ถึงแม้ผมจะไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้ของฟาสต์ฟู้ดทั้งหลายที่มีสาขาเยอะกว่าห้องสมุดหรือส้วมสาธารณะ  

แต่ก็ต้องยอมรับว่า ตั้งแต่เข้ามาพัวพันกับบล็อกโอเคเนชั่นทำให้พฤติกรรมการอ่านในเว็บของผมเปลี่ยนไป  

ผมเสพย์เรื่องราวในบล็อกนี้เหมือนกับตายอดตายอยาก
เสพย์เหมือนกับการยัดมันทอดที่ชาวฝรั่งเศสเองยังไม่ยอมเรียกว่าเฟร้นซ์ฟราย แล้วสาดกาแฟลงคออย่างเร่งรีบ

• จากที่เคยละเลียดกับตัวอักษรในการอ่าน เพื่อจะซึมซับแนวคิดที่คนเขียนเขาต้องการนำเสนอ
  กลายเป็นอ่านอย่างรีบเร่งเหมือนกลัวจะไปขึ้นเครื่องบินไม่ทัน
• จากที่เคยคิดแล้วคิดอีกกว่าจะถ่ายทอดความคิดลงไปในช่องแสดงความเห็น
  กลายเป็นกระแทกคีย์บอร์ดลงไปเท่าที่ใจอยากและสมองน้อยๆ คิดได้ในขณะนั้น
  ไม่เว้นแม้แต่ร้อยกรองที่เคยขีดๆ เขียนๆ ลบแล้วเขียนอีกๆๆๆๆๆ ในกระดาษก่อน ก็กลายเป็นดั้นกลอนสดเสียเดี๋ยวนั้น
  • ยิ่งการเขียนเรื่องราวแล้วยิ่งน่าเขกกระโหลกหนาๆ ของตัวเองนัก
    จากที่เคยเป็นนักเขียนเรียงความระดับขวัญใจคุณครูประถม-มัธยม
    กลายเป็นเรียงก็ไม่ได้เรื่อง เขียนก็ไม่ได้ความ เพราะไม่มีการเตรียมการใดๆ หยิบฉวยเอาสิ่งใกล้ตัวที่มีอยู่มายัดเยียดลงไปก็หลายครั้ง

ได้หวนกลับไปอ่านเรื่องที่เคยโพสต์ไว้ อดไม่ได้ต้องลบทิ้งไปก็หลายเรื่อง และจะมีเรื่องเก่าๆ อีกหลายเรื่องที่อยากจะลบทิ้ง แต่ก็เสียดายความเห็นอันมีค่าของเพื่อนบล็อกเกอร์จะสูญหายไปด้วย จึงได้แต่ปิดไว้ไม่เผยแพร่

ลองสงบจิตสงบใจเอาทางพระเข้าขย่ม เอ๊ย เอาทางพระเข้าข่ม เอาทางธรรมะเข้าจับ ก็พบว่า

ทุกข์ของเรา คือ คุณภาพในการอ่าน การเขียน การแสดงความคิดเห็น ที่ดูเหมือนจะไม่ผ่านเกณฑ์ ISO9000 แน่ๆ

• ในแง่การอ่าน ที่เคยเป็นนักอ่านเอาเรื่อง ก็กลายเป็นนักอ่านหาเรื่อง
• ในแง่การเขียน ที่เคยแอบฝันเป็นนักเขียนซีไรท์ก่อนตัวเองอายุ 120 ปี คงต้องยืดเป็น 200 ปี หรือไม่ก็เปลี่ยนเป็นรางวัลซีไร้สาระ หรือซีร้าย
• ในแง่การคิด อุตส่าห์ร่ำเรียนทุกวิชาไม่ว่าจะเป็นยำไทย ยำตก ยำออก ปรัชญา จิตวิทยา เพศศึกษากับการครองเรือน (เกี่ยวไหมหนอ?) สุดท้ายคงเป็นได้แค่ "นักปาด"

สาเหตุของการเกิดทุกข์ นี่สิจะค้นหาได้ครบถ้วนและตอบตัวเองได้อย่างจริงใจหรือเปล่า?
สิ่งที่ทำ ไม่มีคุณภาพเพราะเราไม่มีคุณภาพเองหรือเปล่า?
ทำไมเราต้องเร่งรีบที่จะอ่าน คิด เขียน?
เราแข่งกับอะไร?
เราแข่งกับใคร?
เป้าหมายอยู่ที่ไหน?
เราทำเพื่ออะไร?
เราต้องการแต้มเยอะๆ สกอร์สูงๆ เหมือนนักกีฬาใช่ไหม?
เรามีเวลาน้อยไปที่จะทำตามใจปรารถนาหรือเปล่า
เราเป็นนีโน่ (คนขี้เหงา) อีกคนหนึ่งหรือเปล่า เอ๊ะ...รึเราขี้หลี? เลยต้องการคนมารุมล้อม ชมก็ชอบ ด่าก็ไม่ได้ เอ๊ะ (อีกแล้ว) มันยังไงกันแน่?

หนทางดับทุกข์ของเรา คงต้องยึดคติช้าๆ ได้พร้าเล่มงามและหมั่นตรวจสอบ ISO, 5 ส., 5 ย., 4P's ฯลฯ ก่อนปล่อยไก่ เอ๊ยปล่อยสินค้าสู่ตลาด

หนทางเข้าถึงการดับทุกข์ คงไม่ต้องใช้ทั้งมรรค 8 เพราะแค่อย่ามักมากก็พอ 555

------------------------------------------------------------------------------
แม้ความเกิดก็เป็นทุกข์
แม้ความแก่ก็เป็นทุกข์
แม้ความเจ็บก็เป็นทุกข์
แม้ความตายก็เป็นทุกข์
แม้ความโศก ความร่ำไรรำพัน
ความไม่สบายใจ ความคับแค้นใจก็เป็นทุกข์
ความประสบกับสิ่งไม่เป็นที่รักที่พอใจก็เป็นทุกข์
ความพลัดพรากจากสิ่งเป็นที่รักที่พอใจก็เป็นทุกข์
มีความปรารถนาสิ่งใดไม่ได้สิ่งนั้นก็เป็นทุกข์

พวกเราทั้งหลายเป็นผู้ถูกความทุกข์หยั่งเอาแล้ว
เป็นผู้มีความทุกข์เป็นเบื้องหน้าแล้ว
ทำไฉน การทำที่สุดแห่งกองทุกข์ทั้งสิ้นนี้ จะพึงปรากฎชัดแก่เราได้...
------------------------------------------------------------------------------