บอกแล้วว่าเรื่องหนังสือเขียนได้เป็นปีๆ  

จาก TAG : Book เรื่องก่อนหน้านี้ ยังมีลูกติดพัน ไม่แนะนำหนังสือเล่มนี้ก็เสียดาย อยากให้ได้ไปหาอ่านกัน  

นั่นคือเรื่อง The Verdict น่าเสียดายว่าหนังสือเล่มนี้เหลืออยู่แต่ในความทรงจำ เพราะเพื่อนสนิทกันยืมแล้วไม่คืน ถามก็บอกว่าไม่รู้ไปวางไว้ที่ไหน

The Verdict เขียนโดย Barry Reed ฉบับแปลเป็นไทย ผมจำไม่ได้ว่าใครแปล แต่รู้สึกว่าจะใช้ชื่อเรื่องว่า "หนี้ชีวิต"

เป็นเรื่องของทนายขี้เมาที่ได้ทำคดีที่ดูเหมือนจะเล็กๆ คือ มีคนไข้เด็กนอนเป็น "ผัก" (บ้านเราเรียก เจ้าหญิงหรือเจ้าชายนิทรา) อยู่ในโรงพยาบาล แต่จากการเดินเรื่องไปเรื่อยๆ ข้อเท็จจริงก็ค่อยๆ ปรากฎออกมาว่าเป็นความบกพร่องของทางโรงพยาบาล คือคนไข้สำลักในขณะที่มีการสวมหน้ากากยาสลบโดยแพทย์และเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลไม่รู้เรื่อง จึงกลายเป็นคดีใหญ่ขึ้นมา แน่นอนว่าฟ้องเรียกค่าเสียหายกันมโหฬาร

พล็อตของนิยายเรื่องนี้เป็นที่มาของพล็อตแนวกฎหมายอีกหลายเรื่อง รวมทั้งของจอห์น กริชแชม (ผู้เขียน The Firm) ด้วย ใครที่ไม่ชอบอ่านเรื่องเกี่ยวกับการว่าความอาจจะเบื่อหรือไม่สนุก แต่สำหรับเรื่องนี้ขอบอกว่าผู้เขียนมีสำนวนประชดประชันเด็ดๆ ตลอดเรื่อง

ผมลองไปเปิดไดอารี่ ปี 2528 ของผมที่บันทึกการอ่านไว้และคัดลอกบางส่วนมาให้อ่านนะ

• พวกทนายความมักจะถูกตัดสินจากลักษณะภายนอก...เช่นเดียวกับพวกโสเภณี
• สูทชุดละ 75 เหรียญ ก็มีความสมบูรณ์ระดับหนึ่ง
  (พระเอกเรื่องนี้เป็นทนายขี้เมา แต่งตัวซอมซ่อ พยายามจะบอกว่า อย่าตัดสินคนจากภายนอก ประมาณว่าถึงฉันจะเป็นกระเป๋ารถเมล์ ฉันก็มีคุณค่าระดับหนึ่งแหละวะ อย่ามาดูถูกกัน, เกี่ยวมั้ยเนี่ย)
• ความซื่อสัตย์เป็นคุณสมบัติที่ดีที่สุดอันดับสองที่เลขานุการิณีควรมี..อันดับแรกคืออกโต
• สิ่งที่เราต้องการอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เราคิดก็ได้
• คติพื้นฐานของกฎหมายมีอยู่ว่าทุกๆ คนมีสิทธิชนะคดีได้ทั้งนั้น
• สิ่งแรกที่ต้องจดจำเอาไว้คือเราเป็นฝ่ายถูก และที่บอสตันฝ่ายถูกย่อมชนะเสมอ
• ธุรกิจของทนายคือความเดือดร้อนเหมือนพวกตำรวจนั่นแหละ
• คุณไม่อาจหักหลังใครอย่างมีความหมายได้หรอก นอกซะจากว่าคุณจะรู้จักคนๆ นั้นแล้ว
• ถ้าหลักฐานอ่อนเขาจะโจมตีอย่างไม่ปราณีปราสัย แต่หากหลักฐานอ่อนเขาจะเปลี่ยนเป็นวิงวอนขอความเห็นใจแทน
• เขาได้ละเมิดกฎข้อสำคัญของการซักค้านเสียแล้ว นั่นคือกฎที่ว่า อย่าถามอะไรออกไป นอกเสียจากว่าคุณจะรู้คำตอบอยู่แล้ว
• ความฉลาดไม่ควรถูกปฏิเสธเพียงเพราะมันมาถึงช้า
• การที่กฎหมายมีมานานไม่ได้หมายความว่ามันจะถูกต้อง
• เราต้องมีใจเป็นธรรมเสียก่อน จึงจะมีใจเมตตาได้
• มนุษย์เป็นสัตว์ชนิดเดียวที่หัวเราะแล้วก็ร้องไห้ เพราะมนุษย์เป็นสัตว์ชนิดเดียวที่รู้ถึงความแตกต่างระหว่างสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว

อันนี้สิชอบมาก

• คำโต้แย้งปิดคดีควรจะเป็นเหมือนกระโปรงผู้หญิง นั่นคือยาวพอที่จะครอบคลุมสาระไว้ได้ทั้งหมด แต่ก็สั้นพอที่จะเรียกร้องความสนใจ

ในปี 1982 เรื่อง The Verdict ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ ในชื่อเดียวกัน (แต่ถ้าชื่อไทยรู้สึกจะชื่อ "ทนายเลือดเดือด") 
นำแสดงโดยPaul Newmanม, Charlotte Rampling, Jack Warden, James Mason กำกับการแสดงโดย Sidney Lumet

ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงออสการ์ในปี 1983 ถึง 5 รางวัลคือ - นักแสดงนำชาย (พอล นิวแมน), นักแสดงสมทบชาย (เจมส์ เมสัน), กำกับการแสดง (ซิดนีย์ ลูเมท), ถ่ายภาพ, บทภาพยนตร์ แต่ไม่ได้รางวัลเลยแม้แต่รางวัลเดียว

เพราะอะไรรู้ไหม ในปีเดียวกันนั้นมีภาพยนตร์ที่มาบดบังรัศมีเรื่องนี้อย่าง คานธี, อี.ที., โซฟี ชอยส์, An Officer and a gentleman, Tootsie ทำให้ The Verdict หายไปจากความทรงจำของผู้คนเลยก็ว่าได้

แต่ถ้าคุณพบหนังสือเรื่องนี้ หรือเห็น CD, DVD ขอให้ซื้อเก็บไว้เถอะครับ