ลูกชายวัย 7 ขวบ กลับมาบ่นให้ฟังว่า คุณครูให้เขียนเรียงความเรื่อง "ความดีของแม่" เขาไม่รู้จะเขียนอะไรก็เลยเขียนได้แค่ 4 บรรทัด  

          นึกไปถึงเมื่อปลายปีที่แล้ว ตอนเขียนเรียงความเรื่อง "ความดีของพ่อ" ลูกกลับเขียนออกมาได้หลายข้อ  รู้ว่าลูกเห็นพ่อเป็นฮีโร่ ถามอะไรก็ตอบได้ทุกเรื่อง งานฝืมือของลูกก็ช่วยคิดช่วยทำได้ทุกอย่าง  แถมไม่ค่อยไปจ้ำจี้จ้ำไช จุกจิกจู้จี้กับเขาด้วย

เลยต้องบอกลูกไปว่า  "หนูลองนึกดูสิว่า 

• ...ใครปลุกหนูตื่นเพื่อไปโรงเรียน
• ...ใครจัดเสื้อผ้าให้หนู
• ...ใครซักรีดเสื้อผ้าให้หนู
• ...ใครหาข้าวให้หนูกิน
• ...ใครตรวจการบ้านให้หนู
• ...ใครซื้อของเล่นให้หนู
• ...ใครที่หนูต้องให้นอนกอดทุกคืน
• ...ใครที่กอดที่หอมหนูบ่อยที่สุด
• ...ใครให้สตางค์หนูไปโรงเรียน
• ...ใครหาหยูกยาให้หนูเวลาไม่สบาย
• ...ใครพาหนูไปเที่ยว
• ...ใครซื้อหนังสือหรือของที่หนูอยากได้
• ...ใครต้องพบครูวันปฐมนิเทศของหนู
• ...ใครเป็นคนไปจ่ายเงินค่าเทอมให้หนูที่โรงเรียน
• ...ใครเป็นคนโทร.ไปหาเพื่อนๆ หนู เวลาหนูจดการบ้านมาไม่ครบ
• ...ใครซื้อขนมหรือของขวัญให้หนูเวลามีงานสังสรรค์ที่โรงเรียน
• ฯลฯ

          นั่นแหละเป็นความดีของแม่ ที่แม่ทำอยู่ทุกๆ วัน ทำอยู่เป็นประจำ ไม่เคยปริปากบ่น หนูจึงมองเป็นเรื่องธรรมดาๆ ไม่ได้มองเป็นความดีของแม่
          หนูต้องนึกถึงว่า ตั้งแต่ลืมตาตื่นจนหลับตานอนแต่ละวันแม่ทำอะไรให้หนูบ้าง วันพิเศษต่างๆ แม่ทำอะไรให้หนูบ้าง นั่นแหละความดีของแม่ทั้งนั้น เห็นมั้ยว่าแม่ทำอะไรๆ ให้หนูเยอะแยะเลย

          ถามลูกอีกครั้งว่า  ถ้าต้องเขียนอีกครั้งจะเขียนได้ไหม ลูกชายก็ยิ้ม พยักหน้าตอบว่า "เขียนได้ แล้วจะเติมว่าหนูรักแม่ที่สุดในโลกด้วย"
          ถามลูกว่าจำกลอนตอนที่เรียนอนุบาล แล้วมาท่องให้แม่ฟังจนน้ำตาไหลได้ไหม ลูกชายก็ท่องออกมา
 "พระคุณแม่ เลิศฟ้า มหาสมุทร
 พระคุณแม่ สูงสุด มหาศาล
 พระคุณแม่ เลิศหล้า สุธาธาร
 ใครจะปาน แม่ฉัน นั้นไม่มี"
นั่นแหละลูก  พระคุณของแม่ก็คือความดีทั้งหมดของแม่ที่ทำให้หนูนั่นเอง

คือหัตถาครองพิภพ - ศรัญย่า ส่งเสริมสวัสดิ์

(เพลงเพื่อความบันเทิงในบล็อกเท่านั้น โปรดสนับสนุนสินค้าที่มีลิขสิทธิ์ถูกต้อง)