ในอารมณ์ที่ฝนโปรยปราย
ร่างกายสั่นสะท้านครั่นเนื้อครั่นตัวเพราะพิษไข้
ยังไม่วายจะลองเปิดไฟล์ที่คัดลอกกลอนของตัวเอง
ที่ไปเขียนไว้ตามบ้านเพื่อน บ้านตัวเอง

ถือเป็นการพักหัวใจ...ระหว่างเส้นทาง...ที่สวยงาม ในโอเคเนชั่น

ตะวันจบ พลบเพล้ เห่แว่วหวาน
เหลือเพียงตาล สองต้น ยืนหม่นเศร้า
ตาลไม่หวาน ตะวันเลือน เหมือนรักเรา
ยืนหน้าเศร้า รอจดหมาย ลายมือจันทร์

http://www.oknation.net/blog/champions/2007/07/11/entry-1

แสงทองทาบ  อาบฟากฟ้า
บอกเวลา  เช้ามาถึง
พายุซัด  พัดอื้ออึง
หวนคำนึง  ถึงใจคน
แม้นรักมั่น  ไม่หวั่นไหว
เรื่องร้ายใด  ย่อมไร้ผล
แม้นรักเล่น  ลวงใจคน
เพียงลมคน  ยังเปลี่ยนใจ

(จำลิงก์ไม่ได้-จำได้แต่บ้านคนตาโต)

...ตอบเพลาเวลาไหนวันว่างๆ
จะรออย่างใยเยื่อไม่กังขา
รอได้คอยได้ทุกเวลา
ขอเพียงว่า..ใจจริตมีมิตรต่อกัน

โบราณว่าใครชอบต้องชอบตอบ
ต้องรอบคอบตอบจิตมิตรสหาย
ให้กันไปให้กันมาต่างใจสบาย
คงไม่สายนะจะถามว่า ...( ทำไมถึงชื่อ ..คนโทน้ำ)

(ครูลำบู - บ้านรวงข้าวล้อลม ตอบมาเป็นกลอน)

- - - - - - - - - - - -

ขอบคุณครูลำบูสู้เฉลย
ไม่ผ่านเลยคำถามหาความหมาย
คือฉลูลำบูนี้ล้วนคลี่คลาย
วรรคสุดท้ายขอบอกชอบบล็อกครู

- - - - - - - - - - - -

เขียนกลอนตอบ ลำบู ผู้มาถาม
เหตุไฉน ใช้นาม แปลกจริงหนอ
แบกคนโท ใส่น้ำ รินชลอ
จึงใคร่ขอ เฉลยคำ ที่ถามมา

"อะควาริอุส" สุดจำยาก
"คนโทฯ" เรียกลำบาก เป็นนักหนา
แต่ชื่อยาก คำนี้ มีที่มา
ใครที่เกิด "กุมภา" ราศี "กุมภ์"

สัญลักษณ์ ราศี นี้เหนื่อยนัก
แบกคนโท แสนหนัก ใส่น้ำชุ่ม
เป็นผู้ให้ ไม่เคยขอ คนรอรุม
จึงต้องกลุ้ม ชุ่มเหงื่อ คอยเจือจาน

"พี่คนนี้ นั้นมี แต่ให้"
จำได้ไหม พี่เป้า เขาขับขาน
จึงเป็นคน แบกคนโท ตามตำนาน
นามโบราณ เอามาใช้ ไพเราะดี

(ก็เลยตอบครูลำบู กลับไปเป็นกลอนด้วย)

สายน้ำ ไหลรี่ ไม่รีรอ
สายใจ เกินพอ ท่วมท้น
สายใย ผูกพัน ทุกคน
สายธรรม หลุดพ้น บ่วงมาร

http://www.oknation.net/blog/snake/2007/08/27/entry-1

เรือรัก  ลอยคว้าง  อยู่กลางน้ำ
หมดแรงพาย  หมดแรงจ้ำ  จำนิ่งเฉย
หวังคลื่นลม  พัดพาบ้าง  เหมือนอย่างเคย
กลับล่วงเลย ผ่านเปล่า เศร้าชีวัน

ต้องออกแรง  จ้วงจ้ำ  อย่างจำใจ
พาเรือน้อย  ลอยไป  ถึงฝั่งฝัน
ยังดีกว่า  ปล่อยลอย  มิรู้วัน
ดังรักฉัน  มิอาจปล่อย  ลอยเลยไป

"ความรักเป็นเรื่องใจของคน แต่กับคนไม่อาจปล่อยเป็นเรื่องของใจ "

http://www.oknation.net/blog/rungseetawan/2007/08/09/entry-2

จับให้มั่นคั้นหมายให้วายวอด
อย่าให้ลอดรูร่องช่องกฎหมาย
อย่าให้พ่ายภัยอามิสคิดทำลาย
อย่ากรีดกรายร่ายรำ...ทำไม่จริง

http://www.oknation.net/blog/phutanow/2007/08/15/entry-8

เคยเหนื่อยเคยท้อแท้
เคยพ่ายแพ้เคยหลบหนี
เคยหยันเย้ยเคยราวี
แต่วันนี้อบอุ่นใจ

http://www.oknation.net/blog/riverpoem/2007/08/13/entry-2

นี่แต่งเล่นขำๆ (แต่เจ้าของบ้านจะขำด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้ อิอิ)

จะจากลา ให้ผูกลาไว้กับหลัก
เพราะลามักหนีหายให้โมโห
หนีเตลิดเปิดไปให้หิวโซ
เจ้าลาโง่จึงกลับมาหาหลักเอย

http://www.oknation.net/blog/chaleeja/2007/08/16/entry-1

มาเฝ้าบ้าน เก็บใบไม้ ที่หล่นร่วง
มิได้ห่วง แต่คิดถึง จึงมาหา
ความทรงจำ มิเลือนลับกับเวลา
เจ้า Chorcha อย่าไปลับ กลับเร็วเร็ว

http://www.oknation.net/blog/chorcha/2007/08/22/entry-1

แขวนความคิดถึงไว้บนท้องฟ้า
เอื้อมมือหยิบมานะถ้าคิดถึง
แขวนความอบอุ่นไว้ให้ตราตรึง
หากหนาวก็เอื้อมดึงจากดวงดาว

http://www.oknation.net/blog/sthnc/2007/08/23/entry-2