จาก "ความหวัง" , "ความรัก" ก็มาถึงเรื่อง "ความฝัน"

สถานะการเป็น "เพื่อนใหม่" เริ่มเปลี่ยนเป็น "พี่เลี้ยง" ในขณะที่การเรียนเข้มข้นขึ้น จากวิชาพื้นฐาน ทุกคนเริ่มเรียนวิชาบังคับในคณะ ในขณะเดียวกันกิจกรรมก็เริ่มหนักหน่วง ใครจะอยู่ใครจะไป (เอาตัวรอดจากการสอบ) ก็อยู่ที่วินัยของตัวเองในตอนนี้แหละ หลายครั้งเราต้องโบกมืออำลา น้ำตาร่วงไหล ให้กับรุ่นพี่สุดที่รัก เพียงเพราะทำคะแนนเฉลี่ยไม่ผ่านเกณฑ์

ในด้านของกิจกรรมนั้นเล่าก็ผลัดเปลี่ยนเวียนไป พี่ๆ ที่จบไป ก็มาคอยให้กำลังใจคนรุ่นใหม่ที่ก้าวขึ้นมาทำงานแทนในชุมนุม ในสโมสรนักศึกษา กิจกรรมด้านดนตรีบูมสุดๆ หอประชุมใหญ่มีงานทุกวัน ทุกอาทิตย์ สถานที่ของมหาวิทยาลัยเป็นของประชาชนอย่างแท้จริง เพราะคนทุกระดับเดินกันเต็มไปหมด

วงดนตรีในระดับมหาวิทยาลัยตั้งขึ้นหลายวง แวะเวียนเปลี่ยนกันเล่นไปมาระหว่างมหาวิทยาลัย ขณะเดียวกันก็เริ่มมีการตั้งวงร้องเพลงที่ไม่ใช่เพลงเพื่อชีวิตมากขึ้น อันแสดงถึงพัฒนาการอีกด้านหนึ่งของวงการเพลงในหมู่นักศึกษา

องค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (อมธ.) ก็ตั้งวงดนตรีบ้างวงดนตรีในแวดวงนักศึกษาสมัยนั้นมักเป็นวงโฟล์กซอง แต่ของ อมธ.ตั้งเป็นวงสตริงเลย ใช้ชื่อง่ายว่า สตริง อมธ. นักดนตรีส่วนมากก็เล่นดนตรีที่วงอื่นอยู่แล้ว เช่น "วงชีวี" ของชุมนุมค่ายอาสาฯ

ถ้าเป็นสมัยนี้วงดนตรีแต่ละวงที่ตั้งขึ้นก็คงออกเทปมาขายกันง่ายๆ แต่ในสมัยนั้นจะออกเทปไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วยังเรื่องคุณภาพอีก แต่ในที่สุด วงสตริง อมธ. ก็มีเทปของตัวเองจนได้ ต้องขออภัยด้วยที่จำชื่อชุดไม่ได้ เพราะเทปหายไปแล้ว

หนึ่งในเพลงชุดนั้นก็มีเพลง "ความฝัน" ที่ผมเหลือไฟล์อยู่เอามาเข้าชุดนำเสนอนี้ได้ ซึ่งจริงๆ ตั้งใจจะเอาไปเข้าชุด Tag for peace เพราะเนื้อหาเข้ากันดีเหลือเกิน แต่ก็เปลี่ยนใจ เอามาเข้าชุดเพลงเพื่อชีวิตแทน

เพลง "ความฝัน"
วง สตริง อมธ.

เหตุใดโลกนี้มีแต่สงคราม
เหตุใดปราบปรามเข่นฆ่าผู้คน
เหตุใดชีวิตจึงต้องหมองหม่น
เหตุใดผองชนทนทุกข์ทั้งปี

อยากให้โลกนี้มีสุขโสภา
อยากให้ประชาใฝ่หาเสรี
อยากให้ทุกชาติรักสามัคคี
สร้างคุณความดีและมีศีลธรรม

ฉันได้แต่ฝัน สักวันหนึ่ง
เป็นวันซึ่งเราพ้นเคราะห์กรรม
ไม่มีความตายที่เคยชอกช้ำ
ไม่มีรุกล้ำ ไม่มีพรมแดน

หยุดความโหดร้าย หยุดภัยทั้งปวง
หยุดความห่วงหวง หยุดปวงยากแค้น
หยุดความทุกข์ยาก อดอยากเหลือแสน
สร้างสิ่งทดแทน แว่นแคว้นแดนไทย

************************