพี่คนนั้นก็เป็นต้นเสียง เริ่มร้องเพลงนี้ ในขณะที่ใจผมรู้สึกดีมากๆ กับกับพูดให้กำลังใจและปลอบใจของพี่คนนั้น..นั่นคือความประทับใจแรกต่อผู้คนแห่งสถาบันแห่งนี้

ผมมารู้ทีหลังว่าเพลงนี้ชื่ออะไร เนื้อร้องเป็นอย่างไร วงไหนร้อง...และเพลง "ความหวัง" ก็เป็นเพลงเพื่อชีวิตเพลงแรกในชีวิตมหาวิทยาลัยของผม

เพลง ความหวัง
วง พลังเพลง

เมื่อความผิดหวัง ผ่านเข้ามา จงอย่าเสียใจ
สร้างความหวังใหม่ ท้อทำไม ชีวิตยังไม่สิ้น
อย่ามัวนั่งซึม คร่ำครวญเพ้อ เศร้าฤดี
มองดูโลกสิ มองให้ดี ชีวิตมีค่าเอย

ชีวิตคือการศึกษา การศึกษาหาใช่ชีวิตเรา
เรียนรู้โลกและชีวิต อุทิศสร้างสรรค์สังคมยุติธรรม
มาจงร่วมใจ เร่งเรียนรู้โลกและสังคม
เราจะได้ชื่นชม เมื่อโลกสุขสม ชีวิตมีค่าเอย

********************

ต่อเนื่องจากตอนที่แล้ว  

http://www.oknation.net/blog/Aquarius/2007/05/04/entry-2

ความหวัง.mp3