1.  
เขียนกลอนเพราะอ่อนไหว  
คิดถึงใครที่เมินหมาง  
ใจฉันมันบอบบาง  
ถูกเหินห่าง...ถูกร้างรา  

คิดถึงจึงรวดร้าว  
น้ำตาพราวเพราะไห้หา  
เขียนกลอนไว้เตือนตา  
ถ้าเผื่อว่าจะเตือนใจ  

โดย "ลูกน้ำ"  

2.  
อยากจะเพียงผูกพัน  
แต่สำคัญที่หัวใจ  
เธอรักฉันแค่ไหน  
มากกว่าใคร หรือไม่เลย  

ไม่อยากจะผูกมัด
ฉันจะหัดทำเฉยๆ
ถ้าเพียงเธอจะเคย
มาเอื้อนเอ่ยให้มั่นใจ

โดย "ลูกน้ำ"

กลอนสองบทนี้เกี่ยวกับเรื่องที่เขียนวันนี้นิดเดียว แต่ต้องการบันทึกไว้ว่าเขียนโดย "ลูกน้ำ" เนื่องจากเคยค้นหาในอินเตอร์เน็ตพบว่ามีคนนำไปใช้อยู่ในหลายที่หลายเว็บ แต่ล้วนไม่อ้างอิงผู้เขียน เผื่อว่ามีผู้สืบค้นภายหลังจะได้มีปรากฎเป็นหลักเป็นฐาน

ส่วนเกี่ยวข้องนิดเดียวที่ว่า ก็คือ ผมชอบเขียนกลอน
ยิ่งถ้าสมัยก่อนต้องหาเงินตัวเป็นเกลียว เนื่องจากไม่มีใครส่งเสียให้เรียน จึงต้องหาเงินเรียนเองตั้งแต่มาเรียน ม.ศ.4 ในกรุงเทพฯ

งานสุจริตอะไรที่ได้เงินก็ทำหมด เงินจะมากจะน้อยก็ทำหมด เพราะโบราณสอนว่า
"อย่าอายทำกิน อย่าหมิ่นเงินน้อย อย่าคอยวาสนา"

เลิกเรียนแล้วทำงานร้านสหกรณ์โรงเรียน 3 ชั่วโมง ได้วันละ 15 บาทก็ทำ

เป็นผู้ช่วยบรรณารักษ์ห้องสมุดวันละ 2 ชั่วโมง ได้วันละ 45 บาทก็ทำ

มีทุนอะไรที่โรงเรียนก็ขอทุกปี ก็ได้ทุกครั้ง จนถึงมหาวิทยาลัยก็ได้ทุนมาตลอด

แล้วพอหนังสือ "สู่ฝัน" ประกวดเขียนกลอน รางวัลตั้ง 5,000 บาท มีหรือผมจะพลาดการประกวด